Tag Archives: σώμα

Σταματήστε την δίαιτα!

9739828346_8c6be3fbbf_z

Image credit : Arya Ziai

Ένα από τα σημαντικότερα λάθη που κάνει κάποιος, ο οποίος θέλει να χάσει βάρος είναι το ότι «κάνει δίαιτα».

Αυτό είναι το λάθος εξαρχής! Σας ακούγεται αντιφατικό; Κι όμως! Δυστυχώς η λέξη δίαιτα, είτε λόγω προηγούμενων εμπειριών, είτε λόγω κακής πρακτικής των «ειδικών», είναι συνυφασμένη με την λέξη «στέρηση». Όταν λοιπόν κάποιος ξεκινάει λέγοντας ότι «θα κάνω δίαιτα», κατευθείαν σκέφτεται τι «πρέπει να κόψω-να στερηθώ». Αυτό είναι καθαρά ψυχολογικό. Είναι σαν να λες σε κάποιον, σκέψου ό,τι θέλεις, εκτός από έναν σκύλο. Το πρώτο πράγμα που θα σκεφτεί, είναι ο σκύλος! Και οδηγείται έτσι στον φαύλο κύκλο της δίαιτας. (διαβάστε το άρθρο «ο φαύλος κύκλος της δίαιτας»).

Και εδώ γεννάται το ερώτημα : «Μα άμα δεν κάνω δίαιτα για να χάσω βάρος, τι θα κάνω;»

  1. Δείτε το φαγητό ως θρεπτικό, υγιές και απαραίτητο για το σώμα και όχι ως «θερμίδες» και «λιπαρά».
  2. Επιλέξτε το τι θα φάτε με γνώμονα το τι θα σας ωφελήσει περισσότερο και το τι θα δώσει περισσότερες ουσίες στον οργανισμό σας. Αγαπήστε τον εαυτό σας και προπαθήστε να του δώσετε το καλύτερο!
  3. Ξεκινείστε πάντα την ημέρα σας με πρωινό και να τρώτε συχνά μικρά γεύματα…Ξέρω, ξέρω…το έχετε ακούσει πολλές φορές. Προγραμματείστε και φροντίστε να έχετε πάντα στο σπίτι υγιεινές επιλογές σε εμφανή σημεία και αποφύγετε να έχετε τρόφιμα που θεωρείτε «πειρασμούς».
  4. Μην τρώτε λιγότερη ποσότητα φαγητού από αυτήν που χρειάζεστε. Αυτό απλά θα σας βάλει στην θέση του θύματος («αφού σταματάω πεινασμένη-ος, πρέπει να χάσω» και επομένως «για να χάσω βάρος, θα πρέπει να υποφέρω, θα πρέπει να τιμωρηθώ»). Αυτό που χρειάζεστε είναι η απόλαυση. Την δικαιούστε κι εσείς όπως όλοι μας. Αν απολαύσετε αυτό που τρώτε και απλά προσπαθείτε να μείνετε όσο πιο κοντά μπορείτε στην ποσότητα που χρειάζεστε, μόνο τότε θα χάσετε βάρος και θα καταφέρετε να διατηρήσετε την απώλεια. Αλλιώς πάλι οδηγείστε στην στέρηση και στο ότι κάνετε κάτι για ένα χρονικό διάστημα, το οποίο όμως σας είναι αδύνατο να κάνετε εφ’ όρου ζωής.
  5. Μην περιμένετε κάποιος να σας πει πόσο πρέπει να φάτε και τι! Κανένας δεν ξέρει καλύτερα από εσάς το πόσο πολύ πεινάτε σε μία δεδομένη στιγμή, ούτε το τι προτιμάτε να φάτε, ούτε το τι μπορείτε να βρείτε εκεί που είστε!
  6. Σταματήστε να ζυγίζεστε κάθε μέρα! Παρατηρείστε τις αλλαγές πάνω σας. Πώς αισθάνεστε με τα ρούχα σας. Αν έχετε ενέργεια. Αν έχετε καλύτερη διάθεση. Εάν ενεργείστε καλύτερα. Εάν έχετε απαλλαγεί από φουσκώματα και τυμπανισμούς. Εάν έχετε περισσότερη αντοχή. Εάν έχετε περισσότερη αυτοπεποίθηση! Αν αισθάνεστε πιο υγιής! Αυτά θα πρέπει να είναι τα οφέλη σωστής και υγιεινής διατροφής.
  7. Σταματήστε να ζυγίζετε τα τρόφιμα. Προσπαθήστε να ακούτε τις ανάγκες του οργανισμού σας. Πεινάω; Βαριέμαι; Είμαι κουρασμένη-ος; Καταπιέζομαι για κάτι που έχω να κάνω μετά; Θέλω ηρεμία; Αναγνωρίζοντας το τι έχετε ανάγκη, εξασφαλίζετε ότι θα μείνετε πιο κοντά στην ποσότητα που χρειάζεστε πραγματικά για να χορτάσετε.
  8. Αποδεχτείτε το σωματότυπο που έχετε και αποφύγετε να εκτίθεστε σε μη ρεαλιστικά πρότυπα σώματος (π.χ. ΜΜΕ). Το τι γονίδια έχουμε κληρονομήσει, δεν μπορούμε να τα αλλάξουμε. Μπορούμε όμως να τα αποδεχτούμε και να προσπαθήσουμε όσο μπορούμε να βελτιώσουμε το φαινότυπο αυτών. Δεν μπορούμε να γίνουμε όλοι ίδιοι. Και αυτό είναι καλό και αυτό που μας κάνει μοναδικούς! Μην ξεχνάτε ότι αυτά που βλέπετε, έχουν υποστεί επεξεργασία και πολλές πολλές επεμβάσεις.

Εάν όλα αυτά που διαβάσατε τα βρίσκετε ωραία και ιδανικά, αλλά παρόλα αυτά σας φαίνεται δύσκολο να τα κάνετε πράξη, συμβουλευτείτε έναν πτυχιούχο-επιστήμονα διαιτολόγο για να σας βοηθήσει.

Πώς να μιλήσεις στην κόρη σου για το σώμα της

3697290677_0b069e09bf_zImage credit : jiunn kang too

Ένα από τα πιο  δημοφιλήθέματα συζήτησης  μεταξύ γυναικών κάθε ηλικίας, ειδικά αυτή την εποχή, είναι το σώμα τους. Και έχω εντυπωσιαστείγια να μην πω ότι έχω τρομάξει κιόλαςαπό τους απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς που χρησιμοποιούν πολλές από  μας για να περιγράψουν τηνιερή κατοικία της ψυχής τους”. Λες και τα όποια παραπανίσια κιλά, μια μεγαλύτερη κοιλιά ή μια φαρδύτερη πλάτη είναι λόγοι για να τιμωρήσει μια γυναίκα τον εαυτό της και να τον υποβάλει σε σκληρά μέτρα περιορισμού και ταπείνωσης για ναμάθει”…  

Εντάξει, η  παχυσαρκία είναι σοβαρή υπόθεση και ίσως χρειάζεται να κάνεις κάτι γιαυτό, αλλά με ποιον τρόπο; Μέσα από την άρνηση και την κακοποίηση ή μέσα από την αγάπη, τη συμπόνοια και το σεβασμό; Τι μήνυμα δίνουμε στις κόρες μας που μας παρατηρούν με άγρυπνο βλέμμα μέσα στην καθημερινότητα, όταν εκφράζουμε τη δυσαρέσκειά μας κάθε φορά που βλέπουμε το είδωλό μας στον καθρέφτη; Πόσο βοηθάμε τα παιδιά μας να αποκτήσουν μια υγιή εικόνα του εαυτού τους και του θαύματος που λέγεταιγυναικείο  σώμαόταν ειρωνευόμαστε κάθε γυναίκα που έβαλε κάποια κιλά; Ποια είναι η νοητική, συναισθηματική και πνευματικήπροίκαπου τους αφήνουμε για να πορεύονται  μια ζωή όταν εστιαζόμαστε στην εξωτερική τους εικόνα και προσπερνάμε αδιάφορα τα πνευματικά και συναισθηματικά τους καθημερινά επιτεύγματα;

Κι έτσι, με βροχή αυτά τα ερωτήματα στο μυαλό  μου,  έπεσα  πάνω στην σχετική ανάρτηση της αγαπημένης μπλόγκερ Skoppelkam και πήρα τις απαντήσεις μου. Συμφωνώ  τόσο που θα μπορούσα να τα είχα γράψει εγώ.

