Tag Archives: βάρος

Οι φωνές μέσα μας

5540462170_d5297d9ce8_z

Image credit : HowardLake

Οι περισσότεροι άνθρωποι και κυρίως τα άτομα που ασχολούνται με δίαιτες έχουν κάνει (λίγο ή πολύ) έναν διαχωρισμό των τροφίμων σε αυτά που παχαίνουν (και άρα «πρέπει» να αποφεύγουν) και σε αυτά που δεν παχαίνουν (και άρα μπορούν να τρώνε με ασφάλεια όση ποσότητα θέλουν).

Στην πράξη όμως η αλήθεια είναι ότι αυτά τα τρόφιμα που πιστεύουν ότι παχαίνουν είναι κι αυτά που είναι πιο επιθυμητά, που στην πραγματικότητα «θέλουν» να φάνε, αφού τα τρόφιμα με τα περισσότερα λιπαρά ή ζάχαρη είναι και πιο εύγεστα. Παράλληλα ο εγκέφαλος έχει καταγράψει ότι αυτά τα τρόφιμα έχουν την ιδιότητα να μας χορταίνουν πολύ γρήγορα, αν και μας χορταίνουν για λιγότερη ώρα.

Οι λόγοι όμως δεν είναι μόνο αυτοί. Έχοντας στο μυαλό τους ότι κάποιο τρόφιμο «δεν πρέπει» να το φάνε, αυτό και μόνο, κάνει αυτό το τρόφιμο πιο επιθυμητό. Είναι καθαρά ψυχολογικό, να θέλουμε το απαγορευμένο, να θέλουμε τον πειρασμό. Μέσα μας υπάρχουν 3 ειδών φωνές : η φωνή «του γονιού», η φωνή «του παιδιού» και αυτή «του ενήλικα».

Η φωνή «του γονιού» αντιπροσωπεύει τα «πρέπει» που έχει ο καθένας μας – όπως μας έλεγαν οι γονείς, «πρέπει να κάνεις αυτό για να είσαι καλό παιδί». Αντιπροσωπεύουν αυτά που πιστεύουμε ότι έχουμε υποχρέωση να κάνουμε ακόμα και αν δεν είναι αυτό που θέλουμε.

Παραδείγματα αυτής της φωνής όσον αφορά το φαγητό είναι :

-«για να χάσω βάρος πρέπει να στερηθώ»

-«δεν πρέπει να τρώω γλυκά και σοκολάτες»

-«δεν πρέπει να τρώω ψωμί»

-«δεν πρέπει να τρώω το βράδυ»

-«αν υποτροπιάσω θα είμαι μια απόλυτη αποτυχία»

-«αδύνατη σημαίνει δεν θα ξαναφάω υπερβολικά»

-«οι παχείς άνθρωποι δε χρειάζεται να τρώνε όσο οι αδύνατοι»

-«ποτέ δε θα φάω σοκολάτα ξανά»

-«θα έπρεπε να μπορώ να έχω γλυκά στο σπίτι και να μην  θέλω να τα φάω»

-«άμα είμαι αδύνατη, θα είμαι χαρούμενη»

-«το βράδυ θα φάω μόνο ένα γιαούρτι»

Η φωνή «του παιδιού» αντιπροσωπεύει τα «θέλω» μας. Αυτά που πραγματικά θέλουμε να κάνουμε – όπως κάνουν τα παιδιά, που μουτρώνουν και φωνάζουν στους γονείς, ότι «δεν με νοιάζει τι θέλεις, εγώ θέλω να κάνω αυτό!».

Για παράδειγμα :

-«έχω ολοκληρωτικά καταστρέψει την μέρα μου με ένα πακέτο τσιπς, οπότε ας συνεχίσω να τρώω»

-«αν δεν φάω όλες τις σοκολάτες από το ντουλάπι, δεν θα σταματήσω να τις σκέφτομαι»

-Μητέρα : «κι άλλο θα φας;»

Κόρη : «θα το φάω όλο»

-«είχα μία πολύ δύσκολη ημέρα και σήμερα θα αφήσω τον εαυτό μου να φάει ότι βρει μπροστά του»

Η φωνή «του ενήλικα», βάζει στην πράξη τα «πρέπει» και τα «θέλω» σε μία πιο λογική βάση – «ξέρω ότι θα ήταν καλό να κάνω αυτό, αλλά επειδή αυτήν την στιγμή για μένα το να κάνω το άλλο έχει περισσότερα πλεονεκτήματα, θεωρώ ότι είναι καλύτερο για μένα να κάνω το άλλο». Αυτό και μόνο είναι πολύ απενοχοποιητικό.

