Tag Archives: υπερφαγία

Πεινάς πραγματικά; 6 ερωτήσεις που πρέπει να κάνεις στον εαυτό σου πριν φας…

2085961623_9503970fa8_zImage credit : Pete Markham

Το να τρώει κάποιος ασυναίσθητα ή το να τσιμπολογάει χωρίς λόγο είναι κάτι που ακούω πολύ συχνά από άτομα με πλεονάζον βάρος. Παρόλα αυτά, συζητώντας μαζί τους και βάζοντάς τους σε μία διαδικασία αυτοπαρατήρησης, αυτό που διαπιστώνουν είναι ότι αυτά τα περιστατικά συμβαίνουν όχι τόσο επειδή πεινάνε πραγματικά, αλλά κυρίως όταν βαριούνται, δεν έχουν με τι να απασχοληθούν, όταν τους αποσπά κάτι άλλο την προσοχή (κάνουν κάτι άλλο ταυτόχρονα), όταν διψάνε ή ακόμα και επειδή είναι κουρασμένοι.

Το να τρως ασυναίσθητα είναι απλά μία κακή συνήθεια και οι συνήθειες είναι πιο εύκολο να υποκατασταθούν παρά να σταματήσουν τελείως. Έχοντας λοιπόν αυτό κατά νου, ας δούμε κάποιες ερωτήσεις που θα μπορούσατε να κάνετε στον εαυτό σας, πριν αρπάξετε ένα ακόμα κομμάτι κέικ που υπάρχει πάνω στον πάγκο της κουζίνας. Θα παρατηρήσετε ότι οι απαντήσεις σας θα είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικές και απελευθερωτικές και θα σας βοηθήσουν να ελέγξετε το τσιμπολόγημα.

  1. Πεινάω πραγματικά;

Φυσικά σημάδια, όπως το γουργουρητό του στομαχιού ή το τρέμουλο στα χέρια, είναι πολύ καλά σημάδια ότι πραγματικά είναι μία καλή στιγμή να φάτε.

  1. Μήπως διψάω;

Είτε η απάντηση είναι ναι, είτε όχι, καλό θα είναι να σας γίνει συνήθεια να πίνετε ένα ποτηράκι νερό και αν μετά από 5-10 λεπτά πεινάτε, τότε να φάτε.

  1. Μήπως είμαι κουραμένη/ος;

Όταν είμαστε κουρασμένοι ή άυπνοι, ο οργανισμός αισθάνεται ατονία. Όταν κάνουμε υπογλυκαιμία, επίσης ο οργανισμός εμφανίζει ατονία. Ο εγκέφαλος δεν διαχωρίζει εκείνη την ώρα εάν αισθανόμαστε ατονία λόγω πείνας ή λόγω κούρασης, έχει συνδυάσει όμως, ότι εάν φάω κάτι με αρκετά λιπαρά ή ζάχαρη με «ανεβάζει». Γι’αυτό εάν είστε κουρασμένοι, θα ήταν καλό να κοιμηθείτε λίγο.

  1. Μήπως έχω νεύρα ή άνχος;

Μήπως έχω υπερένταση, νεύρα ή άνχος για κάτι; Πάρτε 5 βαθιές αναπνοές και αναρωτηθείτε : «Εάν φάω, θα σταματήσει να ισχύει αυτό που με στρέσσαρε ή με εκνεύρισε»; Ή μήπως θα έχω έναν επιπλέον λόγο μετά να αισθάνομαι άσχημα;

  1. Μήπως απλά λιγουρεύτηκα κάτι;

Εάν η απάντηση είναι ναι, ρωτήστε τον ευατό σας : «εάν φάω αυτό που λιγουρεύτηκα, θα με κάνει να αισθανθώ καλύτερα»; Έπειτα σκεφτείτε, εάν τρώγοντας αυτό που λιγουρευτήκατε, θα το απολαύσετε και μετά θα αισθάνεστε ωραία που το φάγατε ή αν θεωρείτε, έχοντας στον νου σας προηγούμενες εμπειρίες, ότι θα το μετανιώσετε και θα αισθανθείτε τύψεις. Σκεφτείτε μήπως θα μπορούσατε να το μαγειρέψετε με κάποιον εναλλακτικό τρόπο ή με ποιον τρόπο θα μπορούσατε να το φάτε και να το απολαύσετε περισσότερο.