Και χάρη στη βοήθεια της αγαπημένης φίλης Signora Alba που έκανε για ακόμα μια φορά μια ωραία μετάφραση, τα μοιράζομαι μαζί σας:

To πρώτο βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση:

  • Μίλησέ της για το σώμα της μόνο για να της δείξεις πώς λειτουργεί.
  • Μην πεις τίποτα αν χάσει κιλά. Μην πεις τίποτα αν βάλει κιλά.
  • Αν πιστεύεις ότι το σώμα της κόρης σου είναι εκπληκτικό, μην της το πεις. Αντί γι’ αυτό, μπορείς να πεις τα εξής: Το «φαίνεσαι τόσο υγιής είναι ένα καλό σχόλιο. Ή «φαίνεσαι τόσο δυνατή». «Βλέπω πόσο ευτυχισμένη είσαιλάμπεις».  Ή ακόμα καλύτερα, δώστης συγχαρητήρια για κάτι που δεν έχει καμία σχέση με το σώμα της.
  • Μην σχολιάζεις τα σώματα άλλων γυναικών. Όχι. Ούτε ένα σχόλιο, είτε καλό είτε κακό.
  • Δίδαξέ της να είναι ευγενική προς τους άλλους, αλλά και προς εσένα.
  • Μην τολμήσεις να πεις μπροστά στην κόρη σου πόσο σιχαίνεσαι το σώμα σου ή να μιλήσεις για την καινούργια σου δίαιτα. Ακόμα καλύτερα, μην κάνεις δίαιτα μπροστά στην κόρη σου. Αγόρασε υγιεινές τροφές. Μαγείρεψε υγιεινά γεύματα. Αλλά μην πεις: «Δεν τρώω υδατάνθρακες αυτή την περίοδο». Η κόρη σου δεν πρέπει να καταλάβει ότι οι υδατάνθρακες είναι “κακοί” γιατί η ντροπή για ό,τι τρως οδηγεί σε ντροπή για τον εαυτό σου.
  • Ενθάρρυνε την κόρη σου να γυμνάζεται για να διαχειρίζεται καλύτερα το άγχος. Ενθάρρυνέ την να σκαρφαλώνει βουνά, γιατί δεν υπάρχει ωραιότερος τρόπος για να εξερευνήσεις την πνευματικότητά σου απ’ ό,τι στην κορυφή του σύμπαντος. Ενθάρρυνέ την να κάνει σέρφινγκ, αναρρίχηση στα βράχια, ποδηλασία στο βουνό γιατί την τρομάζει κι αυτή η πρόκληση είναι καλή μερικές φορές.
  • Βοήθησε την κόρη σου να αγαπήσει το μπάσκετ ή το βόλευ ή ακόμα και τα “μήλα”, γιατί τα σπορ την βοηθούν να αναπτύξει τις ηγετικές της ικανότητες και της δίνουν περισσότερη αυτοπεποίθηση. Εξήγησέ της πως, όσο μεγαλώνεις, πάντα χρειάζεσαι την καλή ομαδική δουλειά. Ποτέ μην την αναγκάσεις να ασχοληθεί με ένα άθλημα που δεν λατρεύει πραγματικά.
  • Απόδειξε στην κόρη σου πως οι γυναίκες δεν χρειάζονται τους άνδρες για να μετακινούν τα έπιπλά τους.
  • Δείξε της πώς να μαγειρεύει φαγητά με λαχανικά.
  • Μάθε της να φτιάχνει κέικ σοκολάτας με λιγότερο βούτυρο.
  • Δώσ’ της τη συνταγή της μαμάς σου για το Χριστουγεννιάτικο κέικ.
  • Μετάδωσέ της την αγάπη σου να βρίσκεσαι έξω.
  • Ίσως κι εσύ κι η κόρη σου έχετε μεγάλους γλουτούς ή φαρδιά πλάτη. Είναι εύκολο να μισήσεις αυτά τα μέρη του σώματος. Μην το κάνεις. Πες στην κόρη σου πως με τα πόδια της μπορεί να τρέξει και μαραθώνιο αν το θελήσει, και η φαρδιά της πλάτη απλά προστατεύει τα δυνατά της πνευμόνια. Μπορεί να φωνάξει και να τραγουδήσει και να φέρει χαρά στον κόσμο αν το θελήσει.
  • Θύμισε στην κόρη σου πως το καλύτερο που μπορεί να κάνει με το σώμα της είναι να κινητοποιεί την όμορφη ψυχή της.

 

Πηγή: Skoppelkam, How to talk to your daughter about her body, 29.7.2013, σε μετάφραση Signora Alba, by Νewagemama

3+1 στρατηγικές για να αγαπήσεις το σώμα σου

5116145499_267de3480d_zImage credit : Andrea Parrish – Geyer

Ας το παραδεχτούμε! Η πίεση για  ένα τέλειο σώμα είναι τεράστια στην κοινωνία μας. Η ψηφιακή επεξεργασία των φωτογραφιών των λεπτών σαν ραβδί μοντέλων μας βομβαρδίζουν καθημερινά και προωθούν μια συγκεκριμένη εικόνα ως «ιδανικό πρότυπο» ομορφιάς.
Το πρόβλημα είναι ότι οι περισσότεροι από εμάς δεν μοιάζουμε στο ελάχιστο με αυτούς που κοσμούν τα εξώφυλλα των περιοδικών.

Παρόλα αυτά,  πολλοί από εμάς πέφτουμε στην παγίδα και επιθυμούμε να έχουμε ένα διαφορετικό σώμα και φτάνουμε στο σημείο να μισούμε αυτό που ήδη έχουμε. Δυστυχώς, έχουμε «τσιμπήσει» στην ιδέα ότι υπάρχει ένα «τέλειο» σώμα κάπου εκεί έξω και εμείς είμαστε οι ελαττωματικοί  και οι άχρηστοι που δεν το έχουμε.

Όταν μισούμε το σώμα μας και δεν το αποδεχόμαστε όπως είναι, κάνουμε περίπλοκη και δυστυχισμένη τη ζωή μας. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε ποικίλες συμπεριφορές που μπορούν να αποβούν δυσλειτουργικές μέχρι να οδηγήσουν σε διατροφική διαταραχή.

Υπάρχει τρόπος να συμφιλιωθείτε με τον εαυτό σας και να αγαπήσετε το σώμα σας όπως είναι; Αυτή τη στιγμή; Υπάρχουν τέσσερις απλοί τρόποι για να ξεκινήσετε από σήμερα:

1.  Σταματήστε να συγκρίνετε τον εαυτό σας με τους άλλους.

Ακούγεται σαν μία απλή συμβουλή, αλλά εάν πραγματικά την ακολουθήσετε μπορεί να επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο που αισθάνεστε για τον εαυτό σας και το σώμα σας.  Μία από τις μεγαλύτερες πηγές της δυσαρέσκειας με το σώμα μας είναι η σύγκριση με τους άλλους. Σταματήστε την!

