Tag Archives: μητέρα

“Μαμά είμαι χοντρή”. Η απάντηση μιας μητέρας στην επτάχρονη κόρη της…

1856109453_cbfb7447ae_z

Image credit : wonder_stewie

Κάθομαι σταυροπόδι στο πάτωμα του μπάνιου μου, καθώς περιποιούμαι τα νυχάκια των ποδιών της κόρης μου. Ο εννιάχρονος γιος μου κάνει ντουζ ενώ εγώ γέρνω προς την μπανιέρα. Η τρίχρονη κόρη μου βάζει το νυχτικό της στο υπνοδωμάτιό της. Ο εντεκάχρονος γιος μου κυριολεκτικά «εισβάλλει» στο σπίτι μετά την προπόνηση του ποδοσφαίρου και ανεβαίνει στον πάνω όροφο ενώ παραπονιέται για πονόλαιμο και ζητά να ξαναζεστάνουμε το φαγητό για να φάει. Ο σύζυγός μου είναι έξω. Πήγε το μίνι-βαν για σέρβις. Ο ήλιος έχει δύσει κι εμείς ετοιμαζόμαστε να ξεκουραστούμε ξανά. Μέσα στο μπέρδεμα αυτής της συνηθισμένης βραδιάς, βλέπω την εφτάχρονη κόρη μου εντελώς γυμνή, να πλένει τα δόντια της δίπλα μου. Δεν μου αρέσει ο τρόπος που κοιτάζει τον εαυτό της στον καθρέπτη… Ο τρόπος που πιάνει την κοιλίτσα της και κατσουφιάζει στην όψη του προφίλ της. Την κοιτάζω για λίγο και μετά πλησιάζω.

« Τι έγινε, αγάπη μου; » ρωτάω. « Είμαι χοντρή », μου απαντά χωρίς να διστάσει. Νιώθω αδύναμη για μια στιγμή. «Το στομάχι μου κινείται όταν τρέχω. Θέλω να είμαι αδύνατη. Θέλω επίπεδο στομάχι». Σώπασα. Έχω διαβάσει έρευνες, βιβλία, μπλογκ. Έχω αριστεύσει σε έρευνες σε σχέση με το φύλο, έχω ασχοληθεί με τα ΜΜΕ, έχω παρακολουθήσει μαθήματα σε σχέση με την κοινωνία και τον πολιτισμό. Έχω συμβουλεύσει άλλες μητέρες και, ακόμη, παραδίδω μαθήματα για έφηβες. Έχω ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο για να ενθαρρύνω γυναίκες και παιδιά με οικονομικά προβλήματα. Έχω αρκετές, αν όχι παραπάνω απ’ όσες γνώσεις χρειάζομαι, για να απαντήσω σε αυτό το σχόλιο. Αλλά στην πραγματικότητα είμαι πολύ αδύναμη. Δεν είναι δυνατόν. Όχι το δικό μου κορίτσι!

Ανακαλώ και επαναφέρω την αυτοκυριαρχία μου. «Είσαι φτιαγμένη τέλεια! Είσαι δυνατή και υγιής» Και είναι. Όμως αυτό δεν αρκεί.

Πασχίζω να βρω κάτι να πω. Αυτό το παιδί, η πρώτη μου κόρη για την οποία γιόρτασα μεγάλωσε γεμάτη από γυναικεία δύναμη. Της διάβαζα παραμύθια με γυναίκες πρωταγωνίστριες, επέμενα στο να παλεύει δίπλα στους αδερφούς της και ζητούσα να την αποκαλούν γενναία και δυνατή, όσο όμορφη και αξιολάτρευτη. Της λέω, λοιπόν, ότι όλοι είμαστε διαφορετικοί: από ίσιοι και αδύνατοι ως στρογγυλοί και πλαδαροί και χιλιάδες άλλα μεταξύ αυτών. Της λέω ότι αυτό είναι που μας κάνει όμορφους.

Δεν πείστηκε.