  1. Είναι μία καλή στιγμή να φάω αυτό που λιγουρεύτηκα;

Κάποιες φορές, μπορεί να είστε πραγματικά πεινασμένοι (έχετε απαντήσει ναι λοιπόν στην πρώτη ερώτηση), αλλά μπορεί να έχετε λιγουρευτεί κάτι που να μην είναι η καλύτερη επιλογή ή η καλύτερη στιγμή για να το φάτε. Εκεί είναι λοιπόν, που θα πρέπει να κάνετε αυτήν την ερώτηση στον εαυτό σας, προκειμένου να αποφύγετε την υπερφαγία, αλλά να αισθανθείτε ικανοποιημένη/ος. Εάν για παράδειγμα γυρνάτε στο σπίτι μετά από μία βραδινή έξοδο και λιγουρεύεστε μία κρέπα, αλλά γνωρίζετε ότι μετά θα πάτε κατευθείαν για ύπνο, θα ήταν καλό να σκεφτείτε κάτι εναλλακτικό προκειμένου να ικανοποιηθείτε (και να περιορίσετε την πείνα σας), αλλά και να μην φορτωθείτε με πολύ ενέργεια, από την στιγμή που αμέσως μετά θα βάλετε τον οργανισμό σας σε μία διαδικασία αδράνειας (και επομένως θα του δώσετε το μήνυμα ότι αυτή την ενέργεια που πήρα δεν την χρειάζομαι, οπότε αποθήκευσέ την-κοινώς μετέτρεψέ την σε λίπος). Φροντίστε να την φάτε κάποια άλλη στιγμή που πραγματικά να την απολαύσετε και ο οργανισμός να την χρειάζεται αυτή την ενέργεια.

Ποια είναι τα λάθη των γονέων στην διατροφική συμπεριφορά των παιδιών;

2949464401_c95d5cceae_z

Image credit : Leonid Mamchenkov

Ο ρόλος των γονέων στη διατροφική εκπαίδευση των παιδιών είναι καθοριστικός. Όσο νωρίτερα μάθουν τα παιδιά να τρώνε και να απολαμβάνουν μια ποικιλία φαγητών, τόσο μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα να μάθουν να επιλέγουν μια πιο θρεπτική διατροφή για το υπόλοιπο της ζωής τους. Πολλοί γονείς περιορίζουν την πρόσληψη τροφής στα παιδιά τους, προκειμένου να ελέγξουν το βάρος τους, ενώ άλλοι πιέζουν τα παιδιά τους να φάνε χρησιμοποιώντας λάθος τρόπους, που οδηγούν μελλοντικά στην  υπερφαγία.

Επιπλέον, πολλοί γονείς πιέζουν τα παιδιά τους να αδειάσουν το πιάτο τους, χρησιμοποιώντας εκφράσεις  και συμπεριφορές που άλλες φορές δημιουργούν αρνητικά συναισθήματα στα παιδιά και άλλες, επηρεάζουν με λάθος τρόπο τη στάση των παιδιών τους απέναντι στο φαγητό.  Μην πιέζετε το παιδί σας να φάει, εφόσον δεν το επιθυμεί. Όταν πεινάσει θα φάει. Να μην αναστατώνεστε όταν το παιδί σας δεν τρώει, διότι έτσι του δίνεται “όπλα” για να σας “εκβιάζει” με το φαγητό .

Ιδού λοιπόν τα  συχνότερα  λάθη των γονέων στην διατροφή των παιδιών:

Χρησιμοποιούν λανθασμένες εκφράσεις του τύπου:

Τι καλό παιδί: έφαγες όλο σου τον αρακά ! Αυτού του είδους οι εκφράσεις μαθαίνουν στο παιδί να αγνοεί το αίσθημα του κορεσμού. Είναι προτιμότερο τα παιδιά να σταματάνε να τρώνε όταν αισθάνονται ότι τα ίδια έχουν χορτάσει και όχι απαραίτητα όταν έχουν αδειάσει το πιάτο τους.