Έχετε σκεφτεί πόσο τρελή αυτή η σύγκριση είναι; Είναι σαν να συγκρίνουμε μήλα με αχλάδια, απλά δεν είναι εποικοδομητικό. Στην πραγματικότητα μας κάνει να νιώθουμε ανήμποροι. Επειδή η αλήθεια είναι ότι τα μήλα δεν είναι εγγενώς καλύτερα από  τα αχλάδια, είναι απλώς διαφορετικά. Μπορούμε να προτιμήσουμε από τα μήλα ή το αντίστροφο, αλλά υπάρχουν θαυμάσια πράγματα τόσο για τα μήλα όσο και για τα αχλάδια. Μπορούμε να απολαύσουμε και τα δύο. Παρομοίως, θα  μπορούσαμε να εστιάσουμε στα ιδιαίτερα στοιχεία του εαυτού μας που μας διαφοροποιούν από τους άλλους, χωρίς να κάνουμε τον εαυτό μας «χειρότερο από…», «άσχημο σε σχέση με…» κάποιον άλλο. Μπορούμε να απολαμβάνουμε να είμαστε ένα «μήλο», ενώ επιτρέπουμε στο άλλο άτομο να είναι ένα «αχλάδι».

2. Ξεκινήστε να παρατηρείτε αυτά που σας αρέσουν.

Είναι καταστρεπτικό για τους εαυτούς μας να «τσιμπάμε» στην ιδέα ότι υπάρχει το τέλειο σώμα και πρέπει να το έχουμε. Η αλήθεια είναι ότι  δεν υπάρχει. Όλοι έχουμε ελαττώματα και πράγματα που δεν αγαπάμε. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να αγαπάμε τον εαυτό μας συνολικά. Ένας τρόπος για να αποδεχτείτε το σώμα σας είναι να επικεντρωθείτε σε αυτές τις πτυχές του που αγαπάτε.

Ίσως έχετε όμορφα χέρια, ή τα μάτια σας είναι φωτεινά και όμορφα. Διαλέξτε ένα πράγμα για να ξεκινήσετε. Κάθε φορά που μια αρνητική σκέψη έρχεται για κάτι που δεν σας αρέσει στο σώμα σας, κλείστε αμέσως τα αυτιά σας και θυμηθείτε το χαρακτηριστικό που σας αρέσει.  Θα αυξηθεί η αυτοεκτίμησή σας και θα σας βοηθήσει να δεχτείτε το σώμα που έχετε εάν εξασκηθείτε σε αυτή την πρακτική.

3. Σταματήστε την εσωτερική αυστηρή κριτική.

Δεν χρειάζεται να πιστεύετε οτιδήποτε σκέφτεστε! Έχουμε την τάση να κάνουμε τα πράγματα φρικτά και τεράστια στο μυαλό μας. Μπορούμε να γίνουμε αυστηροί και επικριτικοί με το σώμα μας. Λέμε πράγματα που ίσως ποτέ δεν θα τολμούσαμε να τα πούμε σε ένα άλλο πρόσωπο. Γιατί είναι εντάξει να λέμε τέτοια πράγματα σε εμάς; Δεν είμαστε άνθρωποι εμείς;

Πολλοί από εμάς έχουν μια πολύ ισχυρή αρνητική φωνή, έναν εσωτερικό κριτή που έχει πάντα κάτι δυσάρεστο να πει. Είναι η φωνή που μας λέει πόσο άσχημοι και άνευ αξίας είμαστε. Είναι η φωνή που τροφοδοτεί το μίσος και την απέχθεια για το σώμα μας. Η αλήθεια είναι ότι δεν χρειάζεται να πιστέψουμε αυτή τη φωνή!

Για παράδειγμα, αν πιάσετε το μυαλό σας να μπαίνει σε μία κατάσταση σύγκρισης ή αρνητικής κριτικής για το σώμα σας «Σταματήστε!» και διαλέξτε μία άλλη σκέψη, μία που να σας εξυπηρετεί περισσότερο και να σας υποστηρίζει.

4. Δώστε έμφαση στην Υγεία.

Και πάλι  το κόλπο είναι να μετατοπίσετε την προσοχή σας. Επικεντρωθείτε στην προσπάθεια να έχετε ένα υγιές σώμα. Έχουμε έρθει σε αυτή τη ζωή για να την απολαύσουμε. Τη ζωή και το σώμα μας!. Όταν  επικεντρωνόμαστε στο πώς αισθανόμαστε, τι βιώνουμε, και όχι στο πώς είναι η εμφάνισή μας, είμαστε σε θέση να είμαστε παρόντες. Να ζούμε στο τώρα!.

Εστιάζοντας στην υγεία σας, σας  δίνει τη δυνατότητα να κάνετε καλύτερες επιλογές για να υποστηρίζετε το σώμα σας και τον εαυτό σας. Αντί να ακινητοποιηθεί το ηθικό σας με το να μην έχετε το «τέλειο» σώμα, μπορείτε να θέσετε στόχους για την προσωπική σας υγεία και να εργαστείτε για να τους καταφέρετε. Στη συνέχεια θα ικανοποιηθείτε από τις σωματικές σας ικανότητες, πώς κινείται το σώμα σας και τι μπορεί αυτό να καταφέρει.

Αν αρχίσετε  να εφαρμόζετε αυτές τις τέσσερις στρατηγικές στην καθημερινή  σας ζωή, θα μπορέσετε σύντομα να το αγαπήσετε και να προωθήσετε μία καλύτερη εικόνα.

Θυμηθείτε, τα παραπάνω είναι μια δια βίου άσκηση, με την καθημερινή προσπάθεια τα αποτελέσματα είναι θεαματικά!

Μαρία Σαμιώτη

Ψυχοθεραπεύτρια-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

M.P. on Eating Disorders and Obesity

M. samioti@relatecenter.gr        

W. www.relatecenter.gr

Αδυνάτισες! Πότε και γιατί δεν πρέπει να το λες σε μία γυναίκα…

Image credit : barrasa8

Είναι πραγματικά η πιο φυσική αντίδραση για μία γυναίκα! Βλέπουμε μία φίλη, συνάδελφο, μέλος της οικογένειας ή γνωστό που έχει χάσει εμφανώς βάρος  και του/της λέμε “Μπράβο!! Αδυνάτισες! Πόσο σου πάει!”

Αυτές οι δηλώσεις γίνονται συνήθως με τις καλύτερες προθέσεις. Είμαστε πραγματικά χαρούμενοι για αυτό το πρόσωπο, θέλουμε να  του δείξουμε ότι η σκληρή δουλειά και οι θυσίες του γίνονται αντιληπτές και αξίζει την αναγνώριση. Θα ήθελα όμως να αναφέρω κάτι που σίγουρα ακούγεται αμφιλεγόμενο: Θα πρέπει όλοι να σκεφτόμαστε καλά πριν  αναγνωρίσουμε ή  θαυμάσουμε την ορατή απώλεια βάρους κάποιου. Γιατί;

Αρχικά, εμείς δεν γνωρίζουμε πάντα  το πώς ή το γιατί αυτό το άτομο έχει χάσει το βάρος για το οποίο εμείς το επαινούμε. Για παράδειγμα, θα μπορούσε η απώλεια βάρους του να είναι αποτέλεσμα του στρες από μία δύσκολη κατάσταση. Όπως ένας θάνατος στην οικογένεια ή η διάγνωση κάποιας ασθένειας. Δεν γνωρίζουμε τι αυτό το άτομο έχει επιλέξει να μας εμπιστευτεί και με έναν τέτοιο έπαινο μπορεί να το φέρουμε σε δύσκολη θέση (και εκείνο και εμάς). Είτε να μας αποκαλύψει το λόγο για τον οποίο έχασε βάρος ή απλά να μας χαμογελάσει και να πρέπει να αντέξει την έλλειψη της δικής μας ενσυναίσθησης.