5540463792_5ed995cd6a_zImage credit : HowardLake

Για παράδειγμα :

-«ξέρω ότι θα ήταν καλύτερο για μένα να μην φάω τώρα, από την στιγμή που έφαγα πριν από λίγο, αλλά είναι πολύ νόστιμο»

-«θα ήταν καλύτερο να μην φάω τώρα αφού σε λίγο θα κοιμηθώ»

-«θα ήταν καλύτερο να μην φάω άλλο αφού έχω χορτάσει. Αλλά γιατί θέλω να φάω κι άλλο; Μήπως επειδή είμαι ανχωμένη; Ας κάνω κάτι για να ηρεμήσω»

-«είχα πει ότι το βράδυ θα έτρωγα μόνο ένα γιαούρτι, αλλά από την στιγμή που πεινάω πολύ, αν φάω ένα γιαούρτι, δεν θα χορτάσω και πολύ πιθανόν να καταλήξω να φάω πριν κοιμηθώ. Οπότε ας φάω κάτι άλλο που θα με χορτάσει περισσότερο»

Η φωνή του γονιού είναι πολύ έντονη στα άτομα που έχουν νευρική ανορεξία ή άτυπη νευρική ανορεξία, καθώς και στην νευρική βουλιμία περιοριστικού τύπου (τις ημέρες του περιορισμού). Είναι επίσης πολύ συνηθισμένη και στα άτομα που κάνουν για πρώτη φορά δίαιτα ή που έχουν βάλει τον εαυτό τους λίγες φορές σε αυτήν την διαδικασία. Στην νευρική βουλιμία και στην αδηφαγική διατροφική διαταραχή καθώς και στην παχυσαρκία, είναι πολύ έντονη η φωνή του παιδιού.  Συνήθως αυτά είναι και τα άτομα που κάνουν πολύ συχνά δίαιτες, καθώς όταν μπαίνουν σε μία διαδικασία απώλειας βάρους (όπου για αυτούς η λέξη δίαιτα είναι συνυφασμένη με τη λέξη στέρηση), πιέζουν τον εαυτό τους να στερηθούν τρόφιμα τα οποία «παχαίνουν» (φωνή γονιού), αλλά όσο πιο έντονη γίνεται η φωνή του γονιού, τόσο πιο έντονα εκφράζεται και η φωνή του παιδιού και καταλήγουν σύντομα να «σπάνε» την δίαιτα και να απογοητεύονται.

Γι’αυτόν τον λόγο και οι περισσότεροι τις πρώτες φορές που κάνουν δίαιτα συνήθως την φέρνουν εις πέρας, αλλά μετά επανακτούν το χαμένο βάρος αργά ή γρήγορα (αυτοί που έχουν κάνει πολλές φορές δίαιτα το βάρος επανακτάται πολύ πιο γρήγορα), καθώς μετά από μία περίοδο που ήταν πολύ έντονη η φωνή του γονιού, ακολουθεί μία περίοδος που είναι περισσότερο έντονη η φωνή του παιδιού και τρώνε τα τρόφιμα που πραγματικά επιθυμούν. Αλλά επειδή έχει προηγηθεί μία περίοδος στέρησης από αυτά, η επιθυμία να τα γευτούν γίνεται μεγαλύτερη και συνήθως η ποσότητα που καταναλώνουν είναι μεγαλύτερη από αυτή που πραγματικά χρειάζονται προκειμένου να χορτάσουν. Αυτό δημιουργεί τον φαύλο κύκλο της δίαιτας (έχω μιλήσει για αυτό σε προηγούμενο άρθρο) και σταδιακά κάνει και περισσότερο έντονο τον διαχωρισμό των τροφίμων πλέον σε αυτά που επιτρέπονται και σε αυτά που απαγορεύονται.

Για να σας απενοχοποιήσω λοιπόν, θα σας πω ότι κανένα τρόφιμο δεν παχαίνει και κανένα δεν αδυνατίζει. Αν θέλετε να πούμε κάτι που παχαίνει, είναι το να υποκαθιστώ ένα τρόφιμο που «επιθυμώ», με ένα άλλο που «πρέπει».

