Tag Archives: δίαιτα

Το άγχος των γιορτών

360572473_90109ff0c0_zImage credit : w0arz

Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε συνδυάσει τις γιορτές με μια ευχάριστη και ζεστή οικογενειακή ατμόσφαιρα, με χαλάρωση και ξεκούραση. Είναι όμως μία μερίδα ατόμων που η ιδέα των γιορτών τους προκαλεί άγχος. Και αυτό το άγχος είναι τόσο ισχυρό που πολλές φορές επισκιάζει την ευχάριστη ατμόσφαιρα και το νόημα των γιορτών.

Οι δύο κυριότερες αιτίες αυτού του άγχους, είναι το φαγητό που θα υπάρχει σε αφθονία αυτές τις ημέρες και η εμφάνιση των ατόμων αυτών τις γιορτινές ημέρες, στις οικογενειακές και φιλικές συναναστροφές, και τα δύο μαζί υπό την σκιά της κριτικής των άλλων.

Όσον αφορά το φαγητό, τα άτομα αυτά βάζουν τον εαυτό τους σε μία διαδικασία, να σκέφτονται τι λένε και τι πιθανά σκέφτονται οι άλλοι όταν τους βλέπουν να τρώνε. Η αλήθεια είναι ότι δυστυχώς πολλές φορές, πράγματι γίνονται σχόλια την ώρα που τρώμε, που έχουν σχέση με το βάρος, την δίαιτα, το πόσο παχυντικό είναι κάτι, και διάφορες αξίες που έχει ο καθένας για το φαγητό μεταφέρονται στο τραπέζι.

Πολλοί, ειδικά υπέρβαροι, αισθάνονται ότι «πρέπει» να φάνε το περισσότερο από όλους ή τελοσπάντων ότι πρέπει να φάνε πολύ ακόμα και αν δεν πεινάνε. Το βιώνουν σαν κάποιο «χρέος» που έχουν, προκειμένου να δικαιολογήσουν το βάρος τους, και ότι σε σχέση με τους άλλους αυτοί οφείλουν να φάνε περισσότερο. Αυτό βέβαια που ακολουθεί, είναι να αισθάνονται μία έντονη δυσφορία, αλλά και πολύ έντονες τύψεις, οι οποίες τους κάνουν να μετανιώνουν που φάγανε τόσο πολύ. Και αυτό που μένει στο τέλος είναι μία απέχθεια για τον εαυτό τους και καθόλου η απόλαυση.

Κάποιοι άλλοι βέβαια κάνουν το αντίθετο. Όταν πηγαίνουν σε ένα τραπέζι, πηγαίνουν ήδη αγχωμένοι και σκέφτονται από το πρωί ότι «θα πρέπει» να φάνε λίγο και αργά, γιατί αν φάνε όπως πραγματικά θέλουν και από άποψη ποσότητας, αλλά και είδους τροφίμων, πιστεύουν ότι οι άλλοι θα λένε «ε, βέβαια, πώς να μην είναι έτσι, έτσι όπως τρώει». Έτσι λοιπόν, δεν απολαμβάνουν ούτε την γιορτινή συνάντηση, ούτε το φαγητό και αισθάνονται στερημένοι, ακόμα και αν έχουν πραγματικά χορτάσει. Αυτό που ακολουθεί συνήθως, είναι ότι όταν θα γυρίσουν στο σπίτι, θα φάνε πάλι (με τον τρόπο που ήθελαν αλλά και το είδος του φαγητού που πραγματικά ήθελαν εξαρχής – παρόλο που δεν πεινάνε), για να αισθανθούν ελεύθεροι, ότι δεν κρίνονται και να αισθανθούν έστω και στιγμιαία την απόλαυση του φαγητού.

Η άλλη αιτία άγχους πηγάζει από το γεγονός, ότι αυτές τις ημέρες ερχόμαστε σε επαφή με άτομα που μπορεί να έχουμε και καιρό να δούμε (πχ μακρινοί συγγενείς ή και φίλοι). Και αυτό, για αυτά τα άτομα σημαίνει σύγκριση αλλά και κριτική. Όλοι μας θέλουμε να παίρνουμε κολακευτικά σχόλια. Και από τα άτομα που έχουμε καιρό να δούμε, είναι κάτι που το περιμένουμε κιόλας. Το θέμα δημιουργείται όταν αισθάνονται ότι δεν έχουν αλλάξει από πέρυσι (και κυρίως το βάρος) ή πιστεύουν ότι έχουν αλλάξει προς το χειρότερο. Για κάποιο λόγο αισθάνονται ότι είχαν το χρέος να το κάνουν μέσα στην χρονιά που πέρασε. Ίσως ήταν και μία προσωπική δέσμευση, που είχαν κάνει ενδόμυχα όταν άλλαξε ο προηγούμενος χρόνος, προκειμένου να μην ξαναβιώσουν τα ίδια αρνητικά συναισθήματα για τον εαυτό τους. Και το γεγονός ότι δεν έχουν αλλάξει «όπως όφειλαν» ή έχουν πάρει κιόλας βάρος, καθώς και το γεγονός ότι «πρέπει» να παρευρεθούν, είναι παράγοντες που κάνουν αυτές τις συνευρέσεις τόσο δύσκολες.

Για να μην αναφέρω «το άγχος του φορέματος». Αυτό το άγχος, βέβαια, γίνεται πιο έντονο από την προσδοκία που μας αναπτύσσεται ότι αυτές τις ημέρες, «πρέπει» να είμαστε πολύ λαμπερές και όμορφες, «πρέπει» να φορέσουμε κάποιο εντυπωσιακό και κατ’επέκταση στενό ρούχο. Για κάποιον περίεργο λόγο, λίγο πριν τις γιορτές δοκιμάζουν ένα φόρεμα που κάποτε τους έκανε και θα μπορούσαν να φορέσουν στις φετινές γιορτές (αν και το πιο πιθανόν είναι να μην επέλεγαν να το φορέσουν έτσι κι αλλιώς), αλλά τώρα πλέον δεν τους κάνει. Και αυτή η διαπίστωση είναι πολύ οδυνηρή. Αλλά και το να στρουθοκαμηλίσουν, να μην παρευρεθούν σε μια γιορτινή ατμόσφαιρα, και το να μην κάνουν κάτι διαφορετικό από ότι έκαναν τον προηγούμενο καιρό, είναι κάτι που δεν θα απολαύσουν.

Οι περισσότερες γυναίκες όταν μπαίνουν σε ένα χώρο, το πρώτο που παρατηρούν είναι τις άλλες γυναίκες που υπάρχουν μέσα σε αυτό τον χώρο, δίνοντας κυρίως έμφαση στο σώμα τους. Αυτό που κάνουν είναι να συγκρίνουν τον εαυτό τους με τις άλλες γυναίκες που υπάρχουν εκεί και με βάση το αν είναι πιο αδύνατες ή πιο γεμάτες από τις ίδιες, θα εξαρτηθεί το αν θα αισθανθούν καλά για τον εαυτό τους ή όχι, το πώς θα συμπεριφερθούν, αλλά και το πώς θα περάσουν σε αυτόν τον χώρο.

Και όλα αυτά έχουν σαν αιτία την χαμηλή αυτοεκτίμηση. Σε αυτό το σημείο, θα το θεωρούσα κουραστικό να αναφερθώ σε μία ανάλυση όσον αφορά την χαμηλή αυτοπεποίθηση. Θεωρώ ότι θα είναι πιο ωφέλιμο να σας προτείνω μία άσκηση για αυτές τις ημέρες. Πάρτε χαρτί και μολύβι και καταγράψτε τι θεωρείται μοναδικό σε εσάς. Αναφερθείτε σε χαρακτηριστικά τόσο του χαρακτήρα, όσο και της εμφάνισής σας. Καταγράψτε επίσης πράγματα στα οποία θεωρείτε ότι τα καταφέρατε πολύ καλά και είστε περήφανες (πχ γέννησα και μεγάλωσα δύο υγιή και άξια παιδιά, ή πέτυχα στις πανελλήνιες με την πρώτη φορά ή πήρα το πτυχίο των αγγλικών, κτλ). Έπειτα, ζητήστε από αγαπημένα σας πρόσωπα, να σας πούνε οι ίδιοι τι θεωρούν ότι σας κάνει ξεχωριστούς και μοναδικούς, και καταγράψτε τα. Διαβάστε την λίστα που φτιάξατε, και στη συνέχεια φανταστείτε ότι κάποιος σας έδινε αυτή την λίστα των χαρακτηριστικών για ένα άτομο που μόλις γνώρισε και εσείς δεν το γνωρίζετε και σας ζητάει την γνώμη σας για αυτό. Ποια θα ήταν η γνώμη σας;

Σίγουρα θα ήταν πολύ καλύτερη από ότι αυτή που έχετε για τον εαυτό σας. Κάντε λοιπόν ένα δώρο στον εαυτό σας για αυτήν την χρονιά και κάντε αυτήν την άσκηση πριν ντυθείτε για το ρεβεγιόν.

Η αυτοεκτίμηση είναι μία από τις πιο ισχυρές κινητήριες δυνάμεις του σύμπαντος. Η υψηλή αυτοεκτίμηση οδηγεί σε χαρά, παραγωγικότητα και καλές διαπροσωπικές σχέσεις.  Κάντε λοιπόν δώρο στον εαυτό σας περισσότερη αυτοπεποίθηση. Σας αξίζει!

Με τις θερμότερες ευχές για το καινούργιο έτος, Λαμπρινή Μόσχου

Η βιομηχανία των τεστ δυσανεξίας και οι ψεύτικες υποσχέσεις

536974319_d29116d42d_zImage credit :  Darwin Bell

“Έχετε σκεφτεί ποτέ ότι για τα επίμονα κιλά σας μπορεί να φταίει το κοτόπουλο, το αυγό ή το μαρούλι και…η ρίγανη; Μόνο με …€ κάντε το πιο αξιόπιστο ιατρικό τεστ δυσανεξίας και μάθετε ποιες τροφές μπλοκάρουν ή ευνοούν τον μεταβολισμό σας και δρουν ενάντια στην κυτταρίτιδα, το πάχος και την γήρανση του δέρματος. Προφυλαχθείτε από τις τροφικές δυσανεξίες σας και ελαττώστε τη συσσώρευση λίπους όσο με καμία άλλη δίαιτα!”

Σας θυμίζει κάτι; Εκτιμώ πως ναι, ειδικά αν ενδιαφερθήκατε μέσα στην τελευταία δεκαετία να χάσετε από 1 έως και 101 κιλά. Ανάλογες διαφημίσεις σαν την παραπάνω άλλωστε κυκλοφορούν ευρέως στο διαδύκτιο, περιοδικά και διαφημιστικά φυλλάδια. Η προώθησή τους βέβαια δεν σταματά εκεί. Ίσως έχετε παρακολουθήσει διαφόρων ειδών “ειδικούς” να τα εγκωμιάζουν σε ενημερωτικές εκπομπές μεγάλης και μικρής τηλεθέασης.