Ακόμα και όταν κάποιος δεν βρίσκεται σε μια δύσκολη κατάσταση, δεν γνωρίζουμε πώς έχει φθάσει στην απώλεια βάρους της/του. Μερικές φορές – ίσως και πιο συχνά από ό, τι αντιλαμβανόμαστε – η απώλεια βάρους δείχνει μια διατροφική διαταραχή ή μια αρνητική εικόνα  σώματος. Επιβεβαιώνοντας θετικά την απώλεια βάρους κάποιου, ο οποίος ενδέχεται να έχει Νευρική Βουλιμία ή Ανορεξία (και μπορεί να μην το έχει αναγνωρίσει), ρίχνουμε το λάδι στη φωτιά!  Σύμφωνα με τον  National Eating Disorders Association, δέκα εκατομμύρια γυναίκες και ένα εκατομμύριο άνθρωποι ζουν με Ανορεξία ή Βουλιμία. Και είναι πιθανό ότι εκατομμύρια άλλοι ζουν με μία από αυτές τις διαταραχές στα κρυφά, διότι τέτοιου είδους ασθένειες που σχετίζονται με το φαγητό και το σώμα, ειδικά η Βουλιμία, χαρακτηρίζονται από μία ιδιαίτερα μυστικοπαθή συμπεριφορά.

Έτσι, όταν εμείς ενεργά και δημοσίως επαινούμε κάποιον για την απώλεια βάρους (ειδικά  νεαρές γυναίκες/κορίτσια), τον επαινούμε γιατί ακολουθεί μία υγιεινή και ισορροπημένη προσέγγιση στη ζωή ή γιατί αντιμετωπίζει κάποια κρίσιμη κατάσταση για την ψυχική του υγεία;  Μήπως λανθασμένα ενθαρρύνουμε κάποιον να συνεχίσει την διαδικασία απώλειας βάρους, που αν γίνει ανεξέλεγκτη, μπορεί να οδηγήσει και στο θάνατό του; Από πότε το αδυνάτισμα έγινε τόσο καλό; Εμείς μπορεί να πιστεύουμε ότι γινόμαστε αγενής αν δεν επαινέσουμε κάποιον για την απώλεια βάρους  – σαν να μην αναγνωρίζουμε τη σκληρή του προσπάθεια. Γιατί ίσως να αισθανόμαστε ότι μαζί με τα κιλά που «έχασε», έχει «ρίξει» και τον πόνο του παρελθόντος να τα «κουβαλάει». Μία συχνά λανθασμένη υπόθεση που καθρεπτίζει το πώς εμείς θα αισθανόμασταν με παραπάνω κιλά ή πώς εμείς θα βιώναμε μία απώλεια βάρους. Δεν ξέρουμε πώς αυτός αισθάνεται.

Δεν υπονοώ ότι δεν πρέπει ποτέ να συγχαρούμε κάποιον επειδή είναι ελκυστικός και όμορφος. Δεν είμαστε όμως σε θέση να γνωρίζουμε τι χρειάζεται κάποιος και τι δεν χρειάζεται, παρά μόνον εάν ρωτήσουμε; Και υπάρχουν άνθρωποι που έχουν χάσει βάρος και πραγματικά αναμένουν την φραστική υποστήριξη και προσοχή μας. Όμως θα πρέπει να αξιολογήσουμε κατά πόσο αυτές τις δηλώσεις επιβεβαίωσης της ομορφιάς του, αυτό το άτομο τις έχει ακούσει και στο παρελθόν από εμάς. Μήπως αναφέροντάς τες τώρα, υποδηλώνουν ότι τώρα έγινες πιο αποδεκτός και άξιος για εμένα και καλύτερος απ’ ότι ήσουν στο παρελθόν. Μήπως υποδηλώνουν ότι σε θέλω μόνο αδύνατο!

Επίσης, δεν γνωρίζουμε τι συμβαίνει πίσω από αυτή την απώλεια βάρους που πάμε να επιβραβεύσουμε και ίσως να μην μάθουμε ποτέ πραγματικά, παρά μόνο εάν είχαμε χτίσει μία οικεία, ανοικτή σχέση με αυτό το άτομο. Και πάλι δεν γνωρίζουμε τι επέλεξε να μοιραστεί μαζί μας. Έτσι, οφείλουμε να θέσουμε στον εαυτό μας ένα ερώτημα; Το άτομο αυτό έχει μοιραστεί μαζί μας αυτή την τόσο προσωπική προσπάθεια; Ξεκίνησε ο ίδιος μία συζήτηση πάνω στο θέμα της απώλειας βάρους του;

Και όταν λέμε πράγματα όπως : «Είσαι τόσο όμορφη!», όταν δεν τα έχουμε πει ποτέ πριν στο παρελθόν, τι θα συμβεί εάν υποτροπιάσει, όπως κάνουν πολλοί άνθρωποι, και ξαναπάρει το βάρος. Όταν δίνουμε τη λέξη «όμορφη» στη νέα τους αδυνατισμένη μορφή, τι θα σκεφτόντουσαν τότε; Δεν θα είναι πλέον τόσο όμορφη ή ελκυστική για εσάς; Είναι το αντίθετο της όμορφης τώρα που πλέον δεν είναι αδύνατη;

Είναι δύσκολο να μην επαινέσουμε κάποιον για το βάρος που έχασε (ειδικά όταν μία κοινωνία με τα πρότυπα σώματος, μας προστάζει να το κάνουμε). Θέλετε όμως να προχωρήσετε σε μία μυστική συμφωνία ότι τον προτιμάτε αδύνατο; Άλλωστε μόνο εξωτερικά έχει αλλάξει. Για εσάς είναι πάντα αυτός που ξέρατε και σας άρεσε. Θέλετε να τον κάνετε να αισθανθεί το αντίθετο;

Γράφει η Μαρία Σαμιώτη, Ψυχοθεραπεύτρια-Οικογενειακή Θεραπεύτρια με Εξειδίκευση στις Διατροφικές Διαταραχές & Παχυσαρκία (www.relatecenter.gr)

Μάθημα θάρρους 12ο: Απαλλαγείτε από την παγίδα της σύγκρισης!

10741486754_2e5c22a361_z

Image credit : Celestine Chua

Το ξέρω ότι το έχετε κάνει. Όλες μας το έχουμε κάνει. Έτσι λοιπόν προκύπτει το σημερινό μάθημα…

Είναι αυτή η στιγμή που στέκεστε δίπλα σε μία εντελώς άγνωστη, όταν ξαφνικά πιάνετε τον εαυτό σας να την κοιτάτε από πάνω μέχρι κάτω, να παρατηρείτε το σώμα της και να συγκρίνετε την ομορφιά σας με την δική της. Ή ίσως είναι κάποια φίλη σας που φαίνεται πάντα να είναι πολύ συγκροτημένη και περιποιημένη. Και πολύ συχνά μπαίνετε στην διαδικασία να συγκριθείτε μαζί της και να αναλύετε, σε ποια σημεία είστε καλύτερη από αυτήν και σε ποια υστερείτε, προσπαθώντας μέσα από αυτό να αποκτήσετε και εσείς κάποια αξία.

Κυρίες, είναι ώρα να σταματήσετε το παιχνίδι της σύγκρισης! (Κύριοι με συγχωρείτε που αναφέρομαι κυρίως στις κυρίες, αλλά δυστυχώς έχουμε τα πρωτεία σε αυτό).

Συμβουλή 1η :

Εκεί έξω, σίγουρα υπάρχει κάποια, που κάποια στιγμή ένιωσε ακριβώς έτσι, βλέποντας εσάς. Πολύ πιθανόν να σας έβλεπε και με φθόνο. Κάποια που να σας έβλεπε και να ευχόταν να είχε έστω και τα μισά από αυτά που έχετε εσείς. Μπορεί να σας παρακολουθούσε να χαμογελάτε, να γελάτε και να είστε χαρούμενη, μπορεί να έβλεπε την επιτυχία στην δουλειά σας, καθώς κερδίζατε τον σεβασμό και την αναγνώριση και να αναρωτιόταν αν αυτήν θα την αποκτούσε ποτέ. Αυτό που δεν ήξερε βέβαια ήταν τον αγώνα που έχετε κάνει για να φτάσετε εδώ που είστε. Δεν ήξερε ότι δεν θα μπορούσατε ούτε καν να φανταστείτε ότι κάποιος, κάποια μέρα, θα ήθελε να είναι στην θέση σας. Και σκέφτεστε από μέσα σας «Αχ, και που να ήξερε…». Το ίδιο λοιπόν μπορεί να συμβαίνει και με την γυναίκα που θαυμάσατε εσείς.