Πολύ συχνά βλέπω στην δουλειά μου να τρώνε πολλά φρούτα όταν ξεκινάνε δίαιτα και να μην τρώνε καθόλου όταν δεν κάνουν. Επίσης είναι σύνηθες το να υποκαθιστούν το γλυκό με φρούτα. Το αποτέλεσμα είναι ότι μπορεί να καταλήξουν να φάνε τόσα φρούτα (αφού πιστεύουν ότι δεν παχαίνουν), που θερμιδικά να φτάσουν τις θερμίδες που θα έπαιρναν εάν έτρωγαν τελικά ένα γλυκό. Στο τέλος όμως αυτό που τους μένει είναι η ανεκπλήρωτη επιθυμία για το γλυκό, που τελικά όταν κάποια στιγμή επιτρέψουν στον εαυτό τους να το φάνε, θα φάνε πολύ περισσότερο από αυτό που χρειάζονταν για να χορτάσουν, επειδή αισθάνονται ότι το έχουν στερηθεί. Και αυτό παχαίνει.

Συμπερασματικά λοιπόν θα μπορούσαμε να πούμε ότι θα ήταν καλό πριν φάμε, να αντικαταστήσουμε τα «πρέπει» μας με αυτό που «θα ήταν καλό» για εμάς να κάνουμε. Να χρησιμοποιούμε δηλαδή την φωνή «του ενήλικα». Και θα δείτε ότι τότε όλα θα γίνουν πιο εύκολα και πιο συνειδητά, με λιγότερες ενοχές και άρα με μεγαλύτερη απόλαυση.

Ο φαύλος κύκλος της δίαιτας

5735019394_dfc6defb7a_zImage credit: slasher-fun

Η πλειοψηφία των ατόμων που επισκέπτονται έναν διαιτολόγο δεν το κάνουν για πρώτη φορά. Συνήθως έχουν ήδη μπει σε αρκετά διαιτολογικά γραφεία και έχουν κάνει αρκετές προσπάθειες να χάσουν βάρος είτε από μόνοι τους, είτε με την βοήθεια κάποιου ειδικού, είτε ακολουθώντας τη δίαιτα κάποιου φίλου.

Αυτό που παρατηρώ πολύ συχνά είναι ότι όταν έρχονται στον διαιτολόγο, είναι ήδη πολύ κουρασμένοι με το να κάνουν δίαιτες. Άλλοι έχουν καταφέρει να χάσουν βάρος αλλά δεν κατάφεραν να το διατηρήσουν και άλλοι δεν καταφέρνουν να φέρουν σε πέρας ένα διαιτολογικό πρόγραμμα προκειμένου να φτάσουν στον στόχο βάρους που είχαν θέσει αρχικά αναφέροντας χαρακτηριστικά και με πολύ ενοχή ότι δεν ήμουν «πειθαρχημένη-ος». Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Αυτή η διαδικασία που έχουν περάσει, τους έχει κάνει να ξεκινάνε κάθε νέα απόπειρα απώλειας βάρους με λιγότερο ζήλο και με την ψυχολογία ότι «δεν θα τα καταφέρω». Έχουν χάσει την ικανότητα να μπορούν να φανταστούν τον εαυτό τους «διαφορετικό». Και όλα αυτά γιατί, κακά τα ψέματα, η λέξη «δίαιτα» είναι συνυφασμένη στους περισσότερους με την λέξη «στέρηση».

Σε ποιον του αρέσει να στερείται ή να αισθάνεται ότι δεν μπορεί να φάει κάτι που μπορεί να τρώνε οι άλλοι γύρω του;

Πολλές φορές αισθάνονται ότι πρέπει να υποστούν κάποιου είδους τιμωρία γιατί δεν είναι έτσι όπως «θα έπρεπε» να είναι. Σε συνδυασμό με σκέψεις του τύπου:

«ο μόνος τρόπος για να χάσω βάρος είναι η δίαιτα»,

 «για να χάσω βάρος θα πρέπει να πεινάσω»,

«αν τσιμπολογήσω είναι σα να ξεκινάω πάλι από την αρχή»

«οι παχείς άνθρωποι δε χρειάζεται να τρώνε όσο οι αδύνατοι»

«θα πάρω ένα κιλό αν φάω ένα παγωτό πύραυλο»                                       

«αν φάω ένα γεύμα θα χάσω τελείως τον έλεγχο»

«αν υποτροπιάσω θα είμαι μια απόλυτη αποτυχία», κτλ

3727013559_6fa4529d92_z

πολλές φορές μπορεί να «αντέξουν» για ένα διάστημα είτε αυτό είναι ένα γεύμα, είτε αυτό είναι μία μέρα, είτε μια εβδομάδα, είτε όλη η διάρκεια της «δίαιτας», να φάνε έτσι όπως πιστεύουν ότι θα έπρεπε να φάνε προκειμένου να χάσουν βάρος.