Διώχνω όλα τα υπόλοιπα παιδιά. Κλείνω την πόρτα και καθόμαστε η μία απέναντι στην άλλη, στο πάτωμα. Καταλαβαίνω ότι υπάρχει κάτι παραπάνω και χρειάζεται να δω μέσα από αυτό. Της εξηγώ ότι ήμουν ακριβώς όπως εκείνη όταν ήμουν κι εγώ επτά ετών. Της λέω ότι όταν μεγαλώσει θα γίνει σκληρή, ψηλή και δυνατή, όπως εγώ. Δεν είναι αρκετό γι’ αυτήν. Της θυμίζω πόσο γρήγορα μπορεί να τρέξει και εκείνο το γκολ που είχε βάλει στο ποδόσφαιρο. Της λέω πόσο καλή είναι στο ποδήλατο, τι καλή ισορροπία έχει με το πατίνι και πόσες ξεχωριστές φιγούρες ξέρει να κάνει με αυτό. Αναφέρω πόσο ωραία διαβάζει και γράφει και πόσο εύκολα κάνει μαθηματικές πράξεις. «Είμαι χοντρή», ξαναλέει.

Απελπίζομαι. «Παιδί μου, ποιο είναι το πρώτο πράγμα που σου λένε όλοι όταν σε βλέπουν;». Αναστενάζει και μου απαντά «Ότι είμαι όμορφη». Η ομορφιά δεν με βοηθάει αυτήν τη στιγμή. Αποτυγχάνω. Την ρωτάω γιατί θεωρεί τον εαυτό της «χοντρό». Τα γαλάζια της μάτια συναντούν τα δικά μου. Μου εξηγεί ότι οι φίλοι της την έχουν αποκαλέσει «λίγο χοντρούλα» δύο φορές, όταν μιλούσαν για τα σώματά τους, φορώντας τα μαγιό τους. Και στενοχωρήθηκε… αλλά την ίδια στιγμή ένιωσε καλά, αφού, όπως μου είπε, κατάλαβε ότι η άποψη που είχε ως τότε για το σώμα της ήταν «σχεδόν σωστή».

Σκέφτομαι κάποια άσχημα πράγματα για τους συνομήλικούς της και τις μητέρες τους και αναρωτιέμαι ποια είναι τα μηνύματα που στέλνονται. Δεν έχω πια κανένα όπλο και… 20 λεπτά αργότερα, δεν έχω και καθόλου υπομονή. Νιώθω ότι χάνω τις δυνάμεις μου μπροστά σε αυτό που η κόρη μου θεωρεί πλέον δεδομένο.

Δεν καταλαβαίνω το λόγο για τον οποίο δεν αντικρίζει την τελειότητα στο είδωλό της.

Την σηκώνω όρθια και την βάζω να πατήσει στο σκαλάκι μπροστά από τον καθρέπτη. Βγάζω όλα μου τα ρούχα, ακόμη και το εσώρουχο. Καθόμαστε δίπλα-δίπλα, εντελώς γυμνές κι εκείνη γελά. Εγώ ξεκινάω να τραγουδώ ένα τραγούδι αυτοσχεδιάζοντας. Είναι ένα παράξενο είδος τραγουδιού… ραπ σε συνδυασμό με κάτι άλλο, ενώ οι στίχου είναι του τύπου «είμαστε τέλειοι ακριβώς όπως είμαστε, χωρίς αλλαγές». Είναι γελοίο, καθώς αρχίζουμε να χορεύουμε και η κόρη μου γελάει με την ψυχή της. Την παίρνω στην αγκαλιά μου. Είμαστε ένα μεγαλοπρεπές, γελοίο ζευγάρι. Τα άλλα παιδιά μας ακούνε. Μπαίνουν μέσα στο μπάνιο, τρομαγμένα και μπερδεμένα. Πηγαίνω το κοριτσάκι μου στο δωμάτιο, εκφράζοντας με κάθε τρόπο ότι είμαστε ωραίες, γυμνές και δυνατές κοπέλες. Φοράμε και οι δύο τις πιτζάμες μας. Διαβάζουμε μαζί μια ιστορία. Η λέξη «χοντρός» δεν θα ακουστεί ξανά.

Δεν είχα ιδέα αν τα είχα καταφέρει εκείνη τη νύχτα. Δεν ήξερα αν αυτά που είπα είχαν επίδραση πάνω της, αν διόρθωσα κάτι, αν της άλλαξα γνώμη. Αυτό που ξέρω είναι ότι πρέπει να συνεχίσω να εμπλουτίζω τόσο εμένα, όσο και τα παιδιά μου με αυτοπεποίθηση. Πρέπει να βρίσκομαι εκεί, να ρωτάω, να χτίζω αλλά και να γκρεμίζω. Να παίρνω χρόνο, να κάνω έξυπνες κινήσεις και να είμαι πάντοτε ανοιχτή. Πρέπει να έχω τη θέληση να χορέψω γυμνή μπροστά από τον καθρέπτη μου, να αντισταθώ στην όψη όσων άφησαν πέντε γέννες πάνω μου και να κοιτάζω το είδωλό μου με αγάπη.