Συμβουλή 2η :

Υπάρχει μια ολόκληρη βιομηχανία που προσπαθεί να σας κάνει να μην αισθάνεστε καλά με τον εαυτό σας. Είτε αυτό είναι υλικά αγαθά, είτε αυτό έχει να κάνει με την ομορφιά και το σώμα είτε έχει να κάνει με κοινωνικά χαρακτηριστικά.

Καθημερινά στην τηλεόραση, βλέπετε πολύ όμορφες, πολύ ψηλές, πολύ αδύνατες, πολύ περιποιημένες γυναίκες, με πολλά λεφτά, πολύ ωραία ρούχα, πολύ όμορφους συντρόφους, κτλ. Όλα στον υπερθετικό. Δεν είναι τυχαίο…Σκοπός είναι να ξοδέψετε ΠΟΛΛΑ ΧΡΗΜΑΤΑ, προσπαθώντας να γίνετε αυτό που σας πλασάρουν ως ιδανικό.

Και το να βομβαρδίζεστε καθημερινά με τέτοιες εικόνες, σας κάνει ασυνείδητα να μπαίνετε σε μία διαρκή διαδικασία σύγκρισης.

Συμβουλή 3η :

Το να αναγνωρίζετε και να εκτιμάτε κάποιας άλλης τα χαρίσματα, δεν υποτιμά αυτά που έχετε εσείς. Δεν είναι ένα παιχνίδι «αυτή έχει περισσότερα, άρα εγώ έχω λιγότερα».

Η αλήθεια είναι ότι κανένας δεν είναι απόλυτα ευχαριστημένος και ικανοποιημένος με τον εαυτό του. Είναι στην φύση του ανθρώπου αυτό το ανεκπλήρωτο. Μπορείτε να το χρησιμοποιήσετε είτε ως μέσο ώθησης για να εντοπίζετε που θα μπορούσατε να βελτιωθείτε είτε ως μέσο καθημερινής απαξίωσης. Τι θα επιλέξετε;

Συμβουλή 4η :

«Ευτυχία είναι αυτό που θεωρούμε ότι θα έχουμε, όταν αποκτήσουμε αυτό που δεν έχουμε». Σταματήστε να μένετε στο τι δεν έχετε. Επικεντρωθείτε λίγο στο τι έχετε, τι καταφέρατε (ίσως και με μεγάλη δυσκολία), σε αυτά που είστε περήφανες για τον εαυτό σας και στο τι δεν θα αλλάζατε με τίποτα. Για παράδειγμα : «Μπορεί να έχω κάποια κιλά παραπάνω και να μην έχω ξαναφτάσει στα κιλά που ήμουν πριν κάνω τα παιδιά μου, αλλά είμαι πλέον μητέρα, δύο υπέροχων και πολύ αξιόλογων παιδιών και δεν θα το άλλαζα αυτό με τίποτα!».

 

Η αλήθεια είναι ότι όλοι μας έχουμε τα πάνω μας και τα κάτω μας στην ζωή. Γι αυτό, αντί να προσπαθείτε να γίνετε κάποια άλλη, πάρτε θέση στην δική σας ζωή. Εκεί βρίσκεται η πραγματική σας δύναμη.

Πώς θα μάθετε το παιδί σας να μην λέει ψέματα

2484447098_37b9c7b593_z

Image credit : Chris_Parfitt

  • Αναλογιστείτε πως μπορείτε να καταλάβετε αν το παιδί λέει ψέματα. Όσο μικρότερο είναι, τόσο πιο εύκολα θα το διαπιστώσετε, καθώς τα μικρά παιδιά έχουν λιγότερη εμπειρία στο να προσαρμόζουν τη γλώσσα σώματος που χρησιμοποιούν. Όσο όμως ωριμάζουν, τόσο καλύτερα μπορούν να κρυφτούν. Κοιτάξτε τα μάτια του (αποφεύγει τη βλεμματική επαφή;), τον τόνο της φωνής (ελαφρό τρεμούλιασμα, ψεύτικη σιγουριά;) Μην σπαταλήσετε όμως πολλή ενέργεια. Κανένας γονιός δε γίνεται ποτέ πολύ καλός σε αυτή τη δεξιότητα, και τα παιδιά δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται μονίμως ως ύποπτοι.
  • Λειτουργήστε προληπτικά. Αφηγηθείτε στο παιδί πραγματικές ιστορίες με ψέματα που συναντάτε στη δουλειά ή αλλού και μιλήστε στο παιδί για τα συναισθήματα που σας γεννούν. Μπορείτε ακόμα να μιλήσετε για ψέματα που εσείς έχετε πει και τα μετανιώσατε, καθώς και για τις συνέπειες που υποστήκατε.
  • Αναγνωρίστε τα ψέματα που αποτελούν συγκαλυμμένες ευχές και απαντήστε σε αυτές. «Θα ήθελες να πας ταξίδι στην Αγγλία, ίσως κάποια μέρα να γίνει και αυτό».
  • Αν πιάσετε το παιδί να λέει κάποιο σημαντικό ψέμα, πάρτε το κάπου ήσυχα, ζητήστε του να σας ακούσει προσεκτικά, και εκθέστε όλα όσα ξέρετε για το συμβάν. Μην το «στριμώχνετε στη γωνία» και μην το ανακρίνετε. Απλώς θα ζαρώσει και θα πει περισσότερα ψέματα για να προστατευτεί από την απογοήτευση και το θυμό σας. Επιτρέψτε του να αναστατωθεί, και στη συνέχεια μιλήστε του για την απώλεια της εμπιστοσύνης σαν την ουσιαστική συνέπεια της συμπεριφοράς του. Κατόπιν σκεφτείτε μαζί πως μπορείτε να διορθώσετε τη ζημιά. Αν παραμένει σιωπηλό, ξαναπροσπαθήστε αργότερα. Μη βάλετε τις φωνές, μην υποβιβάζετε και μην εξευτελίζετε το παιδί. Έτσι το πρόβλημα γίνεστε εσείς, αντί για το ψέμα.
  • Τονίστε, πολύ ξεκάθαρα, ότι δεν θέλετε να λέει ψέματα και πως προτιμάτε την ειλικρίνεια, ακόμα και αν η αλήθεια είναι δυσάρεστη ή σας πονάει.
  • Δείξτε αγάπη – να γνωρίζει το παιδί με σιγουριά ότι το αγαπάτε ακόμα και αν δεν τα πηγαίνει καλά στο σχολείο ή στα αθλήματα.
  • Βεβαιωθείτε ότι οι αντιδράσεις σας δεν είναι υπερβολικά αυστηρές – ο φόβος της τιμωρίας, ιδίως της σωματικής, μπορεί να μετατρέψει ένα παιδί σε συστηματικό ψεύτη.
  • Ακούστε την ιστορία από την πλευρά του παιδιού σας.
  • Σκεφτείτε καλύτερους τρόπους με τους οποίους μπορεί το παιδί να κερδίσει την προσοχή σας, αν η κακή του συμπεριφορά ή τα ψέματά του μοιάζουν σα μία προσπάθεια να κάνει κάτι τέτοιο.