Λαμβάνοντας τόσο μεγάλη προβολή από τους marketers της υγείας έλαβαν τη σκυτάλη από την προηγούμενη “μόδα” στο αδυνάτισμα, την διατροφή σύμφωνα με την ομάδα αίματος και κατάφεραν να αποφέρουν μεγάλα κέρδη σε όσους “εξειδικεύτηκαν” στην τροφική δυσανεξία.

Ιατροί όλων των ειδικοτήτων, μικροβιολόγοι, μοριακοί βιολόγοι, “ολιστικοί διατροφολόγοι”, βιοχημικοί, φυσιοθεραπευτές, γυμναστές, αισθητικοί, βελονιστές, “σύμβουλοι διατροφής/ευεξίας”, “ιριδολόγοι” εκμεταλλεύτηκαν αυτό το νέο “μαγικό εργαλείο”.

Όπως το έκαναν ακόμη και άτομα που το γραφείο τους κοσμείται όντως από ένα πτυχίο διαιτολογίας, αλλά δεν έχουν πραγματικά τις απαραίτητες γνώσεις για να κρίνουν την επιστημονική βιβλιογραφία που είναι διαθέσιμη πάνω στο θέμα ή προφανώς απλά εν γνώση τους κερδοσκοπούν σε βάρος των ανενημέρωτων και εύκολα πειθόμενων πελατών-ασθενών τους.

Έξυπνη παραπλάνηση

Ίσως αναρωτιέστε “μα δεν μπορεί να μην έχουν καμία αξία, τόσος κόσμος έχει πειστεί”. Κι όμως! Οι θελκτικές υποσχέσεις των τεστ δυσανεξίας τροφίμων υποστηρίζονται συνήθως από καλά σχεδιασμένες “επιστημονικές” εξηγήσεις που μπορούν να μπερδέψουν ακόμη και άτομα με κάποιες γνώσεις σε θέματα υγείας.

Οι δημιουργοί και οι προωθητές τους χρησιμοποιούν κάποιες επιστημονικές αλήθειες που τους βολεύουν και μετά με ανακολουθίες βγάζουν ανυποστήριχτα συμπεράσματα για να καταλήξουν στο ότι τα τεστ δυσανεξίας τροφίμων είναι όντως αποδεκτά εργαλεία στη διάγνωση και τη θεραπεία πληθώρας συμπτωμάτων και παθήσεων.

Η περιγραφή της διαδικασίας που ακολουθείται είναι συνήθως σκόπιμα ασαφής για να μπερδέψουν με “επιστημονικότητα” τον αδαή αλλά και τον πιο υποψιασμένο που έχει τάση προς την αυθυποβολή και θέλει πολύ να πιστέψει ότι βρήκε επιτέλους την μαγική λύση-απάντηση στο χρόνιο πρόβλημά του.

Η λέξη “μεταβολισμός” χρησιμοποιείται συχνά στις εξηγήσεις των τεστ διότι καλύπτει ένα ευρύ φάσμα εννοιών. Εύκολα όμως προδιαθέτει και κατευθύνει τον ενδιαφερόμενο να πιστέψει ότι πρόκειται για τον βασικό μεταβολικό ρυθμό του σώματος και την ανάλογη ικανότητα του να χρησιμοποιεί μεγαλύτερο ποσοστό της ενέργειας (θερμίδες) που καταναλώνει από τις τροφές.

Τα πιο γνωστά τεστ δυσανεξίας τροφίμων

Πριν ρίξουμε μια ματιά στα πιο διαδεδομένα τεστ δυσανεξίας που κυκλοφορούν στη χώρα μας θα πρέπει να αποσαφηνίσουμε ένα πράγμα. Οι πολυδιαφημιζόμενες δυσανεξίες τροφίμων ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΓΧΕΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΥΠΑΡΚΤΕΣ ΔΥΣΑΝΕΞΙΕΣ ΣΤΗ ΓΛΟΥΤΕΝΗ ΚΑΙ ΤΗ ΛΑΚΤΟΖΗ. Οι δυσανεξίες αυτές αποτελούν όντως παθολογικές καταστάσεις και ανιχνεύονται με ειδικές εξετάσεις.

Τεστ κβαντικής βιοανάδρασης-βιοσυντονισμού ή δυσανεξία με τηλεμετρική μέθοδο (bioresonance)

Πρόκειται για τεστ που υποστηρίζουν ότι μπορούν να προσδιορίσουν επιβλαβείς τροφές για κάθε οργανισμό, μετρώντας τη σχέση και τη συμβατότητά τους με τα μαγνητικά πεδία των ιστών, βοηθώντας έτσι τον ενεργειακό έλεγχο του σώματος!! Αυτή η «ηλεκτρομαγνητική αντίδραση» στη τροφή μετριέται με κάποιο “υπέρ-εξελιγμένο” μηχάνημα βίο-ανίχνευσης/βιοσυντονισμού που με τα αποτελέσματά του βοηθά τον οργανισμό να “εξισορροπηθεί” και να “θεραπευθεί σε κυτταρικό και οργανικό επίπεδο”.

Στη ουσία πρόκειται για ένα γαλβανόμετρο με ηλεκτρόδια, τα οποία τοποθετούνται σε ορισμένα μέρη του σώματος (συνήθως χέρι). Υποτίθεται ότι έτσι μετρά τη διαφορά της ηλεκτρικής αγωγιμότητας του σώματος σε σύγκριση με αυτή των ερευνούμενων τροφών. Ως βάση δεδομένων, εκχυλίσματα των τροφών αυτών είναι τοποθετημένα σε μια μεταλλική θέση, μέρος του μηχανήματος, από όπου περνά ρεύμα.

Ακόμη και ως θεωρία είναι παρατραβηγμένη αφού η ηλεκτρική αγωγιμότητα του κάθε τροφίμου δεν είναι ποτέ η ίδια και εξαρτάται από πληθώρα παραγόντων (πχ μέγεθος, υγρασία κ.ά.)

Το σημαντικότερο είναι βέβαια ότι κλινικές έρευνες από ανεξάρτητες ερευνητικές ομάδες (1, 2) που ασχολήθηκαν με τα ανάλογα τεστ βρήκαν ότι δεν έχουν καμία επαναληψιμότητα αποτελεσμάτων και καμία διαγνωστική αξία (3).

Μάλιστα το 1999 το Βρετανικό συμβούλιο προτύπων διαφήμισης έκρινε και προειδοποίησε ότι οι υποσχέσεις που έδινε μηχάνημα βιοσυντονισμού ήταν ανυπόστατες και αναληθείς (4)

7214443324_0eb0cc2165_zImage credit :  Images_of_Money

Τεστ “κλινικής μικρoσκοπίας” ή “μεταβολικής οδού” (live blood analysis)

Με τη βοήθεια ενός απλού μικροσκοπίου, αρκετοί “ειδικοί” υπόσχονται ότι σε μικρό χρονικό διάστημα μπορούν να διαγνώσουν προδιάθεση χρόνιων παθήσεων που ευθύνονται για τα συμπτώματα από τα οποία υποφέρει ο ενδιαφερόμενος και ποικίλουν από πονοκέφαλο, νευρικότητα μέχρι και, μα τι άλλο;…παχυσαρκία βέβαια!

Τρυπώντας το δάκτυλο με μια καρφίτσα, μια σταγόνα αίματος εξετάζεται κάτω από το φως του “υπερμικροσκοπίου” για να προσδιοριστεί η «φθορά» των αιματικών κυττάρων, (ανωμαλίες στην πήξη του αίματος, την οξεοβασική ισορροπία των κυττάρων, σπάνια παράσιτα, οξειδωτικό στρες, ορμονολογικά προβλήματα, δυσανεξίες σε τρόφιμα κλπ). Φυσικά με την κατάλληλη εναλλακτική “θεραπεία” και δίαιτα που χορηγείται από τον ειδικό όλα τα παραπάνω διορθώνονται μαζί και τα συμπτώματά τους.

Αν και ίσως είναι εμφανές πρέπει να τονίσουμε ότι είναι αδύνατον να διαγνωστούν παράσιτα, προβλήματα πήξης αίματος, ορμονολογικά προβλήματα και διαταραχές του μεταβολισμού) από μια σταγόνα αίμα.

Λευκοκυτταροτοξικό τεστ (Alcat ή Νutron test)

Το κυτταροτοξικό ή λευκο-κυτταροτοξικό τεστ αρχικά δημιουργήθηκε την δεκαετία του 50. Αυτό το τεστ γίνεται με λήψη αίματος και χρησιμοποιούνται τα λευκά αιμοσφαίρια, τα οποία αναμειγνύονται με εκχυλίσματα τροφών που έχουν έρθει σε επαφή με ένζυμα του γαστρεντερολογικού σωλήνα. Ύστερα τα λευκά αιμοσφαίρια παρατηρούνται στο μικροσκόπιο και ανάλογα με τις αλλαγές που θα υποστούν μετά την επαφή με τα εκχυλίσματα βγαίνουν και τα ανάλογα συμπεράσματα για τις “δυσανεκτικές” τροφές.

Άλλη μια θεωρία που όπως μαντέψατε ήδη, δεν ευσταθεί και δεν έχει αποδειχθεί ποτέ. Δεν υπάρχει συσχετισμός των αποτελεσμάτων του τεστ όταν συγκρίνονται με επιβεβαιωμένες κλινικές αλλεργίες και καθορισμένες δυσανεξίες από δίαιτες αποκλεισμού. Η αξιοπιστία του τεστ άρχισε κιόλας να κλονίζεται πολύ από την δεκαετία του 70 (5). Δηλαδή πολύ πριν πλασαριστεί στην Ελλάδα ως ‘πρωτοποριακό’.

Εννοείται βέβαια πώς ακόμη και αν αυτό το τεστ μπορούσε να αναδείξει τροφικές αλλεργίες, πάλι δεν θα μπορούσε να ωφελήσει στην απώλεια βάρους αφού η παχυσαρκία ουδεμία σχέση έχει με την αλλεργία και την ανοσολογική αντίδραση.

Τεστ δυσανεξίας με αντίδραση αντισωμάτων IgG

Σε αντίθεση με όσα διαφημίζονται για πιο “έγκυρα” τεστ δυσανεξίας με λήψη αίματος, η μέτρηση ανοσοφαιρινών ΙgG (συνήθως ΙgG4) ως αντίδραση σε τροφικά ερεθίσματα είναι μια ανώφελη εξέταση. Η πολυδιαφημισμένη “καθυστερημένη αντίδραση” στις τροφές είναι ουσιαστικά μια φυσιολογική διαδικασία του οργανισμού που συνδέεται με την δραστηριότητα των Τ ρυθμιστικών κυττάρων και την ανοσοανοχή. Οι περισσότεροι άνθρωποι που εκτείθενται επανηλλημένα σε κοινά «τροφικά αντιγόνα» θα παράγουν αυξημένες ποσότητες ΙgG σε σχέση με αυτές των τροφίμων που δεν καταναλώνουν τόσο συχνά. Η αντίδραση ανοσοφαιρινών ΙgG στην τροφή δεν αποτελεί ένδειξη “καθυστερημένης υπερευαισθησίας” ή δυσανεξίας αλλά ένδειξη έκθεσης και ανοσοανοχής στην τροφή.