Φάε άλλη μια πιρουνιά πριν σηκωθείς από το τραπέζι! Αφήστε το παιδί να καθορίσει το πόσο θα φάει κάθε φορά. Αμερικανοί επιστήμονες προειδοποιούν ότι οι γονείς που πιέζουν τα παιδιά τους να αδειάσουν το πιάτο τους μπορεί άθελά τους να τροφοδοτούν την επιδημία της παχυσαρκίας .

Δεν έχει γλυκό μέχρι να φας όλη σου την σαλάτα! Το να προσφέρετε στο παιδί ορισμένα τρόφιμα όπως γλυκά και καραμέλες ως επιβράβευση προκειμένου να φάει κάποιο άλλο τρόφιμο όπως λαχανικά, δημιουργεί στο παιδί την εντύπωση πως τα γλυκά είναι καλύτερα από τα λαχανικά. Τα παιδιά μπορεί τότε να συνδέσουν  τα λαχανικά με κάτι δύσκολο, που πρέπει να γίνει για να πάρουν την ανταμοιβή.

Μία για τη μαμά…, μία για το μπαμπά….!.  Οι μερίδες του παιδιού πρέπει να είναι ανάλογες με την ηλικία τους. Οι γονείς έχουν την τάση να υπερεκτιμούν την ποσότητα του φαγητού που πραγματικά χρειάζεται να καταναλώσει ένα παιδί, με αποτέλεσμα να τους σερβίρουν πολύ μεγάλες μερίδες που είναι σχεδόν αδύνατον να καταναλώσουν. Οι μικρές μερίδες ενθαρρύνουν το παιδί να αποδεχθεί την τροφή, ενώ τα παραγεμισμένα πιάτα τρομάζουν τα παιδιά. Προτιμήστε να πείτε “Γέμισε η κοιλίτσα σου;” Με αυτόν τον τρόπο το παιδί μαθαίνει να αναγνωρίζει πότε έχει χορτάσει. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να αποφεύγει την υπερβολική πρόσληψη τροφής.

 

Παραδίδουν εύκολα  τα «όπλα»!

Τι πρέπει να κάνετε σε αυτήν την περίπτωση; Να είστε υπομονετικοί. Μην χρησιμοποιείτε φράσεις του τύπου: Σταμάτα να κλαίς και θα σου δώσω μπισκοτάκια, διότι το παιδί  μαθαίνει ότι για να νιώσει καλύτερα πρέπει να φάει. Ακόμα και οι πιο αποφασισμένοι γονείς μπορεί να έρθουν αντιμέτωποι με το ακλόνητο πείσμα του παιδιού να μείνει νηστικό, παρά να δοκιμάσει μια νέα γεύση ή να αδειάσει το πιάτο του. Εξίσου σημαντικό είναι όλη η οικογένεια να μοιράζεται το ίδιο φαγητό την ίδια ώρα και να μην προσφέρουμε πολλές εναλλακτικές όταν το παιδί αρνείται να καταναλώσει το φαγητό της ημέρας. Όσον αφορά στην εισαγωγή νέων τροφίμων, μελέτες δείχνουν ότι χρειάζονται 10-15 δοκιμές σε ένα νέο φαγητό, προτού το αποδεχτούν τα παιδιά. Αφήστε το παιδί να φάει με τα χέρια. Τα παιδιά δοκιμάζουν με όλες τους τις αισθήσεις, άρα είναι απόλυτα φυσιολογικό ένα παιδί να θέλει να αγγίξει, να μυρίσει και να γευτεί  την τροφή.

 

Κάνουν τα  πιάτα να μοιάζουν βαρετά!

Γίνετε δημιουργικοί στην κουζίνα σας! Κάνετε τα γεύματα διασκεδαστικά χρησιμοποιώντας πιάτα και ποτήρια με έντονα χρώματα και όμορφα σχέδια. Αν δεν τρώει φρούτα και λαχανικά κόψτε τα σε διάφορα σχήματα και δημιουργείστε αστεία σχήματα. Δώστε ονόματα στα φρούτα και στα λαχανικά, π.χ Άννα η μπανάνα, Μηνάς ο Ανανάς! Τραγουδήστε  ή  παίξτε κουκλοθέατρο με τα φρούτα και τα λαχανικά. Με αυτό τον τρόπο, ενισχύονται οι πιθανότητες το παιδί να δοκιμάσει ένα καινούργιο φαγητό.