Φυσιολογική διατροφή

4325021077_ff8946fe2a_z

Image credit : SuperFantastic

Ποια είναι η φυσιολογική διατροφή;

Το να τρως φυσιολογικά σημαίνει:

  • Το να τρως όταν πεινάς και μέχρι να χορτάσεις.
  • Το να μπορείς να επιλέξεις το φαγητό που θες να φας και να τρως όσο θες ώσπου να νιώσεις ότι δεν θες άλλο – όχι απλά να σταματήσεις να τρως επειδή πιστεύεις ότι έτσι «πρέπει» να κάνεις.
  • Το να μπορείς να έχεις μια μέτρια χαλιναγώγηση στις επιλογές αυτών που τρως, αλλά χωρίς να περιορίζεσαι τόσο που να μην τρως αυτά που σου προσφέρουν απόλαυση.
  • Το να δίνεις κάποιες φορές στον εαυτό σου την άδεια να φάει απλά και μόνο επειδή είσαι ευτυχισμένος, λυπημένος ή βαριέσαι ή απλά επειδή αυτό θα σε κάνει να αισθανθείς καλά.
  • Το να τρως συχνά γεύματα τις περισσότερες μέρες σου.
  • Το να μπορείς να αφήσεις λίγα μπισκότα, μιας και θα μπορείς να τα φας και αύριο αλλά και το να μπορείς να φας τα μπισκότα τώρα, γιατί είναι τόσο φρέσκα και νόστιμα.
  • Το να μπορείς να τρως παραπάνω μερικές φορές και να νιώθεις φουσκωμένος, αλλά και το να τρως κάποιες φορές λιγότερο ενώ επιθυμείς να φας παραπάνω.
  • Το να εμπιστεύεσαι το σώμα σου στο να κάνει λάθη με τη διατροφή.
  • Το να σε απασχολεί το τι θα φας κάποιες στιγμές, αλλά χωρίς να είναι το μόνο σημαντικό θέμα της ζωής σου.

Εάν τα παραπάνω σας χαρακτηρίζουν, σημαίνει ότι είστε σε καλό δρόμο!

 

Ellyn Satter : How to Get your Kid to Eat…But Not Too Much 1987 pp69-70

Από τις σημειώσεις του Κέντρου Εκπαίδευσης και Αντιμετώπισης Διατροφικών Διαταραχών

“Μαμά είμαι χοντρή”. Η απάντηση μιας μητέρας στην επτάχρονη κόρη της…

1856109453_cbfb7447ae_z

Image credit : wonder_stewie

Κάθομαι σταυροπόδι στο πάτωμα του μπάνιου μου, καθώς περιποιούμαι τα νυχάκια των ποδιών της κόρης μου. Ο εννιάχρονος γιος μου κάνει ντουζ ενώ εγώ γέρνω προς την μπανιέρα. Η τρίχρονη κόρη μου βάζει το νυχτικό της στο υπνοδωμάτιό της. Ο εντεκάχρονος γιος μου κυριολεκτικά «εισβάλλει» στο σπίτι μετά την προπόνηση του ποδοσφαίρου και ανεβαίνει στον πάνω όροφο ενώ παραπονιέται για πονόλαιμο και ζητά να ξαναζεστάνουμε το φαγητό για να φάει. Ο σύζυγός μου είναι έξω. Πήγε το μίνι-βαν για σέρβις. Ο ήλιος έχει δύσει κι εμείς ετοιμαζόμαστε να ξεκουραστούμε ξανά. Μέσα στο μπέρδεμα αυτής της συνηθισμένης βραδιάς, βλέπω την εφτάχρονη κόρη μου εντελώς γυμνή, να πλένει τα δόντια της δίπλα μου. Δεν μου αρέσει ο τρόπος που κοιτάζει τον εαυτό της στον καθρέπτη… Ο τρόπος που πιάνει την κοιλίτσα της και κατσουφιάζει στην όψη του προφίλ της. Την κοιτάζω για λίγο και μετά πλησιάζω.

« Τι έγινε, αγάπη μου; » ρωτάω. « Είμαι χοντρή », μου απαντά χωρίς να διστάσει. Νιώθω αδύναμη για μια στιγμή. «Το στομάχι μου κινείται όταν τρέχω. Θέλω να είμαι αδύνατη. Θέλω επίπεδο στομάχι». Σώπασα. Έχω διαβάσει έρευνες, βιβλία, μπλογκ. Έχω αριστεύσει σε έρευνες σε σχέση με το φύλο, έχω ασχοληθεί με τα ΜΜΕ, έχω παρακολουθήσει μαθήματα σε σχέση με την κοινωνία και τον πολιτισμό. Έχω συμβουλεύσει άλλες μητέρες και, ακόμη, παραδίδω μαθήματα για έφηβες. Έχω ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο για να ενθαρρύνω γυναίκες και παιδιά με οικονομικά προβλήματα. Έχω αρκετές, αν όχι παραπάνω απ’ όσες γνώσεις χρειάζομαι, για να απαντήσω σε αυτό το σχόλιο. Αλλά στην πραγματικότητα είμαι πολύ αδύναμη. Δεν είναι δυνατόν. Όχι το δικό μου κορίτσι!

Ανακαλώ και επαναφέρω την αυτοκυριαρχία μου. «Είσαι φτιαγμένη τέλεια! Είσαι δυνατή και υγιής» Και είναι. Όμως αυτό δεν αρκεί.

Πασχίζω να βρω κάτι να πω. Αυτό το παιδί, η πρώτη μου κόρη για την οποία γιόρτασα μεγάλωσε γεμάτη από γυναικεία δύναμη. Της διάβαζα παραμύθια με γυναίκες πρωταγωνίστριες, επέμενα στο να παλεύει δίπλα στους αδερφούς της και ζητούσα να την αποκαλούν γενναία και δυνατή, όσο όμορφη και αξιολάτρευτη. Της λέω, λοιπόν, ότι όλοι είμαστε διαφορετικοί: από ίσιοι και αδύνατοι ως στρογγυλοί και πλαδαροί και χιλιάδες άλλα μεταξύ αυτών. Της λέω ότι αυτό είναι που μας κάνει όμορφους.

Δεν πείστηκε.

Διώχνω όλα τα υπόλοιπα παιδιά. Κλείνω την πόρτα και καθόμαστε η μία απέναντι στην άλλη, στο πάτωμα. Καταλαβαίνω ότι υπάρχει κάτι παραπάνω και χρειάζεται να δω μέσα από αυτό. Της εξηγώ ότι ήμουν ακριβώς όπως εκείνη όταν ήμουν κι εγώ επτά ετών. Της λέω ότι όταν μεγαλώσει θα γίνει σκληρή, ψηλή και δυνατή, όπως εγώ. Δεν είναι αρκετό γι’ αυτήν. Της θυμίζω πόσο γρήγορα μπορεί να τρέξει και εκείνο το γκολ που είχε βάλει στο ποδόσφαιρο. Της λέω πόσο καλή είναι στο ποδήλατο, τι καλή ισορροπία έχει με το πατίνι και πόσες ξεχωριστές φιγούρες ξέρει να κάνει με αυτό. Αναφέρω πόσο ωραία διαβάζει και γράφει και πόσο εύκολα κάνει μαθηματικές πράξεις. «Είμαι χοντρή», ξαναλέει.

Απελπίζομαι. «Παιδί μου, ποιο είναι το πρώτο πράγμα που σου λένε όλοι όταν σε βλέπουν;». Αναστενάζει και μου απαντά «Ότι είμαι όμορφη». Η ομορφιά δεν με βοηθάει αυτήν τη στιγμή. Αποτυγχάνω. Την ρωτάω γιατί θεωρεί τον εαυτό της «χοντρό». Τα γαλάζια της μάτια συναντούν τα δικά μου. Μου εξηγεί ότι οι φίλοι της την έχουν αποκαλέσει «λίγο χοντρούλα» δύο φορές, όταν μιλούσαν για τα σώματά τους, φορώντας τα μαγιό τους. Και στενοχωρήθηκε… αλλά την ίδια στιγμή ένιωσε καλά, αφού, όπως μου είπε, κατάλαβε ότι η άποψη που είχε ως τότε για το σώμα της ήταν «σχεδόν σωστή».

Σκέφτομαι κάποια άσχημα πράγματα για τους συνομήλικούς της και τις μητέρες τους και αναρωτιέμαι ποια είναι τα μηνύματα που στέλνονται. Δεν έχω πια κανένα όπλο και… 20 λεπτά αργότερα, δεν έχω και καθόλου υπομονή. Νιώθω ότι χάνω τις δυνάμεις μου μπροστά σε αυτό που η κόρη μου θεωρεί πλέον δεδομένο.