Η αντίδραση των ανοσοφαιρινών ΙgG στην τροφή δεν συνδέεται με τα συμπτώματα που της καταλογίζουν διάφοροι “ειδικοί” όπως πονοκέφαλος, ατονία, κούραση, μυϊκοί πόνοι, φουσκώματα, δυσκοιλιότητα, μειωμένος μεταβολικός ρυθμός κ α. Επίσης, το τεστ δυσανεξίας με χρήση ΙgG έχει αποτύχει στο να προσδιορίσει με επιτυχία υπάρχουσες δυσανεξίες τροφίμων που προκαλούν προβλήματα στο πεπτικό και έχουν ήδη διαγνωστεί με τη βοήθεια δίαιτας αποκελισμού (6,7).

Το πιο ενδιαφέρον σημείο βέβαια είναι ότι νέα δεδομένα αναδεικνύουν ότι η παραγωγή ανοσοσφαιρινών ΙgG είναι δείγμα προστασίας του οργανισμού από την ανάπτυξη πραγματικής τροφικής (και μη) αλλεργίας στην οποία εμπλέκονται οι ανοσοσφαιρίνες ΙgΕ (8,9,10). Όχι μόνο δηλαδή δεν αποδεικνύουν τροφική δυσανεξία αλλά και η παραγωγή τους (μέσω της έκθεσης στο τρόφιμο/α που την προκαλεί) είναι χρήσιμη για να προστατευθεί ένα άτομο στο μέλλον από την τροφική αλλεργία!

Όπως αναφέρει και η Ευρωπαϊκή Ακαδημία Αλλεργίας και Κλινικής Ανοσολογίας, τα τεστ “δυσανεξίας” με μέτρηση ΙgG4 δεν έχουν καμία διαγνωστική αξία και γι αυτό το λόγο δεν θα έπρεπε να χρησιμοποιούνται ως εργαλεία για τη διαχείριση προβλημάτων με την τροφή (11).

“Ναι αλλά εγώ έκανα το τεστ δυσανεξίας και έχασα βάρος”

Αν ακόμη αναρωτιέστε πώς κάποια άτομα που έχουν κάνει τα εν λόγω τεστ αδυνάτισαν, η απάντηση είναι απλή. Τα περισσότερα απ΄ αυτά τα τεστ συνοδεύονται πάντα από κάποια δίαιτα ή έστω οδηγίες υγιεινής διατροφής που σας συμβουλεύουν να ακολουθήσετε «για να έχετε καλύτερα αποτελέσματα».

Στην περίπτωση που δεν συνοδεύονται από δίαιτα, συνήθως οι «δυσανεκτικές» τροφές που θα πρέπει να βγάλετε από το διαιτολόγιό σας είναι τυριά, παχιά κρέατα, τρόφιμα με επεξεργασμένους και απλούς υδατάνθρακες (μακαρόνια, γλυκά) και άλλα υψηλά θερμιδογόνα τρόφιμα. Με την αφαίρεση των τροφίμων αυτών ή και ολόκληρων ομάδων τροφίμων (ομάδα δημητριακών, ομάδα γαλακτοκομικών κλπ) η ημερήσια κατανάλωση θερμίδων μειώνεται σημαντικά και έτσι χάνεται βάρος. Παράλληλα, ο ενδιαφερόμενος έχοντας μπει σε μια διαδικασία που σκέπτεται τι θα φάει, προσέχει περισσότερο τη διατροφή του γενικά και συνήθως αυξάνει και τη σωματική του δραστηριότητα.

Όμως, χωρίς σωστό διαιτολογικό προγραμματισμό, η αυθαίρετη και συστηματική αποφυγή κάποιων τροφίμων ή χειρότερα ολόκληρων ομάδων τροφίμων μπορεί να οδηγήσει σε έλλειψη θρεπτικών συστατικών και προβλήματα υγείας.

Τα τεστ δυσανεξίας τροφίμων συγκεντρώνουν όλα τα χαρακτηριστικά της ψευδοεπιστήμης με κατασκευασμένες θεωρίες βασισμένες σε ελλιπείς γνώσεις που όμως διαδίδονται με μεγάλη αυτοπεποίθηση και ύφος εγκυρότητας.

Είναι πολύ εύκολο να παρασυρθεί κάποιος από τις «λύσεις» που υπόσχονται ειδικά όταν αυτές διατυπώνονται με δόλιο τρόπο από άτομα που κρύβονται πίσω από το κύρος της ιατρικής ποδιάς και έχουν την δύναμη να πείσουν αλλά και να απειλήσουν σωστούς επιστήμονες με λιγότερες δημόσιες σχέσεις από τους ίδιους.

ΜΗΝ ΑΦΗΣΕΤΕ ΤΟΥΣ ΨΕΥΔΟ-ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΝΑ ΣΑΣ ΜΠΕΡΔΕΨΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΘΕΣΟΥΝ ΣΕ ΚΙΝΔΥΝΟ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΣΑΣ!

ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ:

  1. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ ΠΟΥ ΝΑ ΠΙΣΤΟΠΟΙΕΙ ΑΜΕΣΗ Ή ΕΜΜΕΣΗ ΣΧΕΣΗ ΤΩΝ ΤΡΟΦΙΚΩΝ «ΥΠΕΡΕΥΑΙΣΘΗΣΙΩΝ»/ «ΔΥΣΑΝΕΞΙΩΝ» ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΤΑΒΟΛΙΚΟ ΡΥΘΜΟ
  2. ΤΑ ΤΕΣΤ ΤΡΟΦΙΚΗΣ ΔΥΣΑΝΕΞΙΑΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΜΙΑ ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΗ ΑΞΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΤΟΥ ΠΕΠΤΙΚΟΥ
  3. ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΥΓΕΙΑΣ ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ ΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΕΣΤ ΔΥΣΑΝΕΞΙΑΣ ΤΡΟΦΙΜΩΝ

 

Βιβλιογραφία

1. Katelaris CH, Weiner J et al.Vega testing in the diagnosis of allergic conditions. Med J Australia 1991; 155:113-114

2. Lewith GS, Kenyon JN et al. Is electro dermal testing as effective as Skin Prick Testing for diagnosing allergies? A double blind randomised block design study. BMJ 2001; 322:131-134

3. Allergy: Conventional and alternative concepts. The Royal College of Physicians, London, in Clin Exp Allergy: 22 :suppl 3 ;Oct. 1992

4. British Advertising Standards Organization. Adjudication: Allergy Testing Service, May 1999.

5. Lieberman P, Crawford L et al. Controlled study of cytotoxic food test. JAMA 1975; 231:728-30

6. Lay Advisory Committee. Allergy and allergy tests: A guide for patients and relatives. The Royal College of Pathologists (London) June 2002:1-10

7. Atkinson W, Sheldon TA et al. Food elimination based on IgG antibodies in Irritable Bowel Syndrome: a randomised controlled trial. GUT 2004;53:1459-1464

8. Kihlstrom A, Hedlin G et al. Immunoglobulin G4-antibodies to rBet v 1 and risk of sensitisation and atopic disease in the child. Clin Exp Allergy 2005; 35: 1542-49

9. Enrique E, Pineda F et al. Sublingual immunotherapy for hazelnut food allergy: a randomized, double-blind, placebo-controlled study with a standardized hazelnut extract. J Allergy Clin Immunol 2005; 116(5) 1073-9

10. Skripak JM, Nash SD et al. A randomized, double-blind, placebo-controlled study of milk oral immunotherapy for cow’s milk allergy. J Allergy Clin Immunol 2008; 122 (6) 1154-60

11. Stapel SO, Asero R al. Testing for IgG4 against foods is not recommended as a diagnostic tool: EAACI Task Force Report. Allergy 2008; 63 (7) 793-796

Written by  Κωνσταντίνα Μπακλώρη Kλινική Διαιτολόγος-Διατροφολόγος ΜSc, RD, www.diatrofi.gr

Πώς θα κάνω οικονομία πηγαίνοντας σε διαιτολόγο

4337122047_1e601d5143_zImage credit : Tony Crider

Ο περισσότερος κόσμος έχει βαρεθεί τις δίαιτες. Έρχονται στον διαιτολόγο, όντας ήδη κουρασμένοι να κάνουν δίαιτα και έχοντας σχεδόν την σιγουριά ότι πάλι δεν θα καταφέρουν τίποτα. Θέλουν μεν να χάσουν βάρος, αλλά δεν θέλουν να ταλαιπωρηθούν άλλο. Γιατί πράγματι η στέρηση τους έχει ταλαιπωρήσει.

Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι διαιτολόγοι, πέφτουν πολλές φορές στην παγίδα να ακολουθούν αυτό που τους επιβάλλει το άτομο που έχουν απέναντί τους και να ακολουθούν μία τακτική στέρησης, με συγκεκριμένα τρόφιμα που επιτρέπονται και που απαγορεύονται, αλλά και οι τροφές να είναι εκφρασμένες σε συγκεκριμένα γραμμάρια. Για πόσο καιρό όμως κάποιος να τρώει συγκεκριμένες ποσότητες και συγκεκριμένα φαγητά; Για πόσο καιρό να αντέχει να αντιστέκεται στην επιθυμία για κάποια τρόφιμα; Στην καλύτερη των περιπτώσεων να το κάνει για όσο καιρό χρειαστεί να φτάσει στο βάρος που έχει θέσει σαν στόχο με τον διαιτολόγο του. Και μετά; Πάλι στην καλύτερη των περιπτώσεων να το κάνει για λίγο καιρό μετά την δίαιτα. Για πόσο όμως; Και τι θα γίνει με τα τρόφιμα που έχει στερηθεί αλλά επιθυμεί; Δεν θα τα ξαναφάει ποτέ;

Το πιθανότερο σενάριο είναι ότι μετά την δίαιτα θα «ξεσπάσει» σε αυτά τα τρόφιμα. Με άλλα λόγια, θα τα επιθυμεί πολύ περισσότερο και θα τα καταναλώσει, αλλά σίγουρα σε ποσότητα μεγαλύτερη από αυτήν που χρειάζεται για να χορτάσει (επειδή δεν υπήρχε στην δίαιτα ή δεν υπήρχε στην συχνότητα και την ποσότητα που το ήθελε). Και εδώ υπάρχουν δύο εκδοχές. Ή θα το κάνει αυτό συνέχεια και τελικά θα πάρει το βάρος που έχασε ή κάθε φορά που θα τρώει κάτι που επιθυμεί (αλλά θα αισθάνεται ότι κάνει κάτι κακό αφού δεν το έτρωγε όταν έκανε δίαιτα και έχανε βάρος), προκειμένου να μην ξαναπάρει το βάρος, θα καταφεύγει σε τιμωρητικές και στερητικές μεθόδους για να επανορθώσει «για την αμαρτία» που έκανε. Κι αυτό θα τον οδηγήσει στον φαύλο κύκλο της δίαιτας ή αλλιώς βουλιμίας (έχω μιλήσει σε άλλο άρθρο για αυτό) που πάλι θα έχει σαν αποτέλεσμα μακροπρόθεσμα να πάρει το χαμένο βάρος (μπορεί και παραπάνω). Και σειρά θα έχει πάλι κάποιος διαιτολόγος, είτε ο ίδιος, είτε κάποιος άλλος, που θα ελπίσει ότι θα τον κάνει στο τέλος να διατηρήσει το χαμένο βάρος.

