Tag Archives: τιμωρία

Πώς μπορώ να πείσω το παιδί μου να καταναλώσει ένα «δύσκολο» τρόφιμο;

2941887357_e1f0c61c9a_zImage credit : Maria

  1. Η γεύση ξεκινάει από την εμφάνιση! Δημιουργήστε ελκυστικά πιάτα.
  2. Συνδυάστε τα «δύσκολα» τρόφιμα, με τρόφιμα που τα παιδιά συνηθίζουν να τρώνε!
  • Συνδυάστε το «δύσκολο» τρόφιμο με ένα τρόφιμο που το παιδί προτιμά. Ωστόσο, αποφύγετε να το συνδυάζετε με τρόφιμα που δεν συνιστάται να καταναλώνονται τακτικά.
  1. Πόσες προσπάθειες θα χρειαστούν;
  • Να είστε προετοιμασμένοι για πολλαπλές προσπάθειες και δοκιμές. Χρειάζεται επιμονή και υπομονή! Μην αποθαρρύνεστε!
  • Ενδέχεται να απαιτούνται και πάνω από 8-10 προσπάθειες, ώστε το παιδί να δοκιμάσει ένα νέο τρόφιμο και περισσότερες από 12-15 προσπάθειες για να αυξηθεί  η αποδοχή του νέου τροφίμου και να το προτιμήσει.
  1. Αν χρησιμοποιήσετε την επιβράβευση ως μέσο, φροντίστε να επιβραβεύσετε σωστά.
  • Προτιμήστε η επιβράβευση:

o   Να είναι λεκτική και όχι υλική,

o   Να είναι μικρή και όχι μεγάλη,

o   Να αφορά περισσότερο την ποιότητα (π.χ., να προσπαθήσει να καταναλώσει το τρόφιμο) και όχι την ποσότητα της αλλαγής (π.χ., να το καταναλώσει όλο),

o   Να μη χρησιμοποιείται συστηματικά.

  • Χρησιμοποιήστε τη σωματική δραστηριότητα ή άλλες δραστηριότητες ως επιβράβευση ή ενίσχυση. Για παράδειγμα: «μόλις φας το φαγητό σου, θα πάμε στο πάρκο να παίξουμε».
  • Αποφύγετε να τιμωρείται τα παιδιά αν δεν καταναλώσουν το φαγητό τους. Για παράδειγμα: «αν δεν φας τα λαχανικά σου, δεν θα δεις τηλεόραση», «αν δεν φας όλο σου το φαγητό, δεν θα πας να παίξεις».
  • Μη δίνετε μεικτά μηνύματα στα παιδιά! Αποφύγετε να χρησιμοποιείτε τρόφιμα όπως σοκολάτα, παγωτό, αναψυκτικά, πατατάκια ως ανταμοιβή ή επιβράβευση. Τα παιδιά αυτόματα καταλαβαίνουν ότι αυτά τα τρόφιμα είναι «καλά».
    Σύμφωνα με τους Εθνικούς Διατροφικούς Οδηγούς για παιδιά, www.diatrofikoiodigoi.gr

Γιατί το παιδί μου λέει ψέματα;

1174308284_e023da250d_z

Image credit : notsogoodphotography

Πότε ένα παιδί λέει ψέματα;