Τότε, μαζί, με μια μικρή λάμψη στα μάτια μας, θα δούμε στον καθρέπτη το δικό μας φως, ένα φως που ακτινοβολεί. 

To πρωτότυπο κείμενο έγραψε η Janell Hofmann και το βρήκαμε από τον τοίχο της Κατερίνας και του Πανταζή

Την μετάφραση επιμελήθηκε η L.B.

Η ψυχολογία κατά την εγκυμοσύνη

5868878299_32c12c064d_zImage credit : Marcelo Cantarela

Η καλή ψυχική διάθεση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης θεωρείται ιδιαίτερα σημαντική και για τη μέλλουσα μητέρα και για το έμβρυο. Δυστυχώς όμως πολλές γυναίκες ξεκινούν την εγκυμοσύνη τους με μια αυτο-εικόνα που δεν είναι υγιής. Οι έγκυοι χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: αυτές που έχουν αρνητικά και αυτές που έχουν θετικά συναισθήματα. Κάποιες επηρεάζονται από το βάρος που παίρνουν, ενώ άλλες έχουν μια σχέση αγάπης-μίσους με το σώμα τους. Στην κοινωνία που ζούμε οι γυναίκες επιβάλλεται να είναι νέες, λεπτές, δραστήριες και γεμάτες ζωντάνια, πρότυπο που συνήθως ανατρέπεται στη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Ορισμένες γυναίκες αισθάνονται κουρασμένες, παίρνουν περισσότερο βάρος από το κανονικό και βασανίζονται από τις φυσιολογικές αλλαγές στο σώμα τους, για τις οποίες δεν μπορούν να κάνουν τίποτε. Πρόκειται λοιπόν για μια υποκειμενική αίσθηση έλλειψης ελέγχου. Για άλλες γυναίκες όμως η εγκυμοσύνη είναι μια όμορφη περίοδος της ζωής τους, αισθάνονται ότι κουβαλούν μια νέα ζωή, γεμάτες ζωντάνια, πιο υγιείς από ποτέ και, επιπλέον, ακτινοβολούν την εσωτερική τους λάμψη.

Τι είναι φυσιολογικό;

Στη διάρκεια της εγκυμοσύνης αλλάζει συνήθως η εικόνα της γυναίκας. Αν, μάλιστα, το πρώτο τρίμηνο υπάρχουν ναυτίες και εμετοί, σίγουρα δεν έχουν καλή διάθεση.

Όταν όμως μπαίνουν στο δεύτερο τρίμηνο, κατά το οποίο νιώθουν τις κινήσεις του εμβρύου, η διάθεση τους αλλάζει και μαζί με αυτή και το σώμα τους καθώς και το πώς νιώθουν γι’ αυτό. Τέλος, το τρίτο τρίμηνο, η πιθανή αναπνευστική δυσφορία και οι δυσκολίες στον ύπνο ενδέχεται να επηρεάσουν την ψυχική της διάθεση. Πολλές έγκυοι αισθάνονται άσχημες, αδέξιες και παραμορφωμένες σε αυτή την περίοδο.

Στο σημείο αυτό είναι απαραίτητο να επισημάνουμε ότι οι εμφανείς σωματικές αλλαγές συνοδεύονται και από αντίστοιχες αλλαγές και διακυμάνσεις στη διάθεση και την ψυχολογική κατάσταση της εγκύου. O σύζυγος είναι ένα από τα άτομα που μπορούν να τη βοηθήσουν να νιώσει καλά με το σώμα της.

Βασικός θεωρείται επίσης και ο ρόλος των συγγενών και των φίλων, οι οποίοι θα πρέπει να τη στηρίξουν και να κάνουν θετικά σχόλια. Δυστυχώς, ορισμένες φορές, αν και καλοπροαίρετα, τα αρνητικά σχόλια στενοχωρούν ιδιαίτερα την έγκυο. Τα περισσότερα από αυτά τα σχόλια σχετίζονται με το βάρος/μέγεθός της. Άλλα πιθανά σχόλια έχουν να κάνουν με τον τρόπο που αντιμετωπίζει την περίοδο της εγκυμοσύνης της, για παράδειγμα, το κατά πόσο προσέχει, το αν τρέφεται σωστά, αν έχει αλλάξει επαρκώς τον τρόπο ζωής της κ.α.