Πώς μετά να μην είναι κουρασμένοι; Πώς να μην είναι απογοητευμένοι; Αυτή η τακτική μπορεί να έχει αποτελέσματα μόνο για την περίοδο που κάποιος κάνει τη δίαιτα στον διαιτολόγο. Και αυτό σίγουρα δεν μπορεί να συνεχιστεί για πάντα. Και κάνοντας συχνά τέτοιες προσπάθειες το άτομο :

  1. στερείται
  2. κουράζεται
  3. δημιουργεί εμμονές για συγκεκριμένα τρόφιμα
  4. κατηγοριοποιεί τα τρόφιμα σε αυτά που αδυνατίζουν και αυτά που παχαίνουν.
  5. δεν αποκτά υγιείς διατροφικές συνήθειες.
  6. ενοχοποιεί τον εαυτό του που δεν μπορεί να τα καταφέρει
  7. απογοητεύεται
  8. σκέφτεται πολύ περισσότερο το φαγητό, αλλά και το πώς δείχνει το σώμα του μέσα στην ημέρα.
  9. έχει ενοχές
  10. δεν απολαμβάνει το φαγητό
  11. και τέλος αλλά και πολύ σημαντικό (ειδικά στις μέρες μας), σπαταλάει τα χρήματά του.

5437289693_8da3469a2cImage credit : stevendepolo

Πώς λοιπόν θα μπορούσε κάποιος να τα αποφύγει όλα αυτά;

Μαθαίνοντας να τρώει, μαθαίνοντας να ακούει την πείνα του αλλά και τον κορεσμό του, με το να είναι συμφιλιωμένος με την επιθυμία του και να μην το θεωρεί κάτι κακό, με το να λειτουργεί ο οργανισμός, αλλά και ο μεταβολισμός του το καλύτερο δυνατό, μαθαίνοντας να απολαμβάνει αλλά και να αντιστέκεται όταν δεν θέλει κάτι πραγματικά, μαθαίνοντας να προλαμβάνει καταστάσεις που μπορεί να τον οδηγήσουν σε υποτροπή αλλά και μαθαίνοντας να διαχειρίζεται τα συναισθήματά του.

Και όταν όλα αυτά γίνουν μέσω της μαθησιακής εμπειρίας και κατανοήσει το πώς λειτουργεί, αλλά και αναρωτηθεί για ποιο λόγο λειτουργεί έτσι όσον αφορά το φαγητό, τότε θα μπορεί να διατηρηθεί στο ιδανικό για αυτόν βάρος και θα είναι μάθηση που θα έχει αποκτήσει για πάντα. Και αυτό αρκεί να γίνει μία φορά σε έναν διαιτολόγο.

Και αυτό είναι οικονομία!

Κάτι άλλο που επίσης είναι πολύ σημαντικό είναι ότι μαθαίνοντας να τρώει σωστά και να καλύπτει τις καθημερινές ανάγκες του οργανισμού του σε θρεπτικά συστατικά, λαμβάνοντας πάντα υπόψιν τις ιατρικές του εξετάσεις, θα εξασφαλίσει μακροπρόθεσμα την υγεία του. Και έχοντας υγεία, συνεπάγεται λιγότερες ιατρικές επισκέψεις, λιγότερα φαρμακευτικά σκευάσματα και λιγότερες εξετάσεις που και όλα αυτά έχουν κάποιο κόστος!

Ποιο είναι το ιδανικό βάρος για μένα;

4294686556_bfd35c6396_zImage credit : stevendepolo

Καταρχάς είναι σημαντικό να ξεκινήσουμε από το ερώτημα τι θεωρείται ιδανικό. Πώς μπορεί να προσδιοριστεί αυτό; Πώς μπορεί να μετρηθεί; Με βάση ποια κριτήρια; Πώς θα καταλήξουμε λοιπόν στο ποιο είναι το ιδανικό βάρος για εμάς;

Σημείο 1ο:

Κριτήριο σίγουρα δεν θεωρείται το να μπορέσουμε να φορέσουμε κάποιο συγκεκριμένο νούμερο σε παντελόνι, ούτε το να αποκτήσουμε το σώμα κάποιας διάσημης ή κάποιου φιλικού μας προσώπου που μπορεί να έχουμε σαν πρότυπο.

Σημείο 2ο:

Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός. Όπως τα χαρακτηριστικά του προσώπου μας και τα στοιχεία του χαρακτήρα μας είναι μοναδικά και διαφορετικά σε κάθε άνθρωπο, κάτι αντίστοιχο ισχύει και για το σώμα μας. Ο καθένας μας έχει έναν συγκεκριμένο σωματότυπο και ένα συγκεκριμένο προκαθορισμένο σημείο βάρους (setpoint). Πολλοί επιστήμονες πιστεύουν ότι οι άνθρωποι είναι γενετικά προγραμματισμένοι να διατηρούν το βάρος τους μέσα σε ένα προκαθορισμένο (set point) εύρος το οποίο ποικίλει από άτομο σε άτομο ανεξάρτητα από άλλες ομοιότητες όπως το ύψος.

Το εύρος αυτό λοιπόν επηρεάζεται από κληρονομικούς παράγοντες. Άλλες μελέτες μέσα στη θεωρία προτείνουν ότι επηρεάζεται από τη δίαιτα και τον τρόπο ζωής, το κάπνισμα και το επίπεδο άσκησης. Για παράδειγμα η αερόβια άσκηση, προωθεί ένα χαμηλότερο προκαθορισμένο σημείο για όσο κάποιος γυμνάζεται, ενώ δίαιτες υψηλές σε λιπαρά και ζάχαρη φαίνεται να ενισχύουν ένα υψηλότερο set point. Και η δίαιτα φαίνεται να ενισχύει ένα υψηλότερο προκαθορισμένο σημείο (set point). Με άλλα λόγια τα άτομα που κάνουν συνέχεια δίαιτες τελικά καταλήγουν να αυξάνουν το προκαθορισμένο σημείο βάρους τους και όχι να το μειώνουν όπως αγωνίζονται. Αυτή η διαρκής προσπάθεια, να δείξει η ζυγαριά παρακάτω, με κάθε τίμημα, μακροπρόθεσμα τους οδηγεί στο να αποκτούν ένα συνεχώς αυξανόμενο βάρος.

Επίσης, τα set points τείνουν να αυξάνουν με την ηλικία. Γι’ αυτό είναι μη ρεαλιστικό και πιθανώς ανθυγιεινό να έχει κάποιος σαν στόχο το να διατηρεί το βάρος που είχε στην εφηβεία του, όταν πλέον έχει φτάσει στα 30 και στα 40.

Το να προσπαθεί λοιπόν να φτάσει κάποιος κάτω από αυτό το προκαθορισμένο σημείο μπορεί να έχει επιπτώσεις στην σωστή λειτουργία του οργανισμού αλλά και του μεταβολισμού του και επίσης εξηγεί πολλές φορές τον λόγο που κάποιος δεν μπορεί να διατηρήσει την απώλεια βάρους για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Σημείο 3ο:

Μπορεί ακόμα 2 γυναίκες να έχουν ακριβώς το ίδιο ύψος, ακριβώς το ίδιο βάρος, ακριβώς την ίδια ηλικία, αλλά το σώμα της καθεμίας να δείχνει τελείως διαφορετικό.

Επίσης μια πολύ λεπτή γυναίκα ίσως να παρουσιάζεται ελλειποβαρής αλλά ίσως να έχει το κατάλληλο βάρος για το σώμα της, να είναι ακριβώς ή πάνω από το δικό της προκαθορισμένο σημείο.

Αυτό εξαρτάται από τον σωματότυπο, αλλά και από το επίπεδο λίπους στο σώμα της καθεμίας. Είναι σημαντικό λοιπόν, να μην επικεντρωνόμαστε μόνο στην ένδειξη της ζυγαριάς, αλλά να συνυπολογίζουμε την αναλογία λιπώδους και άλιπης μάζας.

Σημείο 4ο:

Μην προσπαθείτε να βρείτε το ιδανικό σας βάρος λοιπόν μόνοι σας με βάση τις εξισώσεις που προκύπτουν είτε από τον Δείκτη Μάζας Σώματος είτε τον κανόνα «10 κιλά κάτω από τα εκατοστά του ύψους μου». Αυτοί οι τύποι είναι πολύ γενικοί. Αναλογιστείτε ότι είναι οι ίδιοι για άντρες και γυναίκες, δεν λαμβάνουν υπόψιν την ηλικία, ούτε τον σωματότυπο και τα επίπεδα λίπους του σώματος. Και σίγουρα δεν λαμβάνουν υπόψιν τις ιδιαιτερότητες αλλά και τα προβλήματα υγείας που μπορεί να έχει κάποιος. Οι εξισώσεις αυτές βγαίνουν με βάση μελέτες για τον γενικό πληθυσμό και τους μέσους όρους που προκύπτουν από αυτόν.

Σημείο 5ο:

Ιδανικό θεωρείται το βάρος στο οποίο αισθανόμαστε καλά και ο οργανισμός μας λειτουργεί «ιδανικά».

Είναι το βάρος στο οποίο διατηρούμαστε όταν ο οργανισμός μας προσλαμβάνει επαρκείς ποσότητες ενέργειας (η οποία προέρχεται από την επαρκή πρόσληψη  όλων των θρεπτικών συστατικών) και που άμα γίνει απώλεια κάτω από αυτό, οι μεταβολικές διεργασίες δεν θα γίνονται αποτελεσματικά και κατά συνέπεια δεν θα είμαστε υγιείς, τόσο σωματικά όσο και ψυχικά (μην ξεχνάτε ότι ελλείψεις θρεπτικών συστατικών μπορεί να προκαλέσουν νευρικότητα, άνχος, έλλειψη συγκέντρωσης, εκνευρισμό, κτλ).

Τέλος είναι το βάρος που παράλληλα με τα παραπάνω μπορεί να είναι διατηρήσιμο. Δηλαδή να μπορούμε να το διατηρήσουμε μακροπρόθεσμα, χωρίς να πρέπει να στερούμαστε για να το καταφέρουμε και να κάνουμε κάτι πέραν από αυτό που μας είναι εφικτό είτε σε επίπεδο διατροφής είτε σε επίπεδο άσκησης.

Οι φωνές μέσα μας

5540462170_d5297d9ce8_z

Image credit : HowardLake

Οι περισσότεροι άνθρωποι και κυρίως τα άτομα που ασχολούνται με δίαιτες έχουν κάνει (λίγο ή πολύ) έναν διαχωρισμό των τροφίμων σε αυτά που παχαίνουν (και άρα «πρέπει» να αποφεύγουν) και σε αυτά που δεν παχαίνουν (και άρα μπορούν να τρώνε με ασφάλεια όση ποσότητα θέλουν).

Στην πράξη όμως η αλήθεια είναι ότι αυτά τα τρόφιμα που πιστεύουν ότι παχαίνουν είναι κι αυτά που είναι πιο επιθυμητά, που στην πραγματικότητα «θέλουν» να φάνε, αφού τα τρόφιμα με τα περισσότερα λιπαρά ή ζάχαρη είναι και πιο εύγεστα. Παράλληλα ο εγκέφαλος έχει καταγράψει ότι αυτά τα τρόφιμα έχουν την ιδιότητα να μας χορταίνουν πολύ γρήγορα, αν και μας χορταίνουν για λιγότερη ώρα.