Το θέμα όμως είναι ότι δεν παύουν να αισθάνονται ότι στερούνται. Το να στερείσαι κάτι που σου αρέσει, κάνει περισσότερο έντονη την εμμονή για αυτό. Είναι καθαρά θέμα ψυχολογίας. Είναι σαν να λέμε «σκέψου ότι θέλεις εκτός από έναν σκύλο». Το πρώτο πράγμα που θα μας έρθει στο μυαλό είναι ο σκύλος.

Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με την δίαιτα. Όταν σκέφτονται ότι για να χάσουν βάρος δεν πρέπει να φάνε αυτό, παρόλο που το θέλουν, γιατί παχαίνει, αλλά θα φάνε κάτι άλλο πιο «διαιτητικό», τόσο πιο έντονη γίνεται η επιθυμία για αυτό που στερούνται και τόσο μεγαλύτερη απάθεια έχουν για αυτό που επιλέγουν να φάνε. Το αποτέλεσμα είναι να εκμηδενίζεται η απόλαυση.

Για πόσο καιρό λοιπόν μπορεί να αντέξει κάποιος τον πόλεμο που γίνεται μέσα του με το να επιλέγει να τρώει κάτι που δεν του δίνει καμία απόλαυση και το τρώει επειδή «πρέπει», ενώ σκέφτεται συνέχεια ότι θέλει να φάει κάτι άλλο που πιστεύει ότι «δεν πρέπει»;

Αυτό είναι που οδηγεί στην υποτροπή. Έτσι λοιπόν κάποια στιγμή «χαλάνε» την δίαιτα και τρώνε επιτέλους αυτό ήθελαν τόσο πολύ. Ακριβώς όμως επειδή το έχουν στερηθεί, δεν θα φάνε τόσο όσο χρειάζονται για να χορτάσουν, αλλά πολύ περισσότερο.

Μόλις το τελειώσουν, αισθάνονται απαίσια για τον εαυτό τους, ότι «τα κατέστρεψα όλα», «δεν μπορώ να δεσμευτώ σε δίαιτα», ότι «είμαι άχρηστη-ος», «είμαι μια αποτυχία», «θα έπρεπε να είχα αντισταθεί», κτλ, χαλώντας όλη την ημέρα τους και έχοντας πάρα πολλές ενοχές. Και εννοείται καμία απόλαυση από αυτό που ήθελαν τόσο πολύ να φάνε. Συνήθως μόλις ηρεμήσουν λίγο, χρησιμοποιούν μία νέα δέσμευση ότι «δεν θα φάω τίποτα άλλο σήμερα», ότι «αύριο θα φάω πολύ λίγο», κτλ, προκειμένου να εξιλεωθούν από την «αμαρτία» που έκαναν. Στην ουσία δηλαδή δεσμεύονται πιο έντονα σε ένα νέο είδος τιμωρίας. Και ο «φαύλος κύκλος της δίαιτας» ξεκινάει πάλι από την αρχή και τους οδηγεί σε εγγυημένη αποτυχία.

Το θέμα είναι ότι το να τρώω κάτι που θέλω δεν είναι «αμαρτία». Ούτε χρειάζομαι τιμωρία για κάτι που μου αρέσει. Το φαγητό είναι μία απόλαυση. Το μυστικό είναι να καταφέρουμε να τρώμε έτσι ώστε να παίρνουμε από αυτό την μέγιστη δυνατή ευχαρίστηση και τις ελάχιστες δυνατές (ή και καθόλου) ενοχές. Και αυτό θα γίνει μόνο όταν απενεχοποιήσουμε τα τρόφιμα και σταματήσουμε να τα διαχωρίζουμε ως «αδυνατιστικά ή μη παχυντικά» και «παχυντικά».