Όταν το ατομικό γίνεται δημόσιο

Συχνά η έγκυος αισθάνεται ότι γίνεται το επίκεντρο της προσοχής, ότι η ιδιωτική της ζωή γίνεται δημόσια. Πιστεύει ότι οι γύρω δεν την αντιμετωπίζουν πλέον ως γυναίκα, αλλά ως αυτή που θα φέρει στον κόσμο το παιδί. Η προσπάθεια που καταβάλλει προκειμένου να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των άλλων μπορεί να είναι δύσκολη και στρεσσογόνος γι’ αυτή.

Κατάθλιψη, άγχος, ανησυχίες

Στη διάρκεια της εγκυμοσύνης είναι πιθανό να εμφανιστούν κατάθλιψη, άγχος και ανησυχίες. Συχνά αυτά τα συναισθήματα προέρχονται ή και ενισχύονται από τις αμφιβολίες της εγκύου σχετικά με το αν αυτό είναι φυσιολογικό και με το αν θα γίνει καλή μητέρα.

Κατ’ αρχάς, είναι φυσιολογικό να ανησυχεί και να θυμάται ή να αναλύει τη δική της παιδική ηλικία. Άλλωστε, όλοι οι άνθρωποι κουβαλούν τις παιδικές τους αναμνήσεις και εμπειρίες, καλές ή κακές, και ανησυχούν για το πώς αυτές θα επηρεάσουν την ενήλικη ζωή τους.

Η εγκυμοσύνη αποτελεί ένα γεγονός-ορόσημο και μια μεταβατική περίοδο της ζωής της γυναίκας, που μπορεί να φέρει στην επιφάνεια τέτοια ζητήματα. Οι γυναίκες που είχαν τραυματικές εμπειρίες στη ζωή τους κινδυνεύουν να πάθουν κατάθλιψη κατά ή μετά την εγκυμοσύνη, επειδή είναι πιο ευάλωτες.

Επιπλέον, εκτός από τα παραπάνω, μια έγκυος συνήθως αναρωτιέται: ‘Θα είμαι κι εγώ όπως η μητέρα μου;’, ‘Ο σύζυγός μου θα είναι καλός πατέρας;’, ‘Τι θα γίνει αν δεν ξέρω πώς να κάνω κάτι;’, ‘Θέλω πραγματικά αυτό το μωρό;’, ‘Τι θα συμβεί αν κάνω κάτι στραβό και δεν τα καταφέρω;’, ‘Και αν δεν αγαπώ το μωρό;’, ‘Θα φερθώ στο μωρό όπως φέρθηκαν σε μένα;’.

Οι περισσότερες γυναίκες αισθάνονται ένοχες γι’ αυτές τις σκέψεις και δεν τις παραδέχονται εύκολα. Είναι όμως φυσικό να σκέφτονται έτσι στη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Είτε είχαν τραυματικές εμπειρίες στο παρελθόν είτε είναι δυναμικές γυναίκες με αυτοπεποίθηση, σε αυτή την ευάλωτη περίοδο της ζωής τους διακατέχονται από σκέψεις και αμφιβολίες.

Συχνά στη διάρκεια της εγκυμοσύνης υπάρχουν παροδικά συναισθήματα ανικανότητας, εύθραυστης αυτοπεποίθησης και συνεχείς ανησυχίες. Αυτά τα συναισθήματα είναι συνήθως παροδικά, αν όμως επιμείνουν, τότε η γυναίκα χρειάζεται βοήθεια από κάποιον ειδικό.

Ένας ασφαλής τρόπος να αντιμετωπιστούν μερικώς είναι να επικεντρωνόμαστε στα θετικά αυτής της τόσο σημαντικής περιόδου, όπως το γεγονός της δημιουργίας ενός καινούργιου μοναδικού ατόμου μέσα μας, που μπορεί να έχει ή και να μην έχει πολλά από τα χαρακτηριστικά μας. Η ονειροπόληση είναι μια μέθοδος που μέσα από έρευνες έχει αποδειχτεί ότι βοηθάει τόσο την έγκυο όσο και το μωρό (μέσω της έκκρισης ορμονών). Χαλαρώστε λοιπόν και φανταστείτε ελεύθερα μια ζωή ΤΕΛΕΙΑ και ΙΔΑΝΙΚΗ με το μωρό σας. Ακόμη και αν δεν είναι έτσι τελικά τα πράγματα, θα έχετε βιώσει έστω και λίγο την ευτυχία που μπορεί να σας δώσει το μωρό σας.