Οι λόγοι όμως δεν είναι μόνο αυτοί. Έχοντας στο μυαλό τους ότι κάποιο τρόφιμο «δεν πρέπει» να το φάνε, αυτό και μόνο, κάνει αυτό το τρόφιμο πιο επιθυμητό. Είναι καθαρά ψυχολογικό, να θέλουμε το απαγορευμένο, να θέλουμε τον πειρασμό. Μέσα μας υπάρχουν 3 ειδών φωνές : η φωνή «του γονιού», η φωνή «του παιδιού» και αυτή «του ενήλικα».

Η φωνή «του γονιού» αντιπροσωπεύει τα «πρέπει» που έχει ο καθένας μας – όπως μας έλεγαν οι γονείς, «πρέπει να κάνεις αυτό για να είσαι καλό παιδί». Αντιπροσωπεύουν αυτά που πιστεύουμε ότι έχουμε υποχρέωση να κάνουμε ακόμα και αν δεν είναι αυτό που θέλουμε.

Παραδείγματα αυτής της φωνής όσον αφορά το φαγητό είναι :

-«για να χάσω βάρος πρέπει να στερηθώ»

-«δεν πρέπει να τρώω γλυκά και σοκολάτες»

-«δεν πρέπει να τρώω ψωμί»

-«δεν πρέπει να τρώω το βράδυ»

-«αν υποτροπιάσω θα είμαι μια απόλυτη αποτυχία»

-«αδύνατη σημαίνει δεν θα ξαναφάω υπερβολικά»

-«οι παχείς άνθρωποι δε χρειάζεται να τρώνε όσο οι αδύνατοι»

-«ποτέ δε θα φάω σοκολάτα ξανά»

-«θα έπρεπε να μπορώ να έχω γλυκά στο σπίτι και να μην  θέλω να τα φάω»

-«άμα είμαι αδύνατη, θα είμαι χαρούμενη»

-«το βράδυ θα φάω μόνο ένα γιαούρτι»

Η φωνή «του παιδιού» αντιπροσωπεύει τα «θέλω» μας. Αυτά που πραγματικά θέλουμε να κάνουμε – όπως κάνουν τα παιδιά, που μουτρώνουν και φωνάζουν στους γονείς, ότι «δεν με νοιάζει τι θέλεις, εγώ θέλω να κάνω αυτό!».

Για παράδειγμα :

-«έχω ολοκληρωτικά καταστρέψει την μέρα μου με ένα πακέτο τσιπς, οπότε ας συνεχίσω να τρώω»

-«αν δεν φάω όλες τις σοκολάτες από το ντουλάπι, δεν θα σταματήσω να τις σκέφτομαι»

-Μητέρα : «κι άλλο θα φας;»

Κόρη : «θα το φάω όλο»

-«είχα μία πολύ δύσκολη ημέρα και σήμερα θα αφήσω τον εαυτό μου να φάει ότι βρει μπροστά του»

Η φωνή «του ενήλικα», βάζει στην πράξη τα «πρέπει» και τα «θέλω» σε μία πιο λογική βάση – «ξέρω ότι θα ήταν καλό να κάνω αυτό, αλλά επειδή αυτήν την στιγμή για μένα το να κάνω το άλλο έχει περισσότερα πλεονεκτήματα, θεωρώ ότι είναι καλύτερο για μένα να κάνω το άλλο». Αυτό και μόνο είναι πολύ απενοχοποιητικό.

5540463792_5ed995cd6a_zImage credit : HowardLake

Για παράδειγμα :

-«ξέρω ότι θα ήταν καλύτερο για μένα να μην φάω τώρα, από την στιγμή που έφαγα πριν από λίγο, αλλά είναι πολύ νόστιμο»

-«θα ήταν καλύτερο να μην φάω τώρα αφού σε λίγο θα κοιμηθώ»

-«θα ήταν καλύτερο να μην φάω άλλο αφού έχω χορτάσει. Αλλά γιατί θέλω να φάω κι άλλο; Μήπως επειδή είμαι ανχωμένη; Ας κάνω κάτι για να ηρεμήσω»

-«είχα πει ότι το βράδυ θα έτρωγα μόνο ένα γιαούρτι, αλλά από την στιγμή που πεινάω πολύ, αν φάω ένα γιαούρτι, δεν θα χορτάσω και πολύ πιθανόν να καταλήξω να φάω πριν κοιμηθώ. Οπότε ας φάω κάτι άλλο που θα με χορτάσει περισσότερο»

Η φωνή του γονιού είναι πολύ έντονη στα άτομα που έχουν νευρική ανορεξία ή άτυπη νευρική ανορεξία, καθώς και στην νευρική βουλιμία περιοριστικού τύπου (τις ημέρες του περιορισμού). Είναι επίσης πολύ συνηθισμένη και στα άτομα που κάνουν για πρώτη φορά δίαιτα ή που έχουν βάλει τον εαυτό τους λίγες φορές σε αυτήν την διαδικασία. Στην νευρική βουλιμία και στην αδηφαγική διατροφική διαταραχή καθώς και στην παχυσαρκία, είναι πολύ έντονη η φωνή του παιδιού.  Συνήθως αυτά είναι και τα άτομα που κάνουν πολύ συχνά δίαιτες, καθώς όταν μπαίνουν σε μία διαδικασία απώλειας βάρους (όπου για αυτούς η λέξη δίαιτα είναι συνυφασμένη με τη λέξη στέρηση), πιέζουν τον εαυτό τους να στερηθούν τρόφιμα τα οποία «παχαίνουν» (φωνή γονιού), αλλά όσο πιο έντονη γίνεται η φωνή του γονιού, τόσο πιο έντονα εκφράζεται και η φωνή του παιδιού και καταλήγουν σύντομα να «σπάνε» την δίαιτα και να απογοητεύονται.

Γι’αυτόν τον λόγο και οι περισσότεροι τις πρώτες φορές που κάνουν δίαιτα συνήθως την φέρνουν εις πέρας, αλλά μετά επανακτούν το χαμένο βάρος αργά ή γρήγορα (αυτοί που έχουν κάνει πολλές φορές δίαιτα το βάρος επανακτάται πολύ πιο γρήγορα), καθώς μετά από μία περίοδο που ήταν πολύ έντονη η φωνή του γονιού, ακολουθεί μία περίοδος που είναι περισσότερο έντονη η φωνή του παιδιού και τρώνε τα τρόφιμα που πραγματικά επιθυμούν. Αλλά επειδή έχει προηγηθεί μία περίοδος στέρησης από αυτά, η επιθυμία να τα γευτούν γίνεται μεγαλύτερη και συνήθως η ποσότητα που καταναλώνουν είναι μεγαλύτερη από αυτή που πραγματικά χρειάζονται προκειμένου να χορτάσουν. Αυτό δημιουργεί τον φαύλο κύκλο της δίαιτας (έχω μιλήσει για αυτό σε προηγούμενο άρθρο) και σταδιακά κάνει και περισσότερο έντονο τον διαχωρισμό των τροφίμων πλέον σε αυτά που επιτρέπονται και σε αυτά που απαγορεύονται.

Για να σας απενοχοποιήσω λοιπόν, θα σας πω ότι κανένα τρόφιμο δεν παχαίνει και κανένα δεν αδυνατίζει. Αν θέλετε να πούμε κάτι που παχαίνει, είναι το να υποκαθιστώ ένα τρόφιμο που «επιθυμώ», με ένα άλλο που «πρέπει».

Πολύ συχνά βλέπω στην δουλειά μου να τρώνε πολλά φρούτα όταν ξεκινάνε δίαιτα και να μην τρώνε καθόλου όταν δεν κάνουν. Επίσης είναι σύνηθες το να υποκαθιστούν το γλυκό με φρούτα. Το αποτέλεσμα είναι ότι μπορεί να καταλήξουν να φάνε τόσα φρούτα (αφού πιστεύουν ότι δεν παχαίνουν), που θερμιδικά να φτάσουν τις θερμίδες που θα έπαιρναν εάν έτρωγαν τελικά ένα γλυκό. Στο τέλος όμως αυτό που τους μένει είναι η ανεκπλήρωτη επιθυμία για το γλυκό, που τελικά όταν κάποια στιγμή επιτρέψουν στον εαυτό τους να το φάνε, θα φάνε πολύ περισσότερο από αυτό που χρειάζονταν για να χορτάσουν, επειδή αισθάνονται ότι το έχουν στερηθεί. Και αυτό παχαίνει.

Συμπερασματικά λοιπόν θα μπορούσαμε να πούμε ότι θα ήταν καλό πριν φάμε, να αντικαταστήσουμε τα «πρέπει» μας με αυτό που «θα ήταν καλό» για εμάς να κάνουμε. Να χρησιμοποιούμε δηλαδή την φωνή «του ενήλικα». Και θα δείτε ότι τότε όλα θα γίνουν πιο εύκολα και πιο συνειδητά, με λιγότερες ενοχές και άρα με μεγαλύτερη απόλαυση.

Ο φαύλος κύκλος της δίαιτας

5735019394_dfc6defb7a_zImage credit: slasher-fun

Η πλειοψηφία των ατόμων που επισκέπτονται έναν διαιτολόγο δεν το κάνουν για πρώτη φορά. Συνήθως έχουν ήδη μπει σε αρκετά διαιτολογικά γραφεία και έχουν κάνει αρκετές προσπάθειες να χάσουν βάρος είτε από μόνοι τους, είτε με την βοήθεια κάποιου ειδικού, είτε ακολουθώντας τη δίαιτα κάποιου φίλου.

Αυτό που παρατηρώ πολύ συχνά είναι ότι όταν έρχονται στον διαιτολόγο, είναι ήδη πολύ κουρασμένοι με το να κάνουν δίαιτες. Άλλοι έχουν καταφέρει να χάσουν βάρος αλλά δεν κατάφεραν να το διατηρήσουν και άλλοι δεν καταφέρνουν να φέρουν σε πέρας ένα διαιτολογικό πρόγραμμα προκειμένου να φτάσουν στον στόχο βάρους που είχαν θέσει αρχικά αναφέροντας χαρακτηριστικά και με πολύ ενοχή ότι δεν ήμουν «πειθαρχημένη-ος». Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Αυτή η διαδικασία που έχουν περάσει, τους έχει κάνει να ξεκινάνε κάθε νέα απόπειρα απώλειας βάρους με λιγότερο ζήλο και με την ψυχολογία ότι «δεν θα τα καταφέρω». Έχουν χάσει την ικανότητα να μπορούν να φανταστούν τον εαυτό τους «διαφορετικό». Και όλα αυτά γιατί, κακά τα ψέματα, η λέξη «δίαιτα» είναι συνυφασμένη στους περισσότερους με την λέξη «στέρηση».