 

 Δεν δίνουν το καλό «παράδειγμα!».

Ο ρόλος των γονέων στις διατροφικές συνήθειες των παιδιών είναι καθοριστικός, ειδικά στις μικρές ηλικίες όπου αποτελούν το σημαντικότερο πρότυπο προς μίμηση. Αν εσείς δεν τρώτε φρούτα και λαχανικά, είναι απίθανο να αρέσουν και στο παιδί σας. Εκφράσεις όπως “Εμείς δεν τρώμε καθόλου λαχανικά. Το παιδί όμως πρέπει να φάει” δεν θα πρέπει να λέγονται μπροστά στα παιδιά. Δώστε το καλό παράδειγμα τρώγοντας εσείς τις τροφές που φοβάται το παιδί.

 

Δεν τονώνουν την αυτοπεποίθηση του παιδιού!

“Είδες δεν ήταν και τόσο χάλια οι Φακές!” Αυτού του είδους οι εκφράσεις υπονοούν ότι το παιδί έκανε λάθος να απορρίψει αρχικά το τρόφιμο και μπορεί να δημιουργήσουν στο παιδί την εντύπωση ότι δεν μπορεί τελικά να διακρίνει τι του αρέσει και τι όχι, με αποτέλεσμα να αναπτύξει χαμηλή αυτοπεποίθηση. Αντίθετα με εκφράσεις όπως “Σου άρεσε το φαγητό;” ή ” Ποιο είναι το αγαπημένο σου φαγητό;” ή συζήτηση επικεντρώνεται στην γεύση του φαγητού και όχι στο ποιος είχε δίκιο.

 

Διώχνουν τα παιδιά από την κουζίνα!

Τα παιδιά μπορεί να γίνουν πιο ενθουσιώδη με το φαγητό τους, όταν βοηθάνε στην κουζίνα. Ενθαρρύνετε τα παιδιά να σας βοηθούν στα ψώνια και στη προετοιμασία των γευμάτων.  Καθώς προετοιμάζετε το φαγητό, βρείτε και πείτε έξυπνες ιστορίες για την  υγιεινή διατροφή. Δημιουργήστε σλόγκαν που θα επαναλαμβάνεται συνεχώς, πχ Ένα μήλο την ημέρα τον γιατρό τον κάνει πέρα, και διδάξτε τους με διασκεδαστικό τρόπο τα θρεπτικά συστατικά που περιέχουν τα τρόφιμα π.χ  Άσπρα δυνατά δοντάκια τα χαρίζω στα παιδάκια. Είμαι η βιταμίνη D, γιαουρτάκι στον κεσέ“.

 

Ταΐζουν τα παιδιά μπροστά στην τηλεόραση!

Η τηλεόραση πρέπει να είναι κλειστή κατά τη διάρκεια των γευμάτων. Τα παιδιά πρέπει να κάθονται στο τραπέζι μέχρι να τους πείτε εσείς ότι μπορούν να φύγουν και όχι να τρέχουν και να τρώνε το φαγητό σε όλα τα δωμάτια του σπιτιού. Τα παιδιά μαθαίνουν να τρώνε μπροστά στην τηλεόραση, και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να επηρεάζονται αρνητικά οι διατροφικές τους συνήθειες. Η τηλεόραση επηρεάζει τόσο το είδος της τροφής που θέλει να καταναλώνει ένα παιδί όσο και την ποσότητα του φαγητού που καταναλώνουν. Τρώτε όλοι μαζί σαν οικογένεια και όσο γίνεται συχνότερα, κάνοντας την ώρα του φαγητού με συζήτηση και ανταλλαγή απόψεων, μία ευχάριστη καθημερινή εμπειρία.

 

Οι γονείς θα πρέπει λοιπόν να συνειδητοποιήσουν ότι ναι μεν η διατροφή παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη των παιδιών,  αλλά  δική τους ευθύνη είναι να προσφέρουν μια ισορροπημένη διατροφή πλούσια σε θρεπτικά συστατικά και ευθύνη του παιδιού είναι να αποφασίσει εκείνο το πόσο πρέπει να φάει.