Δεν καταλαβαίνω το λόγο για τον οποίο δεν αντικρίζει την τελειότητα στο είδωλό της.

Την σηκώνω όρθια και την βάζω να πατήσει στο σκαλάκι μπροστά από τον καθρέπτη. Βγάζω όλα μου τα ρούχα, ακόμη και το εσώρουχο. Καθόμαστε δίπλα-δίπλα, εντελώς γυμνές κι εκείνη γελά. Εγώ ξεκινάω να τραγουδώ ένα τραγούδι αυτοσχεδιάζοντας. Είναι ένα παράξενο είδος τραγουδιού… ραπ σε συνδυασμό με κάτι άλλο, ενώ οι στίχου είναι του τύπου «είμαστε τέλειοι ακριβώς όπως είμαστε, χωρίς αλλαγές». Είναι γελοίο, καθώς αρχίζουμε να χορεύουμε και η κόρη μου γελάει με την ψυχή της. Την παίρνω στην αγκαλιά μου. Είμαστε ένα μεγαλοπρεπές, γελοίο ζευγάρι. Τα άλλα παιδιά μας ακούνε. Μπαίνουν μέσα στο μπάνιο, τρομαγμένα και μπερδεμένα. Πηγαίνω το κοριτσάκι μου στο δωμάτιο, εκφράζοντας με κάθε τρόπο ότι είμαστε ωραίες, γυμνές και δυνατές κοπέλες. Φοράμε και οι δύο τις πιτζάμες μας. Διαβάζουμε μαζί μια ιστορία. Η λέξη «χοντρός» δεν θα ακουστεί ξανά.

Δεν είχα ιδέα αν τα είχα καταφέρει εκείνη τη νύχτα. Δεν ήξερα αν αυτά που είπα είχαν επίδραση πάνω της, αν διόρθωσα κάτι, αν της άλλαξα γνώμη. Αυτό που ξέρω είναι ότι πρέπει να συνεχίσω να εμπλουτίζω τόσο εμένα, όσο και τα παιδιά μου με αυτοπεποίθηση. Πρέπει να βρίσκομαι εκεί, να ρωτάω, να χτίζω αλλά και να γκρεμίζω. Να παίρνω χρόνο, να κάνω έξυπνες κινήσεις και να είμαι πάντοτε ανοιχτή. Πρέπει να έχω τη θέληση να χορέψω γυμνή μπροστά από τον καθρέπτη μου, να αντισταθώ στην όψη όσων άφησαν πέντε γέννες πάνω μου και να κοιτάζω το είδωλό μου με αγάπη.

Τότε, μαζί, με μια μικρή λάμψη στα μάτια μας, θα δούμε στον καθρέπτη το δικό μας φως, ένα φως που ακτινοβολεί. 

To πρωτότυπο κείμενο έγραψε η Janell Hofmann και το βρήκαμε από τον τοίχο της Κατερίνας και του Πανταζή

Την μετάφραση επιμελήθηκε η L.B.

Κατηγορίες Διατροφικών Διαταραχών στα παιδιά

312427606_defa0dfaa8_z

Image credit : Bruce Tuten

Τα είδη διατροφικών διαταραχών που πάσχουν τα παιδιά είναι διαφορετικά από αυτά που υποφέρουν οι έφηβοι και οι ενήλικες.

Προκαλούν πρόβλημα στην ανάπτυξη του παιδιού με καταστρεπτικές συνέπειες για την υγεία του και η έγκαιρη διάγνωση τους κρίνεται απαραίτητη.

-Υπάρχουν πολλές διαφορετικές διατροφικές διαταραχές που παρουσιάζονται στην παιδική ηλικία
-Οι διατροφικές διαταραχές στα παιδιά έχουν διαφορετικές αιτίες
-Έχουν διαφορετικά χαρακτηριστικά
-Χρειάζονται διαφορετικά είδη θεραπείας

Κατηγορίες διατροφικών διαταραχών στα παιδιά


1. Επιλεκτικότητα στη τροφή

-Τα παιδιά τρώνε δύο με τρία φαγητά μόνο, για τουλάχιστον δύο χρόνια
-Δεν θέλουν να δοκιμάσουν καινούργια φαγητά
-Η συμπεριφορά τους συνήθως είναι φυσιολογική
-Πολλά μπορούν να αντιμετωπίσουν προβλήματα υγείας, εάν η διατροφή τους περιορίζεται κυρίως σε σνακ πλούσια σε ζάχαρη
-Όσον αφορά το βάρος τους μπορούν να έχουν χαμηλό, φυσιολογικό ή υψηλό

2. Παιδιά “χωρίς όρεξη”
-Αυτά τα παιδιά τρώνε μικές ποσότητες φαγητού απʼότι ενδείκνυται για την ηλικία τους
-Η ποικιλία της διατροφής τους είναι φυσιολογική
-Αυτά τα παιδιά φαίνονται υγιή, είναι όμως αδύνατα και το ύψος τους είναι χαμηλό
-Πολλές φορές κάποιο μέλος της οικογένειας της έχει ιστορικό αυτού

3. Φοβία για το φαγητό
-Αυτά τα παιδιά συνήθως θα είναι πολύ διστακτικά στο να φάνε και να πιούν, το οποίο προκαλεί σοβαρά προβλήματα στην υγεία τους
-Μπορεί να αποφεύγουν φαγητά που έχουν συγκεκριμένε υφές κυρίως γιατί φοβούνται να καταπιούν
-Έχουν κάποια τραυματική εμπειρία που ίσως προκάλεσε τη φοβία
-Κυρίως φοβούνται gagging και choking, ή το να νιώσουν άρρωστα και συνήθως διαμαρτύρονται ότι το τάισμα πονάει
-Συνήθως νιώθουν αγχωμένα και φοβισμένα να φάνε καινούργια φαγητά ή φαγητά που δε τους αρέσουν

4. ΄Αρνηση τροφής
-Κυρίως παρουσιάζεται σε παιδιά προσχολικής ηλικίας, όπου η άρνηση φαγητού τα βοηθούν να καταφέρνουν να περνάει το δικό τους
-Αυτό όμως μπορεί να συνεχιστεί και σε μεγαλύτερη ηλικία, όπου το κύριο χαρακτηριστικό είναι μια ασταθή άρνηση φαγητού
-Αυτά τα παιδιά συνήθως τρώνε τα αγαπημένα τους φαγητά χωρίς κανένα πρόβλημα
-Μπορεί να αρνηθούν να φάνε μόνο όταν είναι με συγκεκριμένα άτομα ή σε συγκεκριμένες καταστάσεις, παραδείγματος χάριν αρνούνται να φάνε στο σχολείο, αλλά τρώνε κανονικά στο σπίτι
-Παιδιά θλιμμένα ή στενοχωρημένα κρύβονται συνήθως πίσω από αυτή τη διατροφική διαταραχή

5. Ανάρμοστη υφή φαγητού για την ηλικία του παιδιού
-Η κυριότερη ένδειξη αυτής της διαταραχής είναι η άρνηση του παιδιού να φάει στερεά φαγητά που απαιτούν μάσημα και δάγκωμα
-Συνήθως φτύνουν το φαγητό, αρνούνται να φάνε οτιδήποτε περιέχει συμπαγή κομματάκια φαγητού και κάνουν gagging
-Αποφεύγουν να τρώνε ορεκτικά
-Η πλειψηφία τους έχει κανονικό βάρος, αλλά μερικά μπορεί να είναι κάτω του φυσιολογικού

6. Αποφυγή φαγητού -συναισθηματικη διαταραχή

-Συνήθως παρουσιάζεται σε παιδιά ηλικίας 5-16 χρονών
-Τα παιδιά συνήθως αντιμετωπίζουν κάποιο συναισθηματικό πρόβλημα, όπως λύπη για κάποιο οικογενειακό θέμα και αυτό επηρεάζει την όρεξη τους να φάνε
-Αυτά τα παιδιά δεν ανησυχούν για το βάρος τους και πολλές φορές ίσως πούν ότι πρέπει να κερδίσουν βάρος,αλλά δεν μπορούν να φάνε

7. Διάχυτη άρνηση τροφής

-Τα παιδιά αυτά αρνούνται να μιλήσουν, να φάνε, να περπατήσουν και γενικά να προσέξουν τον εαυτό τους
-Ιατρικές εξετάσεις δεν φανερώνουν προβλήματα υγείας
-Είναι πολύ αποφασιστικά, φοβισμένα και θυμωμένα
-Συνήθως έχουν υποστεί σεξουαλική κακοποίηση ή σωματική βία μέσα στην οικογένεια.