Σε ποιον του αρέσει να στερείται ή να αισθάνεται ότι δεν μπορεί να φάει κάτι που μπορεί να τρώνε οι άλλοι γύρω του;

Πολλές φορές αισθάνονται ότι πρέπει να υποστούν κάποιου είδους τιμωρία γιατί δεν είναι έτσι όπως «θα έπρεπε» να είναι. Σε συνδυασμό με σκέψεις του τύπου:

«ο μόνος τρόπος για να χάσω βάρος είναι η δίαιτα»,

 «για να χάσω βάρος θα πρέπει να πεινάσω»,

«αν τσιμπολογήσω είναι σα να ξεκινάω πάλι από την αρχή»

«οι παχείς άνθρωποι δε χρειάζεται να τρώνε όσο οι αδύνατοι»

«θα πάρω ένα κιλό αν φάω ένα παγωτό πύραυλο»                                       

«αν φάω ένα γεύμα θα χάσω τελείως τον έλεγχο»

«αν υποτροπιάσω θα είμαι μια απόλυτη αποτυχία», κτλ

3727013559_6fa4529d92_z

πολλές φορές μπορεί να «αντέξουν» για ένα διάστημα είτε αυτό είναι ένα γεύμα, είτε αυτό είναι μία μέρα, είτε μια εβδομάδα, είτε όλη η διάρκεια της «δίαιτας», να φάνε έτσι όπως πιστεύουν ότι θα έπρεπε να φάνε προκειμένου να χάσουν βάρος.

Το θέμα όμως είναι ότι δεν παύουν να αισθάνονται ότι στερούνται. Το να στερείσαι κάτι που σου αρέσει, κάνει περισσότερο έντονη την εμμονή για αυτό. Είναι καθαρά θέμα ψυχολογίας. Είναι σαν να λέμε «σκέψου ότι θέλεις εκτός από έναν σκύλο». Το πρώτο πράγμα που θα μας έρθει στο μυαλό είναι ο σκύλος.

Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με την δίαιτα. Όταν σκέφτονται ότι για να χάσουν βάρος δεν πρέπει να φάνε αυτό, παρόλο που το θέλουν, γιατί παχαίνει, αλλά θα φάνε κάτι άλλο πιο «διαιτητικό», τόσο πιο έντονη γίνεται η επιθυμία για αυτό που στερούνται και τόσο μεγαλύτερη απάθεια έχουν για αυτό που επιλέγουν να φάνε. Το αποτέλεσμα είναι να εκμηδενίζεται η απόλαυση.

Για πόσο καιρό λοιπόν μπορεί να αντέξει κάποιος τον πόλεμο που γίνεται μέσα του με το να επιλέγει να τρώει κάτι που δεν του δίνει καμία απόλαυση και το τρώει επειδή «πρέπει», ενώ σκέφτεται συνέχεια ότι θέλει να φάει κάτι άλλο που πιστεύει ότι «δεν πρέπει»;

Αυτό είναι που οδηγεί στην υποτροπή. Έτσι λοιπόν κάποια στιγμή «χαλάνε» την δίαιτα και τρώνε επιτέλους αυτό ήθελαν τόσο πολύ. Ακριβώς όμως επειδή το έχουν στερηθεί, δεν θα φάνε τόσο όσο χρειάζονται για να χορτάσουν, αλλά πολύ περισσότερο.

Μόλις το τελειώσουν, αισθάνονται απαίσια για τον εαυτό τους, ότι «τα κατέστρεψα όλα», «δεν μπορώ να δεσμευτώ σε δίαιτα», ότι «είμαι άχρηστη-ος», «είμαι μια αποτυχία», «θα έπρεπε να είχα αντισταθεί», κτλ, χαλώντας όλη την ημέρα τους και έχοντας πάρα πολλές ενοχές. Και εννοείται καμία απόλαυση από αυτό που ήθελαν τόσο πολύ να φάνε. Συνήθως μόλις ηρεμήσουν λίγο, χρησιμοποιούν μία νέα δέσμευση ότι «δεν θα φάω τίποτα άλλο σήμερα», ότι «αύριο θα φάω πολύ λίγο», κτλ, προκειμένου να εξιλεωθούν από την «αμαρτία» που έκαναν. Στην ουσία δηλαδή δεσμεύονται πιο έντονα σε ένα νέο είδος τιμωρίας. Και ο «φαύλος κύκλος της δίαιτας» ξεκινάει πάλι από την αρχή και τους οδηγεί σε εγγυημένη αποτυχία.

Το θέμα είναι ότι το να τρώω κάτι που θέλω δεν είναι «αμαρτία». Ούτε χρειάζομαι τιμωρία για κάτι που μου αρέσει. Το φαγητό είναι μία απόλαυση. Το μυστικό είναι να καταφέρουμε να τρώμε έτσι ώστε να παίρνουμε από αυτό την μέγιστη δυνατή ευχαρίστηση και τις ελάχιστες δυνατές (ή και καθόλου) ενοχές. Και αυτό θα γίνει μόνο όταν απενεχοποιήσουμε τα τρόφιμα και σταματήσουμε να τα διαχωρίζουμε ως «αδυνατιστικά ή μη παχυντικά» και «παχυντικά».

Τότε θα μπορώ να τρώω ότι θέλω, χωρίς να αισθάνομαι ότι στερούμαι και ακριβώς για αυτό είναι πιο πιθανόν να τρώω κάτι μέχρι την ποσότητα που χρειάζομαι για να χορτάσω. Αν θέλετε να σας πω τι είναι «παχυντικό», θα μπορούσα να σας πω ότι παχυντικό είναι το να συνεχίζω να τρώω ενώ έχω ήδη χορτάσει.

Δίαιτα και παιδί

3037576676_4386c54d8d_zImage credit : nerdcoregirl

Η παιδική παχυσαρκία είναι ένα κοινωνικό-βιοψυχολογικό φαινόμενο που εξελίσσεται ραγδαία τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Οι ειδικοί παλεύουν να αντιμετωπίσουν το θέμα, προσπαθώντας να ερμηνεύσουν και να ερευνήσουν παραμέτρους που συνδέονται με αυτό όπως: βιολογικοί παράγοντες, κληρονομικότητα, οργανικά ή διανοητικά προβλήματα, διατροφικές συνήθειες της οικογένειας, συμπεριφορές που καταστέλλουν ή ενισχύουν αυτή τη διατροφική στάση των παιδιών.

Πώς αντιμετωπίζουμε όμως ένα παιδί με πλεονάζον βάρος;

Πέραν από τις περιπτώσεις που υπάρχει κάποιο πρόβλημα υγείας στο παιδί (επιπλοκές λόγω του πλεονάζοντος βάρους) ή που είναι παχύσαρκο και είναι πάνω από 7 ετών, στα παιδιά ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η δίαιτα με συγκεκριμένες θερμίδες, γραμμάρια, κτλ, αλλά και με συγκεκριμένη απώλεια βάρους ανά εβδομάδα. Στα παιδιά ακόμα και να καταφέρουμε να σταματήσουμε την αύξηση του βάρους και να το διατηρήσουμε στα ίδια επίπεδα είναι πολύ σημαντικό. Μην ξεχνάτε ότι τα παιδιά είναι οργανισμοί σε ανάπτυξη και προέχει να την προάγουμε. Άρα διατηρώντας σταθερό το βάρος σε ένα παιδί, ψηλώνοντας θα έρθει πιο κοντά στο φυσιολογικό του βάρος.

Έτσι λοιπόν είναι πολύ σημαντικό να δώσουμε μεγαλύτερη έμφαση στην ποιότητα της διατροφής του παιδιού, ώστε να παίρνει όλα τα θρεπτικά συστατικά που χρειάζεται προκειμένου να έχει την μέγιστη και βέλτιστη δυνατή ανάπτυξη, αλλάζοντας τις διατροφικές του συνήθειες που το οδηγούν στην αύξηση βάρους.

Καταρχάς ξεκινάμε λαμβάνοντας υπόψιν ότι παίρνουμε βάρος, όταν ενώ έχουμε χορτάσει συνεχίζουμε να τρώμε. Επίσης ότι το παιδί παραδειγματίζεται από τους γονείς. Έχοντας λοιπόν αυτά τα δύο κατά νου, ο στόχος μας είναι να διερευνήσουμε ποιες διατροφικές συνήθειες της οικογένειας είναι λανθασμένες και επιδέχονται αλλαγής. Η αλλαγή θα πρέπει να ξεκινάει από τους γονείς και να αφορά όλα τα μέλη της οικογένειας, αλλά και τα άτομα που παίζουν κάποιο ρόλο στην διατροφή του παιδιού (πχ παππούδες, γυναίκα που τα κρατάει, κτλ).

Οι βασικές γραμμές της αλλαγής θα πρέπει να είναι:

  1. Υγιής και ισορροπημένη διατροφή με βάση τις συστάσεις της μεσογειακής διατροφής (που να περιλαμβάνει δηλαδή τρόφιμα από όλες τις ομάδες τροφίμων στην ιδανική αναλογία).
  2. Διατροφή με μέτρο και όρια, όχι περιορισμούς, ώστε το παιδί να μην στερείται αλλά και να μην μάθει να κάνει διαχωρισμό των τροφών σε επιτρεπόμενα και απαγορευμένα ή σε παχυντικά και μη παχυντικά.
  3. Εισαγωγή άφθονων φρούτων και λαχανικών στην διατροφή του.
  4. Μικρά και συχνά γεύματα.
  5. Το φαγητό δεν θα πρέπει να χρησιμοποιείται σαν επιβράβευση ή τιμωρία.
  6. Πολύ σημαντική επίσης είναι και η ενασχόληση του παιδιού με δραστηριότητες εκτός σπιτιού, που να ενισχύει τις κοινωνικές και ομαδικές του δεξιότητες αλλά και που να το βοηθάει να αγαπήσει την κίνηση και το παιχνίδι. Δυστυχώς πολλά παιδάκια λόγω της έλλειψης χρόνου, χρημάτων αλλά και λόγω του φόβου των γονιών είναι κλεισμένα σε ένα διαμέρισμα και το παιχνίδι γίνεται μέσω υπολογιστή ή τηλεόρασης. Αυτό κάνει το παιδί να είναι νωχελικό και πιο δυσκίνητο, αλλά και να φορτώνεται με λιποκύτταρα που θα τα έχει για την υπόλοιπη ζωή του. Η άσκηση επίσης βοηθάει στην καλύτερη απορρόφηση του ασβεστίου από τα οστά και επομένως καθορίζει την οστική πυκνότητα. Είναι σημαντικό να δοκιμάζει διάφορα και να αναζητά και να ανακαλύπτει κλίσεις και δεξιότητες. Έτσι λοιπόν, ένας στόχος ακόμα είναι η αύξηση της φυσικής δραστηριότητας του παιδιού. Καλό θα είναι να μην ξεπερνάει τις 2 ώρες μπροστά από τηλεόραση ή υπολογιστή. Το σημαντικότερο βέβαια κριτήριο πρέπει να είναι το να του αρέσει μία δραστηριότητα και όχι να καταπιέζεται για να την κάνει.
  7. Η άσκηση θα πρέπει να είναι προτεραιότητα και όχι να συμπληρώνει τον χρόνο του παιδιού.
  8. Αύξηση της κίνησης στην καθημερινότητα του παιδιού (πχ πάμε με τα πόδια στο σχολείο ή στα αγγλικά και όχι με το αυτοκίνητο, πηγαίνουμε κάπου από μακρύτερη διαδρομή, κτλ)
  9. Οι γονείς θα πρέπει να αποτελούν οι ίδιοι υγιή διατροφικά πρότυπα και να έχουν και οι ίδιοι την κίνηση στην ζωή τους.
  10. Δεν θα πρέπει να περιμένουν ή να απαιτούν από το παιδί τους να φάει (πχ φρούτα-λαχανικά-γάλα) ή να μην φάει κάτι (πχ γλυκά-σοκολάτες-παγωτά-junk food), εάν δεν το κάνουν και οι ίδιοι. Οι ίδιοι θα πρέπει να δείχνουν το παράδειγμα στο παιδί, να μην έχουν πολλά αποθέματα από «πειρασμούς» στο σπίτι και να μην ξεχωρίζουν τα παιδιά τους στο τι θα φάνε και πόσο. Ότι τρώμε, θα το τρώμε όλοι μαζί και όχι κρυφά.
  11. Να έχουν ρεαλιστικές προσδοκίες όσον αφορά το βάρος και το σχήμα του σώματος του παιδιού τους. Να καταλάβουν τον στόχο μας και να αποβάλλουν το άνχος τους για το βάρος του παιδιού. Να αποδεχτούν ότι είναι κάτι που θα πάρει χρόνο και ότι η επιτυχία ή η αποτυχία ξεκινάει και τελειώνει από τους ίδιους.
  12. Οι γονείς, τέλος, είναι σημαντικό να αποδέχονται το παιδί τους και να του λένε συχνά το πόσο το αγαπάνε αλλά και για πόσα πράγματα τους έχει κάνει περήφανους. Είναι σημαντικό το παιδί να μάθει να μην αυτοκαθορίζεται με βάση το σώμα και το βάρος του, να είναι κοινωνικό και να έχει αυτοπεποίθηση.
  13. Ο λανθασμένος χειρισμός των παραπάνω θα επηρεάσει τον χαρακτήρα (ένα παχύσαρκο παιδί έχει μεγαλύτερη πιθανότητα να εμφανίσει τάσεις απομόνωσης, δυσκολίες στην επικοινωνία και την αποδοχή, καθώς και χαμηλή αυτοεκτίμηση) και τις διατροφικές συνήθειες του παιδιού για την υπόλοιπη ζωή του αλλά και θα αυξήσει τις πιθανότητες να αναπτύξει κάποια διατροφική διαταραχή.