Εύα Μακρή

Κλινική Διαιτολόγος – Διατροφολόγος

Αδηφαγική Διαταραχή (BED)

5595938725_596a6baaba_zImage credit : Akiko Photography

Η Αδηφαγική Διαταραχή (Binge Eating Disorder), είναι μία διαταραχή του τρόπου διατροφής, κατά την οποία τα άτομα που πάσχουν πραγματοποιούν επαναλαμβανόμενα επεισόδια υπερφαγίας που συνήθως χαρακτηρίζονται από μεγάλη ποσότητα κατανάλωσης τροφής σε σύντομο χρονικό διάστημα, πχ μέσα σε 2-3 ώρες. Συνοδεύονται κυρίως από την αίσθηση απώλειας ελέγχου κατά τη διάρκεια του βουλιμικού επεισοδίου, πχ το αίσθημα ότι δεν μπορεί να σταματήσει να τρώει ή να ελέγξει πόσο τρώει.

  1. Τα υπερφαγικά ή βουλιμικά επεισόδια συνοδεύονται με λιγότερο τρεις από τις παρακάτω συμπεριφορές :
    • Τρώει πάρα πολύ γρήγορα.
    • Τρώει μέχρι να νοιώσει άβολα γεμάτος/η.
    • Τρώει μεγάλες ποσότητες φαγητού χωρίς να πεινάει πραγματικά.
    • Τρώει συνήθως μόνος/η – κρυφά, γιατί αισθάνεται ντροπή και αμηχανία μπροστά στους άλλους για τις ποσότητες που καταναλώνει.
    • Νοιώθει αηδία για τον εαυτό του, θλίψη και τεράστια ενοχή μετά από κάθε βουλιμικό.
    • Αισθάνεται ότι “έχει τον έλεγχο” ή ότι “τον οδηγούν” σαν να υπάρχει μια άλλη παρουσία από την άποψη του φαγητού.
  1. Πολύ άγχος σε ότι αφορά την υπερφαγία.
  1. Τα βουλιμικά επεισόδια συμβαίνουν κατά μέσο όρο το λιγότερο 1-2 ημέρες την εβδομάδα για 3 μήνες.
  1. Τα βουλιμικά επεισόδια δεν συνοδεύονται συνήθως από εμετούς, καθαρκτικά, αυστηρές δίαιτες, υπεργυμναστική, διουρητικά, χάπια διαίτης, κτλ, και αυτή στην ουσία είναι και η κυριότερη διαφορά αυτής της διατροφικής διαταραχής με την νευρική βουλιμία.

Υπέρβαρα παιδιά – τα παιδιά διαμάντια

59455927_c3e833b6da_zImage credit : artist in doing nothing

Η πρώτη μου σκέψη για την παιδική παχυσαρκία ήταν ακριβώς ο παραπάνω τίτλος. Η αλήθεια είναι ότι μοιάζει λίγο ανατρεπτική η σκέψη αυτή, μια και αυτό που έχουμε συνηθίσει όλοι είναι να θεωρούμε τα υπέρβαρα – παχύσαρκα παιδιά ως προβληματικά. Η αλήθεια είναι ότι τα παιδιά αυτά αντιμετωπίζουν καθημερινά μεγάλο ρατσισμό και πολλές φορές περιθωριοποιούνται.

Πραγματικά, η παιδική παχυσαρκία είναι ένα κοινωνικό-βιοψυχολογικό φαινόμενο που εξελίσσεται ραγδαία τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Οι ειδικοί παλεύουν να αντιμετωπίσουν το θέμα, προσπαθώντας να ερμηνεύσουν και να ερευνήσουν παραμέτρους που συνδέονται με αυτό όπως: βιολογικοί παράγοντες, κληρονομικότητα, οργανικά ή διανοητικά προβλήματα, διατροφικές συνήθειες της οικογένειας, συμπεριφορές που καταστέλλουν ή ενισχύουν αυτή τη διατροφική στάση των παιδιών.