8. Νευρογενη ανορεξία
-Αυτά τα παιδιά σχολούνται συνεχώς με το σώμα τους
-Έχουν μια διαστρεβλωμένη εικόνα για το σώμα τους και δεν τρώνε αρκετή ποσότητα φαγητού για την ηλικία τους
-Έχουν μια έντονη ανάγκη να χάσουν βάρος και έτσι αποφεύγουν να τρώνε
-Αποφεύγουν φαγητά πλούσιας θερμιδικής αξίας και τρώνε μικρές ποσότητες
-Αν φάνε υπό το αίσθημα πείνας θα προσπαθήσουν με εμετούς, καθαρτικά και υπεργυμναστική να απαλλαγούν από αυτό
-Σαν προσωπικότητες είναι τελειομανείς

9. Νευρογενή βουλιμία
-Αυτά τα παιδιά τρώνε μεγάλες ποσότητες φαγητού σε μικρό χρονικό διάστημα
-Τρώνε μεγάλες ποσότητες του ίδιου φαγητού ή ένα ασυνήθιστο συνδιασμό φαγητών
-Μετά την υπερβολική κατανάλωση φαγητου, νιώθουν ένοχα και προσπαθούν να απαλλαγούν από το φαγητό που μόλις έφαγαν χρησιμοποιώντας καθαρτικά
-Τους απασχολεί η εικόνα του σώματός τους και το βάρος τους
-Είναι πολύ κριτικά με τον εαυτό τους
-Το βάρος μπορεί να είναι χαμηλό, φυσιολογικό ή υψηλό και αυτό δυσκολεύει στο να το αντιληφθούν οι γονείς.

Τι είναι το pilates

8161949678_4f5486ea26_z

Image credit :  GonzaloMMD

Η μέθοδος Pilates αναπτύχθηκε πριν από 70 χρόνια στην Αμερική, από τον Joseph H.Pilates ο οποίος γνωρίζοντας σε βάθος την ανθρώπινη φυσιολογία θέλησε να δημιουργήσει ένα ποιοτικό και ολοκληρωμένο τρόπο άσκησης. Για το σκοπό αυτό, συνδύασε βασικές αρχές της Υοga και άλλων παραδοσιακών μεθόδων άσκησης που προέρχονται από τις ανατολικές φιλοσοφίες, με τη δυναμική μεταγενέστερων μεθόδων.

Η βασική αρχή και θεωρητικό υπόβαθρο της μεθόδου είναι ο έλεγχος και η σταθερότητα του κέντρου του σώματος- της κοιλιάς.

Η κοιλιά βρίσκεται στο κέντρο του σώματος μας και είναι η πηγή της κινητικής ενέργειας. Στην Ανατολική θεώρηση του σώματος μας, αντιστοιχεί στο ηλιακό πλέγμα. Ο  Pilates της προσδίδει και μια άλλη ιδιότητα: <power house- οίκο της δύναμης>.

Η μέθοδος  Pilates αποτελείται από 500 περίπου ασκήσεις ακριβείας, στις οποίες συμμετέχει όχι μόνο το σώμα αλλά και η αντίληψη μας, και οι οποίες εκτελούνται σε ειδικά σχεδιασμένα όργανα μόνο από ειδικά εκπαιδευμένους στη μέθοδο γυμναστές. Οι ασκήσεις- με κύριο άξονα, πάντοτε, το κέντρο του σώματος (κοιλιακοί μύες)- βασίζονται σε δέκα αξίες: Χαλάρωση, Συγκέντρωση, Αναπνοή, Ευθυγράμμιση, Συνειδητοποίηση του κέντρου, Έλεγχος, Ακρίβεια, Συνεχής (κυκλική) ροή των κινήσεων, Αντοχή.

Ο συνδυασμός αυτών των βασικών αξιών συνυπάρχει και ρέει μέσα σε κάθε κίνηση, τη στιγμή που πραγματοποιείται η κάθε άσκηση. Ο σχεδιασμός των ασκήσεων βασίστηκε σε πολλές εναλλαγές, με λίγες επαναλήψεις, έτσι ώστε να τονώνονται οι μύες, χωρίς να διογκώνονται, να αναπτύσσεται η ελαστικότητα και η δύναμη, ενώ ταυτόχρονα, το σώμα αποκτά μια πρωτόγνωρη ισορροπία και αρμονία. Η σωστή αναπνοή είναι αναπόσπαστο κομμάτι στην εκτέλεση όλων των ασκήσεων, η ακρίβεια, η συγκέντρωση και η προσωπική ενασχόληση του γυμναστή με τον ενασκούμενο, καταλήγουν στην πλήρη ευθυγράμμιση του σώματος, λόγω της μεγάλης ακρίβειας, που υπάρχει στην άσκηση. Το σώμα γυμνάζεται ενιαία και το αίσθημα της ευεξίας και της ζωτικότητας απορρέει από κάθε κίνηση. Η εσωτερική μας δύναμη αφυπνίζεται μα απώτερο σκοπό, να επιτευχθεί ο πλήρης έλεγχος και συγχρονισμός του σώματος, χωρίς πίεση και κόπωση.

Σε ποιους απευθύνεται;

Η μέθοδος Pilates απευθύνεται σε όλους τους ανθρώπους και είναι ιδιαίτερα ευεργετική, για την αντιμετώπιση, όλων των προβλημάτων, που απορρέουν από το σύγχρονο lifestyle. Άσχετα με το πόσο γυμνασμένος είναι κανείς, η μέθοδος Pilates είναι η ιδανική άσκηση, που ανταποκρίνεται στις ανάγκες όλου του κόσμου, από ανθρώπους που κάνουν καθημερινά ώρες καθιστικής ζωής, μέχρι αθλητές. Ο ίδιος ο Joseph H. Pilates, χαρακτήρισε τη μέθοδό του <ήπια για τις εγκύους, ασφαλή για τους υπερήλικες, δυναμική για αθλητές και χορευτές>.

Αποτελέσματα της μεθόδου Pilates

Εάν μπορούσαμε να συνοψίσουμε την πολυδιάστατη αποτελεσματικότητα της μεθόδου, σε μια φράση, θα λέγαμε ότι χαρίζει ευεξία και ενεργητικότητα, γυμνάζοντας ολοκληρωτικά και ενιαία όλο το σώμα, με μεγάλη έμφαση στο κέντρο του: τους κοιλιακούς μύες. Όμως τα ευεργετικά αποτελέσματα της μεθόδου είναι στην πραγματικότητα , πολύ περισσότερα:

– Είναι η <γλυπτική του σώματος>, γραμμώνοντας και επιμηκύνοντας το σχήμα κάθε μυ.

– Η μέθοδος είναι σχεδιασμένη, έτσι ώστε να αποφεύγονται πιθανοί μελλοντικοί τραυματισμοί σε αδύναμα σημεία.

– Ακόμη, σε συνδυασμό με άλλες μεθόδους, εφαρμόζεται σαν θεραπευτική μέθοδος, από φυσιοθεραπευτική μέθοδος, από φυσιοθεραπευτές και χειροπράκτες, σε ανθρώπους που έχουν υποστεί τραυματισμούς.

– Προάγει την απόκτηση της σωστής στάσης του σώματος και της σωστής αναπνοής.