  • Αν οι προσδοκίες που έχουν από αυτά οι γονείς είναι υπερβολικά υψηλές.
  • Αν οι γονείς δεν έχουν μία αντικειμενική εικόνα της σχολικής τους πορείας, μπορεί να πουν ψέματα για τους βαθμούς τους.
  • Όταν, μετά από κάποια αταξία, το ρωτάτε «γιατί;», μπορεί να πει ψέματα μόνο και μόνο επειδή και το ίδιο αδυνατεί να κατανοήσει ή να εξηγήσει τα αίτια της συμπεριφοράς του.
  • Τα παιδιά που δεν οριοθετούνται όπως πρέπει από τους γονείς τους συνηθίζουν να λένε ψέματα.
  • Τα παιδιά που δεν επαινούνται και δεν ανταμείβονται όταν συμπεριφέρονται καλά μπορεί να πουν ψέματα για να τραβήξουν την προσοχή.
  • Πίσω από το ψέμα κρύβονται συχνά ευσεβείς πόθοι. Τα παιδιά έχουν την ανάγκη να εντυπωσιάζουν τους φίλους τους και να κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα, μέσω μικρών ψεμάτων. Αν ένας φίλος έχει ένα αξιοζήλευτο καινούριο παιχνίδι για το play-station, το παιδί σας μπορεί να προσποιηθεί ότι το έχει κι εκείνο. Η τάση αυτή υποχωρεί κατά τα 8 με 9 έτη.
  • Πολλά ψέματα προκύπτουν από προσπάθειες του παιδιού να ευχαριστήσει τους γονείς. «Έκανα τα μαθήματά μου» ή «Έπλυνα τα δόντια μου». Ένα παιδί άνω των 7 ετών ξέρει πως το πιθανότερο είναι ότι θα τσεκάρετε αν λέει την αλήθεια, η ανάγκη του όμως να σας ευχαριστήσει συχνά υπερβαίνει το φόβο του ότι το ψέμα θα αποκαλυφθεί.
  • Ένα παιδί που έχει την υποψία ότι η αγάπη σας έρχεται με όρους: «Πήρα 10 στα μαθηματικά» ή «Βγήκα πρώτος σήμερα στην κολύμβηση» – πιστεύει ότι είναι πιο σημαντικό να κερδίσει το θαυμασμό και την αποδοχή σας από το να είναι ειλικρινές.
  • Για να αποφύγει την τιμωρία – όσο πιο αυστηρά τιμωρείται ένα παιδί, τόσο περισσότερα ψέματα θα πει για να το αποφύγει.

Δώστε στο παιδί να καταλάβει ότι θα το αγαπάτε ακόμα και αν κάνει κάτι κακό. Πρέπει να μάθει ότι η ειλικρίνεια είναι η «καλύτερη πολιτική».

Όρια και υπευθυνότητα στα παιδιά

116412597_2aff1015c9_z

Image credit : rolands.lakis

Η οριοθέτηση των παιδιών

Η επιβολή ορίων αποτελεί μέρος της καθημερινότητας κάθε γονιού. Οι προηγούμενες γενιές ταύτιζαν την οριοθέτηση με την τιμωρία, σήμερα όμως μιλάμε περισσότερο για καθοδήγηση, ή για έναν τρόπο να διδάξουμε τα παιδιά μας πώς να τα βγάζουν πέρα στον κόσμο.

Μέσα από την οριοθέτηση, ένας γονιός δεν υποδεικνύει απλώς στο παιδί του τι πρέπει να πει ή τι πρέπει να κάνει, αλλά και το βοηθά να διαχειριστεί τις παρορμήσεις και τα άγχη του. Τα όρια που επιβάλλει ο γονέας εσωτερικεύονται και βοηθούν τα παιδιά να νιώθουν ασφαλή.

Οι αταξίες, οι σκανταλιές και η παραβίαση κανόνων αποτελούν φυσικό και αναπόφευκτο κομμάτι της ανάπτυξης. Τα παιδιά είναι περιπετειώδη, έχουν έντονες παρορμήσεις και μία ισχυρή ανάγκη για ανεξαρτησία. Η πρόκληση για τους γονείς είναι να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν τα αναπτυξιακά αυτά ζητήματα με ένα θετικό και εποικοδομητικό τρόπο.

Τα όρια

Τα όρια είναι ουσιαστικά οι προσδοκίες που έχουν οι γονείς από τα παιδιά τους. Είναι κατευθυντήριες γραμμές ή κανόνες, που δίνουν στα παιδιά το μήνυμα: «Νοιάζομαι για σένα. Θέλω να είσαι ασφαλής, να συμπεριφέρεσαι υπεύθυνα και να ενδιαφέρεσαι για τα συναισθήματα των άλλων, για να μάθεις έτσι να χτίζεις καλές σχέσεις.