Τότε θα μπορώ να τρώω ότι θέλω, χωρίς να αισθάνομαι ότι στερούμαι και ακριβώς για αυτό είναι πιο πιθανόν να τρώω κάτι μέχρι την ποσότητα που χρειάζομαι για να χορτάσω. Αν θέλετε να σας πω τι είναι «παχυντικό», θα μπορούσα να σας πω ότι παχυντικό είναι το να συνεχίζω να τρώω ενώ έχω ήδη χορτάσει.

Υπέρβαρα παιδιά – τα παιδιά διαμάντια

59455927_c3e833b6da_zImage credit : artist in doing nothing

Η πρώτη μου σκέψη για την παιδική παχυσαρκία ήταν ακριβώς ο παραπάνω τίτλος. Η αλήθεια είναι ότι μοιάζει λίγο ανατρεπτική η σκέψη αυτή, μια και αυτό που έχουμε συνηθίσει όλοι είναι να θεωρούμε τα υπέρβαρα – παχύσαρκα παιδιά ως προβληματικά. Η αλήθεια είναι ότι τα παιδιά αυτά αντιμετωπίζουν καθημερινά μεγάλο ρατσισμό και πολλές φορές περιθωριοποιούνται.

Πραγματικά, η παιδική παχυσαρκία είναι ένα κοινωνικό-βιοψυχολογικό φαινόμενο που εξελίσσεται ραγδαία τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Οι ειδικοί παλεύουν να αντιμετωπίσουν το θέμα, προσπαθώντας να ερμηνεύσουν και να ερευνήσουν παραμέτρους που συνδέονται με αυτό όπως: βιολογικοί παράγοντες, κληρονομικότητα, οργανικά ή διανοητικά προβλήματα, διατροφικές συνήθειες της οικογένειας, συμπεριφορές που καταστέλλουν ή ενισχύουν αυτή τη διατροφική στάση των παιδιών.

Σε αυτό το άρθρο επιθυμώ να ενημερώσω τους αναγνώστες για μία κατηγορία του παιδικού πληθυσμού που εκδηλώνει συμπεριφορές υπερφαγίας και οδηγείται στην παχυσαρκία χωρίς όμως να έχει δώσει ποτέ τέτοιες ενδείξεις στο παρελθόν.

Αναφέρομαι σε εκείνα τα παιδιά που οι διατροφικές τους συνήθειες ήταν φυσιολογικές, που είχαν την ικανότητα να διαχειρίζονται την όρεξή τους με μοναδικό σκοπό τον κορεσμό της πείνας τους και τίποτα άλλο. Παιδιά που γνώριζαν να αυτορυθμίζονται εξαιρετικά στο θέμα της λήψης τροφής χωρίς να χρειάζονται την άμεση παρεμβολή των γονιών τους σε αυτό.

Το προφίλ λοιπόν αυτών των παιδιών μοιάζει να είναι το ακόλουθο: συνεργάσιμα, υπάκουα, συμπονετικά, συνεπή στις υποχρεώσεις στην οικογένεια και στο σχολείο. Παιδιά γλυκά και καλά που συνήθως νοιάζονται πολύ για τους γονείς και τα αδέλφια τους, ευαίσθητα και καλόψυχα, δοτικά με τους φίλους τους.

Παιδιά που προσπαθούν να αποδείξουν ότι αξίζουν την αγάπη των άλλων κάνοντας σχεδόν ότι είναι αρεστό και αποδεκτό στους άλλους. Σπανίως εκφράζουν οδυνηρά συναισθήματα και πιστεύουν, ότι και αν τα δυσκολεύει στην καθημερινότητά τους, καλό θα ήταν να μην το μοιραστούν με κανέναν για να μην προκαλέσουν τη στεναχώρια ή την αποδοκιμασία των γονιών τους. Δυνατοί χαρακτήρες που έχουν το σθένος να λειτουργούν σαν εμάς τους μεγάλους που προσπαθούμε να έχουμε τον έλεγχο των καταστάσεων της ζωής μας.