Μάθημα θάρρους 8ο : Σταματήστε να κατηγορείτε τον εαυτό σας – Κατηγορείστε την δίαιτα

41415099_e3de17b2ac_z

Image credit : malias

Πόσα κιλά ήσουν την πρώτη φορά που έκανες δίαιτα στην ζωή σου;

Την τελευταία φορά που θεώρησες ότι χρειάζεσαι δίαιτα, πόσα κιλά ήσουν;

Πόσα κιλά έχασες και σε πόσον καιρό;

Σήμερα που αποφάσισες ότι καλό θα ήταν να κάνεις πάλι δίαιτα, πόσα κιλά είσαι;

Στις περισσότερες περιπτώσεις το να φτάσει κάποιος/α το βάρος που είχε όταν έκανε για πρώτη φορά στην ζωή του/της δίαιτα, μοιάζει ιδεατό. Πολύ συχνά κιόλας, ακούμε κάποιον να λέει : «Ήμουν μια χαρά και δεν το ήξερα! Δεν το συνειδητοποιούσα. Αν ήμουν σήμερα τα κιλά που ήμουν τότε θα ήμουν τρισευτυχισμένος/η!».

Επίσης, συνήθως, όταν κάποιος ξαναμπαίνει στην «ταλαιπωρία» της δίαιτας, τα κιλά του είναι περισσότερα από τα κιλά που είχε την προηγούμενη φορά που είχε ξανακάνει δίαιτα.

Γιατί όμως συμβαίνει αυτό;

Κάνοντας μία στερητική δίαιτα και τρώγοντας λιγότερο από όσο χρειάζεται ο οργανισμός μας, προκαλούμε αλλαγές στην φυσιολογία του. Τις περισσότερες θερμίδες που «καίμε» μέσα στην ημέρα, τις «καίει» από μόνος του ο οργανισμός μας, προκειμένου να κάνει τις λειτουργίες που χρειάζεται για να διατηρηθούμε στην ζωή (αναπνοή, πέψη, κυκλοφορία του αίματος, κτλ). Αυτή η ενέργεια είναι γνωστή και ως βασικός μεταβολικός ρυθμός. Όταν εμείς του δίνουμε τόση λίγη ενέργεια που δεν καλύπτει καν τις ανάγκες του, τότε ο οργανισμός μειώνει τις καύσεις του. «Καίει» δηλαδή λιγότερο από το φυσιολογικό, ώστε να καταφέρει με την λιγότερη ενέργεια που παίρνει να τα βγάλει πέρα.

Μία άλλη αλλαγή που κάνει, είναι ότι όταν δεν του φτάνει η ενέργεια που προσλαμβάνει, αρχίζει να αποδομεί μυϊκή μάζα προκειμένου να τραφεί και να παράγει ενέργεια. Επειδή όμως θα αρχίσουν να κυκλοφορούν στο εξωκυττάριο υγρό “απόβλητα” του καταβολισμού των πρωτεινών και θα διαταράξουν την φυσιολογική ισορροπία του οργανισμού (ομοιόσταση), με κάποιον τρόπο θα πρέπει να αποβληθούν από τον οργανισμό. Γι’αυτό λοιπόν, χρησιμοποιώντας νερό από τα κύτταρα θα τα αφαιρέσει μέσω των ούρων. Επίσης από την στιγμή που το 75% των μυών αποτελείται από νερό, με την απώλεια της μυικής μάζας, χάνεται και αυτό το νερό. Για τον λόγο αυτό, λέμε ότι όταν κάποιος κάνει υποθερμιδική δίαιτα και χάνει πολύ γρήγορα βάρος, η απώλεια προέρχεται από μυϊκή μάζα και υγρά.

Υποβάλλοντας τον οργανισμό μας στην παραπάνω διαδικασία, όταν τελικά θα φάμε (ακόμα και κανονική να είναι η ποσότητα που τρώμε), ο οργανισμός, έχοντας προσαρμοστεί να «καίει» λιγότερο και έχοντας το «άνχος» ότι δεν ξέρω πότε θα μου ξαναδώσουν ενέργεια, φροντίζει από αυτό που τρώμε, μία ποσότητα ενέργειας να την αποθηκεύσει για επόμενη φορά σε περίπτωση που την χρειαστεί. Κοινώς, την μετατρέπει σε λίπος.

Τις περισσότερες φορές βέβαια, λόγω της στέρησης που έχουμε υποστεί κατά την διάρκεια της δίαιτας, η ποσότητα που καταναλώνουμε (ειδικά από τα τρόφιμα που έχουμε στερηθεί), είναι μεγαλύτερη από αυτήν που πραγματικά χρειάζεται ο οργανισμός μας, κάτι το οποίο επίσης οδηγεί σε αύξηση του βάρους.

Παράλληλα, ό,τι υγρά προσλαμβάνει θα προσπαθήσει να τα κρατήσει (κάνει κατακράτηση), γιατί με την παραπάνω διαδικασία αποβολής των αποβλήτων της πρωτείνης έχασε πολλά υγρά και αφυδατώθηκε.

Έτσι λοιπόν μετά την δίαιτα, μόλις αρχίσουμε να τρώμε κανονικά, αρχίζουμε σιγά σιγά να παίρνουμε βάρος.

Αυτός είναι ο λόγος, που καλό είναι κάποιος να μην υποβάλλει τον εαυτό του σε ακραίες μορφές δίαιτας, προσλαμβάνοντας πολύ λίγη ενέργεια μέσα στην ημέρα και «κόβοντας» πράγματα τα οποία του αρέσουν προκειμένου να χάσει πολύ γρήγορα βάρος.

Να θυμάστε ότι όσο πιο γρήγορα χάσουμε το βάρος (όταν χάνεται με ρυθμούς που δεν είναι φυσιολογικοί για την προσαρμογή του οργανισμού), τόσο πιο γρήγορα θα το ξαναπάρουμε. Αυτό το απότομο σκαμπανέβασμα του βάρους (γιο-γιο), σταδιακά οδηγεί στο να αλλάζει την σύσταση του σώματός μας, αποκτώντας παραπάνω λίπος και χάνοντας μυϊκή μάζα. Αυτό με την σειρά του σημαίνει ότι ο βασικός μεταβολικός ρυθμός μας, που αναφέραμε παραπάνω, μειώνεται, και άρα με απλά λόγια παίρνω πιο εύκολα βάρος και χάνω πιο δύσκολα. Και σταδιακά το κατώτερο βάρος το οποίο επιτυγχάνω κάνοντας μία δίαιτα να είναι όλο και μεγαλύτερο μετά από κάθε δίαιτα.

Τέλος να μην υποτιμάμε καθόλου την ψυχολογική κούραση που περνάει κάποιος ο οποίος κάνει συνέχεια δίαιτες. Με άλλο ζήλο ξεκινάει την πρώτη φορά να κάνει δίαιτα και με άλλο ζήλο την πέμπτη φορά. Ο φαύλος κύκλος της δίαιτας που τελικά μας κάνει να επαναποκτούμε το βάρος που με τόσο κόπο χάσαμε, μας κάνει κάθε φορά που κάνουμε δίαιτα να έχουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας την αρνητική εμπειρία της επανάκτησης του χαμένου βάρους. Στην ουσία ξεκινάμε προκατειλημμένοι ότι τα κιλά που θα χάσουμε κατά πάσα πιθανότητα θα τα ξαναπάρουμε. Αυτό ίσως είναι και μία δικαιολογία για να είμαστε όλο και λιγότερο τυπικοί στην προσπάθεια που κάνουμε και επομένως το χαμηλότερο βάρος στο οποίο φτάνουμε να είναι όλο και υψηλότερο από την τελευταία φορά.

Μήπως τελικά λοιπόν αντί να λέμε

«πήρα αρκετά κιλά, πρέπει να κάνω δίαιτα»,

θα ήταν πιο σωστό να πούμε

«πήρα αρκετά κιλά, επειδή κάνω συχνά δίαιτα»;

Σταματήστε λοιπόν να κάνετε πράγματα για ένα χρονικό διάστημα που δεν μπορείτε να κάνετε βίωμα σας και να τα ακολουθείτε γενικά. Σταματήστε να μετράτε γραμμάρια και θερμίδες. Σταματήστε να αποφεύγετε τρόφιμα και φαγητά που σας αρέσουν πολύ. Το σημαντικό είναι να μάθετε πώς να τρώτε, αλλάζοντας την συμπεριφορά σας απέναντι στο φαγητό και αποκτώντας πιο υγιεινές διατροφικές συνήθειες. Και αυτές τις αλλαγές να τις κάνετε τρόπο ζωής!