Σε αυτό το άρθρο επιθυμώ να ενημερώσω τους αναγνώστες για μία κατηγορία του παιδικού πληθυσμού που εκδηλώνει συμπεριφορές υπερφαγίας και οδηγείται στην παχυσαρκία χωρίς όμως να έχει δώσει ποτέ τέτοιες ενδείξεις στο παρελθόν.

Αναφέρομαι σε εκείνα τα παιδιά που οι διατροφικές τους συνήθειες ήταν φυσιολογικές, που είχαν την ικανότητα να διαχειρίζονται την όρεξή τους με μοναδικό σκοπό τον κορεσμό της πείνας τους και τίποτα άλλο. Παιδιά που γνώριζαν να αυτορυθμίζονται εξαιρετικά στο θέμα της λήψης τροφής χωρίς να χρειάζονται την άμεση παρεμβολή των γονιών τους σε αυτό.

Το προφίλ λοιπόν αυτών των παιδιών μοιάζει να είναι το ακόλουθο: συνεργάσιμα, υπάκουα, συμπονετικά, συνεπή στις υποχρεώσεις στην οικογένεια και στο σχολείο. Παιδιά γλυκά και καλά που συνήθως νοιάζονται πολύ για τους γονείς και τα αδέλφια τους, ευαίσθητα και καλόψυχα, δοτικά με τους φίλους τους.

Παιδιά που προσπαθούν να αποδείξουν ότι αξίζουν την αγάπη των άλλων κάνοντας σχεδόν ότι είναι αρεστό και αποδεκτό στους άλλους. Σπανίως εκφράζουν οδυνηρά συναισθήματα και πιστεύουν, ότι και αν τα δυσκολεύει στην καθημερινότητά τους, καλό θα ήταν να μην το μοιραστούν με κανέναν για να μην προκαλέσουν τη στεναχώρια ή την αποδοκιμασία των γονιών τους. Δυνατοί χαρακτήρες που έχουν το σθένος να λειτουργούν σαν εμάς τους μεγάλους που προσπαθούμε να έχουμε τον έλεγχο των καταστάσεων της ζωής μας.

Τι γίνεται όμως ξαφνικά και το παιδί αρχίζει σταδιακά να συσσωρεύει λίπος περιττό στο σώμα του; Που πήγε το εγκρατές – υπεύθυνο παιδί; Πότε η παιδική παχυσαρκία αρχίζει να λειτουργεί ως αντίδραση σε κάτι που συμβαίνει στο περιβάλλον;

Τα παιδιά λειτουργούν καλά όσο τα πράγματα γύρω τους κυλούν με έναν ομαλό και σταθερό τρόπο. Όταν τα πρόσωπα που τα περιβάλλουν και τα στηρίζουν αντιμετωπίζουν με αισιοδοξία και αποφασιστικότητα τη ζωή. Αν αυτό για κάποιο λόγο αλλάξει μπορεί το παιδί να αντιδράσει τρώγοντας πολύ. Για παράδειγμα, όταν η οικογένεια αντιμετωπίζει μία δυνατή ανθρώπινη κρίση όπως αρρώστια, απώλεια ενός μέλους της. Ή αν οι γονείς έχουν προβλήματα και έντονες αψιμαχίες μέσα στον γάμο, μπορεί το παιδί να εκφράσει την αγωνία, το φόβο, την απόγνωση, το πόνο, το θυμό, την ενοχή και την τιμωρία – αυτοτιμωρία, καταναλώνοντας τεράστιες και ανθυγιεινές (απαγορευμένες) τροφές. Η υπερφαγία ή η αλόγιστη χρήση τροφής όταν έχει ξεπεραστεί το αίσθημα κορεσμού αποκτά ένα νέο νόημα στη ζωή του παιδιού. Ασυνείδητα τρώει για να επικοινωνήσει στους άλλους, ότι κάτι δεν πάει καλά μέσα του, ότι έχει τρομοκρατηθεί από καταστάσεις άγνωστες σε εκείνο. Θέλει βοήθεια αλλά δεν γνωρίζει πώς να το εκφράσει. Αποζητά από το γονιό του να το διαβεβαιώσει ότι τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα, ότι το αγαπά και το αποδέχεται παρ΄ όλο που δεν είναι «τέλειο» – υπέρβαρο.