4 είδη ορίων

·          Αυτά που προλαμβάνουν σωματικές βλάβες

·          Αυτά που προστατεύουν υλικά αντικείμενα

·          Αυτά που αποτρέπουν συναισθηματικά πλήγματα

·          Αυτά που διδάσκουν το σεβασμό στους άλλους

Κάποιες γενικές κατευθύνσεις για την οριοθέτηση των παιδιών

  • Οι κανόνες και τα όρια αφορούν τα σημαντικά ζητήματα. Τα υπερβολικά όρια αποτελούν βάρος και ανακόπτουν την ανάπτυξη των παιδιών. Σαν γονιός, χρειάζεται να βάλετε προτεραιότητες.
  • Τα όρια πρέπει να είναι λογικά και να λαμβάνουν υπ’ όψη την ηλικία και το αναπτυξιακό στάδιο του παιδιού. Αναρωτηθείτε αν μπορεί το παιδί να κάνει αυτό που του ζητάτε.
  • Τα όρια πρέπει να είναι ξεκάθαρα, θετικά διατυπωμένα και να προάγουν το να μάθει το παιδί αυτό-πειθαρχία.
  • Οι κανόνες πρέπει να εφαρμόζονται με συνέπεια. Αν δεν υπάρχει σταθερότητα στην εφαρμογή τους, το παιδί θα μπερδευτεί.
  • Καθώς το παιδί μεγαλώνει, οι κανόνες θα πρέπει να αλλάζουν και να προσαρμόζονται και να δίνονται περισσότερες ελευθερίες.
  • Τα παιδιά μπορούν να συμμετέχουν τα ίδια στη θέσπιση κανόνων. Το να ζητάμε τη γνώμη τους ενισχύει την αυτοεκτίμηση και τον αυτοέλεγχό τους.
  • Οι κανόνες δεν πρέπει να είναι αυθαίρετοι αλλά να συνοδεύονται από εξήγηση και αιτιολόγηση.

Ο γονιός θα πρέπει να περιμένει ότι το παιδί του θα ελέγξει την ικανότητά του να είναι σταθερός και συνεπής, παραβιάζοντας τους κανόνες. Τα παιδιά «τσεκάρουν» τους γονείς για να δείξουν την ανεξαρτησία τους και να δουν αν οι γονείς θα εμμείνουν σε αυτά που δηλώνουν ως σημαντικά.

Η απουσία ορίων ή τα υπερβολικά, άκαμπτα όρια προκαλούν στα παιδιά θυμό, άγχος ή φόβο. Τα συγκεκριμένα, θετικά και σταθερά εφαρμοζόμενα όρια αποτελούν ένα σημαντικό βήμα προς τον αυτοέλεγχο και την υπεύθυνη συμπεριφορά και δίνουν στα παιδιά αίσθημα ασφάλειας.

Τι λειτουργεί συνήθως:

  • Καθορίστε σαφείς κανόνες. Συνήθως οι καβγάδες ανάμεσα σε ένα γονιό και το παιδί του περιστρέφονται διαρκώς γύρω από τα ίδια θέματα. Για το λόγο αυτό, χρειάζεται οι κανόνες να είναι σαφείς και ξεκάθαροι. Για παράδειγμα, πείτε στο παιδί ότι επιτρέπεται να βλέπει τηλεόραση μόνο αφού έχει τελειώσει τα μαθήματά του. Αυτό θα μειώσει καθημερινές μάχες και διαρκείς διαπραγματεύσεις.
  • Χρησιμοποιήστε την έννοια της φυσικής συνέπειας σαν ένα είδος τιμωρίας, όταν οι κανόνες παραβιάζονται. Για παράδειγμα, αν ο γιος σας σπάσει το τζάμι του παραθύρου παίζοντας ποδόσφαιρο μέσα στο σπίτι, ζητήστε του να πληρώσει την αντικατάστάσή του με το χαρτζηλίκι του. Αν η συνέπεια συνδέεται με τη συμπεριφορά ή την παραβίαση του κανόνα, το μήνυμα ότι η συγκεκριμένη συμπεριφορά δεν είναι αποδεκτή ενισχύεται.
  • Μιλήστε για τα συναισθήματα. Αν το παιδί σας μιλάει θυμωμένα, απότομα ή υβριστικά, κουβεντιάστε μαζί του για το τι το έχει θυμώσει ή αναστατώσει. Όταν τα συναισθήματα ανοίγονται και συζητιούνται, η ανάγκη να είναι κανείς επιθετικός στη συμπεριφορά του μειώνεται.
  • Σε αυτές τις ηλικίες η ενίσχυση ή η επιβράβευση εξακολουθεί να λειτουργεί. Αν η κόρη σας παραμελεί το στρώσιμο του κρεββατιού της, μπορείτε να της υποσχεθείτε μία βόλτα στο εμπορικό κέντρο αν στρώνει καθημερινά το κρεββάτι της π.χ. για μία εβδομάδα.
  • Δώστε χώρο στο παιδί να ζητήσει πράγματα και να σας εξηγήσει το σκεπτικό του. Μπορεί να μη συμφωνήσετε τελικά, αλλά είναι σημαντικό να δώσετε στο παιδί την ευκαιρία επιχειρηματολογήσει και να υπερασπιστεί τον εαυτό του
  • Όταν το παιδί σας παραβιάζει κανόνες, βοηθήστε το να κατανοήσει καλύτερα τη συμπεριφορά του. Συνδέοντας τις πράξεις του με τα συναισθήματά του, θα αποκτήσει καλύτερο έλεγχο.
  • Όταν είναι εφικτό, παραχωρείστε στο παιδί καινούρια προνόμια. Αν ο 10χρονος γιος σας θέλει να πηγαίνει μόνος του στο σχολείο, βοηθήστε τον να εξασκηθεί κάνοντας τη διαδρομή μαζί του, μέχρι να νιώσετε άνετα να τον αφήσετε μόνο του.
  • Συζητήστε με άλλους γονείς. Ανταλλάξτε ιδέες και συγκρίνετε εμπειρίες. Πάντοτε όμως οι τελικές αποφάσεις είναι δικές σας. Ο κάθε γονιός έχει τις δικές του αρχές και αξίες που καθορίζουν και τα όρια που θα βάλει στο παιδί του.
  • Κάθε συζήτηση σχετικά με κάποια αταξία ή κακή συμπεριφορά, ας τελειώνει με μία σαφή διατύπωση μίας θετικής δεξιότητας. Για παράδειγμα, πείτε στον 7χρονο γιο σας: «Όταν θέλεις να αγοράσεις κάρτες Yu-Gi-Oh, να ζητάς χρήματα από μένα. Δεν πρέπει να δανείζεσαι λεφτά από τους φίλους σου»
  • Καλό είναι να έχετε ρεαλιστικές προσδοκίες. Ακόμα και αν η 9χρονη κόρη σας δείχνει εξωτερικά σαν να είναι 12, θα γκρινιάξει και θα κλαψουρίσει. Δείξτε υπομονή. Χρειάζεται χρόνο για να αναπτυχθεί.
  • Βοηθήστε το παιδί να αναπτύξει την κρίση του. Μιλήστε μαζί του για το κάπνισμά, τα ναρκωτικά κ.λ.π. Διδάξτε το μέσα από προσωπικά σας παραδείγματα, για το πώς π.χ. όταν ήσασταν στην ηλικία του αντιμετωπίζατε τους νταήδες ή καταφέρνατε να μην υποτάσσεστε στις προσταγές της παρέας. Μέσα από παιχνίδι ρόλων, βοηθήστε το παιδί να εξασκηθεί στο να διεκδικεί και να προστατεύει τον εαυτό του.

Τι δε λειτουργεί:

  • Το να ενοχοποιείτε ή να ντροπιάζετε το παιδί. Όταν η κόρη σας βάζει τα κλάματα μέσα στο μαγαζί επειδή αρνείστε να τις πάρετε τα ακριβά αθλητικά που θέλει, ας μην της επισημάνετε ότι «Κάνει σαν μωρό». Η φράση αυτή περνά το μήνυμα στο παιδί ότι τα συναισθήματά του είναι κακά, άρα το ίδιο είναι προβληματικό, και προκαλεί ένα πλήγμα στην αυτό-εκτίμησή του. Ακόμα και όταν λέτε «όχι», σεβαστείτε την επιθυμία του παιδιού και περιβάλλετε με αποδοχή τις συναισθηματικές του αντιδράσεις.
  • Το να «κόβετε την κουβέντα». Αν το παιδί σας ζητήσει κάτι και εσείς είστε εντελώς απρόθυμοι να το διαπραγματευτείτε, θα κατακλυστεί από θυμό. Η διατήρηση ενός ανοιχτού διαλόγου είναι σημαντικό μέρος μίας υγιούς σχέσης γονέα-παιδιού.
  • Η χρήση πολύ αυστηρής τιμωρίας. Η τιμωρία θα πρέπει να είναι ανάλογη του «εγκλήματος»! Αν το παιδί σας πάει άγραφτο μία μέρα στο σχολείο, το να του απαγορεύσετε π.χ. την τηλεόραση για μία εβδομάδα είναι υπερβολή.