Τι γίνεται όμως ξαφνικά και το παιδί αρχίζει σταδιακά να συσσωρεύει λίπος περιττό στο σώμα του; Που πήγε το εγκρατές – υπεύθυνο παιδί; Πότε η παιδική παχυσαρκία αρχίζει να λειτουργεί ως αντίδραση σε κάτι που συμβαίνει στο περιβάλλον;

Τα παιδιά λειτουργούν καλά όσο τα πράγματα γύρω τους κυλούν με έναν ομαλό και σταθερό τρόπο. Όταν τα πρόσωπα που τα περιβάλλουν και τα στηρίζουν αντιμετωπίζουν με αισιοδοξία και αποφασιστικότητα τη ζωή. Αν αυτό για κάποιο λόγο αλλάξει μπορεί το παιδί να αντιδράσει τρώγοντας πολύ. Για παράδειγμα, όταν η οικογένεια αντιμετωπίζει μία δυνατή ανθρώπινη κρίση όπως αρρώστια, απώλεια ενός μέλους της. Ή αν οι γονείς έχουν προβλήματα και έντονες αψιμαχίες μέσα στον γάμο, μπορεί το παιδί να εκφράσει την αγωνία, το φόβο, την απόγνωση, το πόνο, το θυμό, την ενοχή και την τιμωρία – αυτοτιμωρία, καταναλώνοντας τεράστιες και ανθυγιεινές (απαγορευμένες) τροφές. Η υπερφαγία ή η αλόγιστη χρήση τροφής όταν έχει ξεπεραστεί το αίσθημα κορεσμού αποκτά ένα νέο νόημα στη ζωή του παιδιού. Ασυνείδητα τρώει για να επικοινωνήσει στους άλλους, ότι κάτι δεν πάει καλά μέσα του, ότι έχει τρομοκρατηθεί από καταστάσεις άγνωστες σε εκείνο. Θέλει βοήθεια αλλά δεν γνωρίζει πώς να το εκφράσει. Αποζητά από το γονιό του να το διαβεβαιώσει ότι τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα, ότι το αγαπά και το αποδέχεται παρ΄ όλο που δεν είναι «τέλειο» – υπέρβαρο.

Επίσης ένα άλλο νόημα της παραπάνω συμπεριφοράς είναι να λειτουργήσει με τρόπο αποπροσανατολιστικό. Το παιδί ασυνείδητα δημιουργεί πρόβλημα για να αποσπάσει την προσοχή των γονιών του απ΄ τα δικά τους δύσκολα θέματα. Έτσι αντί να μαλώνει ο μπαμπάς με τη μαμά αρχίζουν οι γονείς να συγκρούονται για το πρόβλημα του παιδιού ή και μερικές φορές με το ίδιο το παιδί για το βάρος του. Αν το παιδί καταλάβαινε ότι η οικογένεια θεωρούσε την παχυσαρκία μέγιστο πρόβλημα, η μητέρα πρόσεχε συνεχώς τη διατροφή της και το βάρος της, δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο να «χτυπήσει» στην αχίλλειο πτέρνα τους. Όσο και αν πληγώνει ένα παιδί η αρνητική ενασχόληση των γονιών με το βάρος του, προτιμά να βλέπει τους γονείς του μαζί να αντιμετωπίζουν το ίδιο σαν πρόβλημα παρά τη σχέση τους. Σε αυτή τη περίπτωση το παιδί ενώνει την οικογένεια μέσα από το πρόβλημά του και την κρατά ζωντανή.

Ένα άλλο πολύ συχνό παράδειγμα, είναι όταν είναι το πρώτο παιδί μίας οικογένειας και προστεθεί στην οικογένεια ένα αδερφάκι. Ξαφνικά εκεί που είχε λοιπόν όλη την προσοχή και την αγάπη όλης της οικογένειας (αλλά και του οικογενειακού περίγυρου) μόνο του, έρχεται κάποιος άλλος να την μοιραστεί. Βλέπει τον εαυτό του να μπαίνει σε δεύτερη μοίρα. Και αυτό το βιώνει σαν απόρριψη. Αδυνατώντας λοιπόν να αντιμετωπίσει αυτήν την απόρριψη, μπορεί να αρχίσει να τρώει πολύ προκειμένου να κατευνάσει αυτό το αρνητικό συναίσθημα. Αυτό γίνεται είτε εάν η μητέρα ασχολείται με δίαιτες και είναι πολύ σημαντικό στην οικογένεια κάποιος να είναι αδύνατος, προσπαθώντας να τραβήξει την προσοχή, είτε εάν η μητέρα δείχνει ότι είναι πολύ σημαντικό για αυτήν τα παιδιά της να τρώνε όλο τους το φαγητό, οπότε τρώει για να της αποδείξει το πόσο καλό παιδί είναι το ίδιο που δεν την στεναχωρεί και κάνει αυτό που περιμένει η μητέρα από αυτό να κάνει.