Επίσης ένα άλλο νόημα της παραπάνω συμπεριφοράς είναι να λειτουργήσει με τρόπο αποπροσανατολιστικό. Το παιδί ασυνείδητα δημιουργεί πρόβλημα για να αποσπάσει την προσοχή των γονιών του απ΄ τα δικά τους δύσκολα θέματα. Έτσι αντί να μαλώνει ο μπαμπάς με τη μαμά αρχίζουν οι γονείς να συγκρούονται για το πρόβλημα του παιδιού ή και μερικές φορές με το ίδιο το παιδί για το βάρος του. Αν το παιδί καταλάβαινε ότι η οικογένεια θεωρούσε την παχυσαρκία μέγιστο πρόβλημα, η μητέρα πρόσεχε συνεχώς τη διατροφή της και το βάρος της, δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο να «χτυπήσει» στην αχίλλειο πτέρνα τους. Όσο και αν πληγώνει ένα παιδί η αρνητική ενασχόληση των γονιών με το βάρος του, προτιμά να βλέπει τους γονείς του μαζί να αντιμετωπίζουν το ίδιο σαν πρόβλημα παρά τη σχέση τους. Σε αυτή τη περίπτωση το παιδί ενώνει την οικογένεια μέσα από το πρόβλημά του και την κρατά ζωντανή.

Ένα άλλο πολύ συχνό παράδειγμα, είναι όταν είναι το πρώτο παιδί μίας οικογένειας και προστεθεί στην οικογένεια ένα αδερφάκι. Ξαφνικά εκεί που είχε λοιπόν όλη την προσοχή και την αγάπη όλης της οικογένειας (αλλά και του οικογενειακού περίγυρου) μόνο του, έρχεται κάποιος άλλος να την μοιραστεί. Βλέπει τον εαυτό του να μπαίνει σε δεύτερη μοίρα. Και αυτό το βιώνει σαν απόρριψη. Αδυνατώντας λοιπόν να αντιμετωπίσει αυτήν την απόρριψη, μπορεί να αρχίσει να τρώει πολύ προκειμένου να κατευνάσει αυτό το αρνητικό συναίσθημα. Αυτό γίνεται είτε εάν η μητέρα ασχολείται με δίαιτες και είναι πολύ σημαντικό στην οικογένεια κάποιος να είναι αδύνατος, προσπαθώντας να τραβήξει την προσοχή, είτε εάν η μητέρα δείχνει ότι είναι πολύ σημαντικό για αυτήν τα παιδιά της να τρώνε όλο τους το φαγητό, οπότε τρώει για να της αποδείξει το πόσο καλό παιδί είναι το ίδιο που δεν την στεναχωρεί και κάνει αυτό που περιμένει η μητέρα από αυτό να κάνει.

Τα υπέρβαρα παιδιά παραμένουν να είναι τα καλύτερα παιδιά ακόμα και αν λειτουργούν αντιδραστικά. Ως ειδικός θεωρώ ότι χρειάζονται ενίσχυση στο να μπορούν να είναι καλύτερα με τον εαυτό και το σώμα τους χωρίς να το επιβαρύνουν. Το πιο σημαντικό εξάλλου, είναι ένα υπέρβαρο παιδί, να είναι «λειτουργικά υπέρβαρο», δηλαδή να έχει αυτοπεποίθηση, να είναι κοινωνικό, να διεκδικεί πράγματα και να αναπτύσσει δεξιότητες που τυχόν έχει, χωρίς να αυτοκαθορίζεται με βάση το βάρος του. Αυτά τα καλά παιδιά χρειάζονται την αμέριστη συμπαράσταση, αποδοχή, καθοδήγηση και φροντίδα γονιών, φίλων, δασκάλων και ειδικών. Η επίκριση και ο κοινωνικός στιγματισμός δεν βοηθούν στην επίτευξη του στόχου, δηλαδή να νοιώθουν και να είναι ΚΑΛΑ, ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΜΕ ΛΙΓΟΤΕΡΟ «ΒΑΡΟΣ».

Αφιερωμένο σε όλους εκείνους τους γονείς και ειδικούς του χώρου που προσπαθούν να ξελαφρώσουν αυτά τα παιδιά ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ!!!