Δίαιτα και παιδί

3037576676_4386c54d8d_zImage credit : nerdcoregirl

Η παιδική παχυσαρκία είναι ένα κοινωνικό-βιοψυχολογικό φαινόμενο που εξελίσσεται ραγδαία τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Οι ειδικοί παλεύουν να αντιμετωπίσουν το θέμα, προσπαθώντας να ερμηνεύσουν και να ερευνήσουν παραμέτρους που συνδέονται με αυτό όπως: βιολογικοί παράγοντες, κληρονομικότητα, οργανικά ή διανοητικά προβλήματα, διατροφικές συνήθειες της οικογένειας, συμπεριφορές που καταστέλλουν ή ενισχύουν αυτή τη διατροφική στάση των παιδιών.

Πώς αντιμετωπίζουμε όμως ένα παιδί με πλεονάζον βάρος;

Πέραν από τις περιπτώσεις που υπάρχει κάποιο πρόβλημα υγείας στο παιδί (επιπλοκές λόγω του πλεονάζοντος βάρους) ή που είναι παχύσαρκο και είναι πάνω από 7 ετών, στα παιδιά ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η δίαιτα με συγκεκριμένες θερμίδες, γραμμάρια, κτλ, αλλά και με συγκεκριμένη απώλεια βάρους ανά εβδομάδα. Στα παιδιά ακόμα και να καταφέρουμε να σταματήσουμε την αύξηση του βάρους και να το διατηρήσουμε στα ίδια επίπεδα είναι πολύ σημαντικό. Μην ξεχνάτε ότι τα παιδιά είναι οργανισμοί σε ανάπτυξη και προέχει να την προάγουμε. Άρα διατηρώντας σταθερό το βάρος σε ένα παιδί, ψηλώνοντας θα έρθει πιο κοντά στο φυσιολογικό του βάρος.

Έτσι λοιπόν είναι πολύ σημαντικό να δώσουμε μεγαλύτερη έμφαση στην ποιότητα της διατροφής του παιδιού, ώστε να παίρνει όλα τα θρεπτικά συστατικά που χρειάζεται προκειμένου να έχει την μέγιστη και βέλτιστη δυνατή ανάπτυξη, αλλάζοντας τις διατροφικές του συνήθειες που το οδηγούν στην αύξηση βάρους.

Καταρχάς ξεκινάμε λαμβάνοντας υπόψιν ότι παίρνουμε βάρος, όταν ενώ έχουμε χορτάσει συνεχίζουμε να τρώμε. Επίσης ότι το παιδί παραδειγματίζεται από τους γονείς. Έχοντας λοιπόν αυτά τα δύο κατά νου, ο στόχος μας είναι να διερευνήσουμε ποιες διατροφικές συνήθειες της οικογένειας είναι λανθασμένες και επιδέχονται αλλαγής. Η αλλαγή θα πρέπει να ξεκινάει από τους γονείς και να αφορά όλα τα μέλη της οικογένειας, αλλά και τα άτομα που παίζουν κάποιο ρόλο στην διατροφή του παιδιού (πχ παππούδες, γυναίκα που τα κρατάει, κτλ).

Οι βασικές γραμμές της αλλαγής θα πρέπει να είναι:

  1. Υγιής και ισορροπημένη διατροφή με βάση τις συστάσεις της μεσογειακής διατροφής (που να περιλαμβάνει δηλαδή τρόφιμα από όλες τις ομάδες τροφίμων στην ιδανική αναλογία).
  2. Διατροφή με μέτρο και όρια, όχι περιορισμούς, ώστε το παιδί να μην στερείται αλλά και να μην μάθει να κάνει διαχωρισμό των τροφών σε επιτρεπόμενα και απαγορευμένα ή σε παχυντικά και μη παχυντικά.
  3. Εισαγωγή άφθονων φρούτων και λαχανικών στην διατροφή του.
  4. Μικρά και συχνά γεύματα.
  5. Το φαγητό δεν θα πρέπει να χρησιμοποιείται σαν επιβράβευση ή τιμωρία.
  6. Πολύ σημαντική επίσης είναι και η ενασχόληση του παιδιού με δραστηριότητες εκτός σπιτιού, που να ενισχύει τις κοινωνικές και ομαδικές του δεξιότητες αλλά και που να το βοηθάει να αγαπήσει την κίνηση και το παιχνίδι. Δυστυχώς πολλά παιδάκια λόγω της έλλειψης χρόνου, χρημάτων αλλά και λόγω του φόβου των γονιών είναι κλεισμένα σε ένα διαμέρισμα και το παιχνίδι γίνεται μέσω υπολογιστή ή τηλεόρασης. Αυτό κάνει το παιδί να είναι νωχελικό και πιο δυσκίνητο, αλλά και να φορτώνεται με λιποκύτταρα που θα τα έχει για την υπόλοιπη ζωή του. Η άσκηση επίσης βοηθάει στην καλύτερη απορρόφηση του ασβεστίου από τα οστά και επομένως καθορίζει την οστική πυκνότητα. Είναι σημαντικό να δοκιμάζει διάφορα και να αναζητά και να ανακαλύπτει κλίσεις και δεξιότητες. Έτσι λοιπόν, ένας στόχος ακόμα είναι η αύξηση της φυσικής δραστηριότητας του παιδιού. Καλό θα είναι να μην ξεπερνάει τις 2 ώρες μπροστά από τηλεόραση ή υπολογιστή. Το σημαντικότερο βέβαια κριτήριο πρέπει να είναι το να του αρέσει μία δραστηριότητα και όχι να καταπιέζεται για να την κάνει.
  7. Η άσκηση θα πρέπει να είναι προτεραιότητα και όχι να συμπληρώνει τον χρόνο του παιδιού.
  8. Αύξηση της κίνησης στην καθημερινότητα του παιδιού (πχ πάμε με τα πόδια στο σχολείο ή στα αγγλικά και όχι με το αυτοκίνητο, πηγαίνουμε κάπου από μακρύτερη διαδρομή, κτλ)
  9. Οι γονείς θα πρέπει να αποτελούν οι ίδιοι υγιή διατροφικά πρότυπα και να έχουν και οι ίδιοι την κίνηση στην ζωή τους.
  10. Δεν θα πρέπει να περιμένουν ή να απαιτούν από το παιδί τους να φάει (πχ φρούτα-λαχανικά-γάλα) ή να μην φάει κάτι (πχ γλυκά-σοκολάτες-παγωτά-junk food), εάν δεν το κάνουν και οι ίδιοι. Οι ίδιοι θα πρέπει να δείχνουν το παράδειγμα στο παιδί, να μην έχουν πολλά αποθέματα από «πειρασμούς» στο σπίτι και να μην ξεχωρίζουν τα παιδιά τους στο τι θα φάνε και πόσο. Ότι τρώμε, θα το τρώμε όλοι μαζί και όχι κρυφά.
  11. Να έχουν ρεαλιστικές προσδοκίες όσον αφορά το βάρος και το σχήμα του σώματος του παιδιού τους. Να καταλάβουν τον στόχο μας και να αποβάλλουν το άνχος τους για το βάρος του παιδιού. Να αποδεχτούν ότι είναι κάτι που θα πάρει χρόνο και ότι η επιτυχία ή η αποτυχία ξεκινάει και τελειώνει από τους ίδιους.
  12. Οι γονείς, τέλος, είναι σημαντικό να αποδέχονται το παιδί τους και να του λένε συχνά το πόσο το αγαπάνε αλλά και για πόσα πράγματα τους έχει κάνει περήφανους. Είναι σημαντικό το παιδί να μάθει να μην αυτοκαθορίζεται με βάση το σώμα και το βάρος του, να είναι κοινωνικό και να έχει αυτοπεποίθηση.
  13. Ο λανθασμένος χειρισμός των παραπάνω θα επηρεάσει τον χαρακτήρα (ένα παχύσαρκο παιδί έχει μεγαλύτερη πιθανότητα να εμφανίσει τάσεις απομόνωσης, δυσκολίες στην επικοινωνία και την αποδοχή, καθώς και χαμηλή αυτοεκτίμηση) και τις διατροφικές συνήθειες του παιδιού για την υπόλοιπη ζωή του αλλά και θα αυξήσει τις πιθανότητες να αναπτύξει κάποια διατροφική διαταραχή.