Μάθημα θάρρους 3ο : Πώς θα αντικρούσετε τις πιέσεις των άλλων να φάτε στις κοινωνικές εκδηλώσεις

2772909225_1dfce69623_z

Image credit : (matt)

Ένα πολύ συχνό φαινόμενο, ειδικά στις γιορτές, είναι να πάτε σε ένα φιλικό σπίτι και να σας προσφέρουν κάτι να φάτε. Αυτό είναι πολύ λογικό και θεμιτό. Το πρόβλημα ξεκινάει όταν δέχεστε πιέσεις από τον οικοδεσπότη, να το φάτε εκείνη την στιγμή ακόμα και αν δεν το θέλετε και θεωρεί ως προσβολή την αρνητική απάντηση. Σχόλια του είδους : «μα είναι πολύ ωραίο δοκίμασέ το!», «σιχαίνεσαι να φας από το γλυκό μου;», «άσε τώρα τη δίαιτα, ξεκίνα την από αύριο πάλι», «μα, με προσβάλλεις!», «αν δεν το φας, θα παρεξηγηθώ!», μπορούν να σας φέρουν σε πολύ δύσκολη θέση και να σας οδηγήσουν στο να φάτε κάτι ακόμα και αν δεν το θέλετε προκειμένου να ικανοποιήσετε τον άλλον και να τον πείσετε ότι κάτι από τα παραπάνω δεν ισχύει. Τι θα μπορούσατε να κάνετε λοιπόν προκειμένου να «βγείτε» από την δύσκολη θέση;

Συμβουλή 1η :

Το πιο σημαντικό είναι να σκεφτείτε αν πραγματικά το θέλετε εκείνη την στιγμή ή όχι. Αν το θέλετε, τότε καλά θα κάνετε να το φάτε. Αν δεν το θέλετε όμως και απλά πιέζεστε από τις προτροπές των άλλων να το φάτε, σκεφτείτε τι έγινε την τελευταία φορά που το κάνατε. Το απολαύσατε; Ή γυρίσατε μετά στο σπίτι και είχατε τύψεις, φούσκωμα και δυσφορία; Σας επηρέασε αυτό την υπόλοιπη ημέρα; Σας οδήγησε σε υποτροπή; Σας χάλασε την ημέρα και επηρέασε την αυτοκτίμησή σας εκείνη την ημέρα; Επηρέασε την διάθεσή σας ή ακόμα και τον ύπνο σας; Αισθανθήκατε άσχημα που δεν είπατε τελικά όχι;

Αν είστε σε αυτή την περίπτωση σκεφτείτε απλά : πόσο θεωρείτε ότι θα επηρεαζόταν ο οικοδεσπότης αν εσείς τελικά δεν το τρώγατε; Θα χάλαγε η μέρα του; Θα έχανε τον ύπνο του; Για πόση ώρα θεωρείτε ότι θα τον επηρέαζε; Θα το σκεφτόταν και όταν φεύγατε;

Και σκεφτείτε από την άλλη το πόσο επηρέασε εσάς. Αξίζετε να περάσετε κάτι τέτοιο προκειμένου να ευχαριστήσετε κάποιον άλλον;

Συμβουλή 2η :

Σε περίπτωση που θεωρείτε ότι αν το φάτε εκείνη την στιγμή δεν θα το απολαύσετε, μπορείτε να πείτε : «σε ευχαριστώ πάρα πολύ, αλλά πραγματικά αυτή την στιγμή είμαι σκασμένη. Αλλά επειδή φαίνεται φανταστικό και θέλω να το δοκιμάσω οπωσδήποτε, βάλτο μου σε ένα αλουμινόχαρτο να το φάω μετά». Και τελικά να το φάτε κάποια άλλη στιγμή που θα επιλέξετε εσείς και θεωρείτε ότι θα το απολαύσετε περισσότερο. Αλλά επειδή θα το επιλέξετε εσείς και όχι επειδή θα σας πιέσει κάποιος άλλος, ούτε για να ικανοποιήσετε τον άλλον. Το θέμα είναι στο τέλος της ημέρας να αισθάνεστε εσείς καλά με τον εαυτό σας.

Συμβουλή 3η :

Να θυμάστε το εξής :

Τις περισσότερες φορές τα άτομα που πιέζουν κάποιον τόσο πολύ να φάει κάτι και δέχονται την αρνητική απάντηση ως απόρριψη, έχουν τα ίδια χαμηλή αυτοεκτίμηση. Το να φτάνουν στο σημείο να υποβάλλουν κάποιον σε ψυχολογικό εκβιασμό προκειμένου να φάει κάτι και τελικά να το καταφέρνουν, είναι κάτι που τους επιβεβαιώνει ότι κατάφεραν κάτι. Σε πολλές περιπτώσεις, ειδικά αν οι ίδιοι δεν αισθάνονται καλά με το βάρος και με το σώμα τους και μπαίνουν σε συνεχείς δίαιτες,  το να καταφέρουν κάποιον να φάει κάτι μαζί με αυτούς ή το να καταφέρουν να σας σαμποτάρουν σε μία παρόμοια προσπάθεια που μπορεί να κάνετε εσείς (πχ προσπαθείτε να ακολουθήσετε ένα πρόγραμμα διατροφής), θα τους μειώσει τις ενοχές για το γεγονός ότι χάλασαν οι ίδιοι το πρόγραμμά τους. Το θέμα είναι ότι με το να το χαλάσετε και εσείς δεν θα αλλάξει το γεγονός ότι το έχουν χαλάσει οι ίδιοι. Και αυτό δεν θα ωφελήσει ούτε εσάς, αλλά ούτε και τους ίδιους.

Συμβουλή 4η :

Να θυμάστε επίσης :

Για πολύ κόσμο, και ειδικά μεγαλύτερης ηλικίας, το φαγητό είναι συνυφασμένο με την φροντίδα. Και όσο πιο πλούσια μαγειρεμένο είναι ένα φαγητό (με όσο περισσότερο λάδι και αλάτι, βούτυρο ή ζάχαρη), τόσο περισσότερη φροντίδα αισθάνονται ότι προσφέρουν. Αυτή είναι μία νοοτροπία που έχει διαμορφωθεί από διάφορα βιώματα που είχαν οι ίδιοι και οι γονείς τους, όπου το φαγητό ήταν πολυτέλεια και το επιπλέον βάρος ήταν ένδειξη υγείας. Οι εποχές πλέον όμως έχουν αλλάξει. Πλέον το να έχει κάποιος ένα φυσιολογικό βάρος θεωρείται πολυτέλεια και το να είναι υπέρβαρος αυξάνει τις πιθανότητες για ασθένειες. Δείξτε τους με ποιον άλλον τρόπο θα μπορούσαν να σας φροντίσουν και να σας ευχαριστήσουν.

Σαν γενικό συμπέρασμα λοιπόν, κρίνετε αν θα φάτε κάτι ή όχι, από το αν εσείς το θέλετε ή όχι και έχοντας ως μοναδικό κριτήριο την δική σας απόλαυση! Το αξίζετε!

Μάθημα θάρρους 2ο : Πώς θα αντικρούσετε τα επικριτικά σχόλια των άλλων κατά την ώρα του φαγητού

6265879733_96362f1284_zImage credit : Tetra Pak

Είστε στο οικογενειακό τραπέζι κατά το μεσημεριανό σας γεύμα και η μητέρα σας ή ο φίλος σας/φίλη σας την ώρα που τρώτε σας κάνει τα εξής σχόλια : «μην τρως άλλο ψωμί. Φτάνει! Πρόσεχε λίγο βρε παιδάκι μου! Θα παχύνεις!»

Συμβαίνει πολύ συχνά και ειδικά αν το άτομο που σας το λέει, ασχολείται πολύ το ίδιο με δίαιτες και θεωρεί πολύ σημαντικό το ίδιο αλλά και οι άλλοι γύρω του να διατηρούν ένα συγκεκριμένο σωματικό βάρος.

Στην περίπτωση που εσείς αισθάνεστε καλά με το βάρος και το σώμα σας και θεωρείται ότι δεν υπάρχει λόγος να σας το λέει και όλη αυτή η διαδικασία σας ανχώνει και σας εκνευρίζει τότε :

Συμβουλή 1η:                             

Καλό θα είναι να μην ξεκινάτε εσείς οι ίδιοι συζητήσεις για δίαιτες, γραμμάρια, πόσα κιλά είσαι, πόσα κιλά είμαι, κτλ, μαζί της/του γενικά.

Μπορεί η συζήτηση να πάρει προεκτάσεις που δεν είστε προετοιμασμένοι να διαχειριστείτε και τελικά να αισθανθείτε άσχημα.

Συμβουλή 2η :                                                                                 

Ακόμα και αν αισθάνεστε άσχημα για κάποιο σημείο του σώματός σας, καλό θα ήταν να μην το συζητάτε μαζί της/του. Σκεφτείτε για παράδειγμα ότι ξυπνάτε ένα πρωί και βλέπετε την κοιλιά σας πρησμένη. Αν της/του πείτε «κοίτα πόσο πρησμένη/ος είμαι!», και σας απαντήσει «μα τι λες, μια χαρά είσαι!», θα σκεφτείτε ότι σας το λέει για να αισθανθείτε καλύτερα. Αν σας πει «ναι πράγματι πώς φούσκωσες έτσι, πρόσεχε λίγο», θα σκεφτείτε ότι έχω παχύνει και φαίνεται πολύ. Το πιθανότερο είναι να εκνευριστείτε και με αυτόν που σας το είπε. Το θέμα είναι ότι αν αισθάνεστε οι ίδιοι άσχημα για κάποιον λόγο, ότι και να σας πει ο άλλος δεν θα αισθανθείτε καλύτερα. Και παράλληλα του δίνεται το δικαίωμα να σας κρίνει. Και αυτό μπορεί να το κάνει και σε ανύποπτο χρόνο μέσα στην ημέρα, όπως για παράδειγμα την ώρα που σας βλέπει να τρώτε κάτι που θεωρεί ότι δεν θα «έπρεπε» να το τρώτε. Αυτό σίγουρα θα σας μειώσει την απόλαυση.

Συμβουλή 3η :

Αν διαπιστώνετε ότι σας κρίνει και σας παρατηρεί κατά την διάρκεια του γεύματος, χωρίς να της/του δίνετε εσείς κάποιο ερέθισμα, επιδιώξτε να μην τρώτε μαζί του/της. Με αυτόν τον τρόπο θα προστατεύσετε τον εαυτό σας  από αρνητικά συναισθήματα κατά την διάρκεια του γεύματος που θα μπορούσαν να σας οδηγήσουν είτε σε συναισθηματική υπερφαγία (τρώω για να ηρεμήσω), είτε να καταναλώσετε μεγαλύτερη ποσότητα φαγητού από αντίδραση, είτε να αισθανθείτε τύψεις και να μην απολαύσετε το φαγητό. Αυτό θα μπορούσε να προκαλέσει το τσιμπολόγημα προκειμένου να απολαύσετε ή λόγω υπογλυκαιμίας (αν δεν έχετε χορτάσει) ή να επιδιώκετε να τρώτε κρυφά.

Καλό θα ήταν να του εξηγήσετε κιόλας ότι θέλετε να τρώτε μόνοι σας, γιατί με τον τρόπο που σχολιάζει ή ακόμα και σας κοιτάει την ώρα που τρώτε, σας μειώνει την απόλαυση και κάθε άλλο παρά σας βοηθάει.