Τα υπέρβαρα παιδιά παραμένουν να είναι τα καλύτερα παιδιά ακόμα και αν λειτουργούν αντιδραστικά. Ως ειδικός θεωρώ ότι χρειάζονται ενίσχυση στο να μπορούν να είναι καλύτερα με τον εαυτό και το σώμα τους χωρίς να το επιβαρύνουν. Το πιο σημαντικό εξάλλου, είναι ένα υπέρβαρο παιδί, να είναι «λειτουργικά υπέρβαρο», δηλαδή να έχει αυτοπεποίθηση, να είναι κοινωνικό, να διεκδικεί πράγματα και να αναπτύσσει δεξιότητες που τυχόν έχει, χωρίς να αυτοκαθορίζεται με βάση το βάρος του. Αυτά τα καλά παιδιά χρειάζονται την αμέριστη συμπαράσταση, αποδοχή, καθοδήγηση και φροντίδα γονιών, φίλων, δασκάλων και ειδικών. Η επίκριση και ο κοινωνικός στιγματισμός δεν βοηθούν στην επίτευξη του στόχου, δηλαδή να νοιώθουν και να είναι ΚΑΛΑ, ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΜΕ ΛΙΓΟΤΕΡΟ «ΒΑΡΟΣ».

Αφιερωμένο σε όλους εκείνους τους γονείς και ειδικούς του χώρου που προσπαθούν να ξελαφρώσουν αυτά τα παιδιά ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ!!!

Το σενάριο φαγητού

4844738222_8eb4a32db9_zImage credit : LOLren

Σίγουρα όλοι ακούμε πολύ συχνά άτομα να λένε :

«είναι να μην το έχω στο πιάτο μου. Όσο έχω θα το φάω»

«άμα ανοίξω μία σοκολάτα δεν μπορώ να σταματήσω σε ένα κομμάτι. Θα πρέπει να την τελειώσω»

«ένα σουβλάκι, ίσον κανένα»

«δεν θα πάω να αγοράσω από το ζαχαροπλαστείο γλυκά, αλλά άμα υπάρχουν στο σπίτι μπορεί και να τα φάω όλα»

«άμα μου προσφέρει κάποιος κάτι δεν μπορώ να πω όχι, ακόμα και αν δεν πεινάω»

«τσιμπάω στα όρθια»                                                            

«τρώω ότι περισσέψει από τους άλλους για να μην πάνε χαμένα».

Το «σενάριο φαγητού» είναι ένα παντοδύναμο σενάριο, που περιλαμβάνεται στον  “Κόσμο του Φαγητού” κάθε ατόμου. Λέγοντας σενάριο εννοούμε εν ολίγοις τις διατροφικές συμπεριφορές που αναπτύσσει κάθε άτομο και που αφορούν κυρίως τον τρόπο που χρησιμοποιεί το φαγητό προκειμένου να αντιμετωπίσει διάφορες καταστάσεις. Αυτό το σενάριο «γράφεται» κυρίως στη διάρκεια της παιδικής ηλικίας, όπου το παιδί μην έχοντας κριτήρια το ίδιο να κρίνει διάφορες συμπεριφορές που εκτυλίσσονται γύρω του, τα αφομοιώνει ως φυσιολογικά. Σε αυτήν την περίοδο κυρίως γίνεται ή αρχίζει να γίνεται και η κατηγοριοποίηση των φαγητών σε «απαγορευμένα και επιτρεπόμενα», αλλά και η ενασχόληση του ατόμου με το βάρος και το σώμα. Αυτό έλκεται από τις επιρροές μέσα στο σπίτι, στο σχολείο, από την κουλτούρα μας, τη θρησκεία και κρυμμένα συναισθηματικά μηνύματα που αποδίδονται στο φαγητό.

Σε αυτό το άρθρο θα αναφέρουμε κάποια πράγματα για το πώς συμβάλλει η οικογένεια κυρίως στο σενάριο του φαγητού.

Για να γίνει αυτό πιο σαφές θα δώσω κάποια παραδείγματα :

Όταν ο τροφός (δηλαδή αυτός που ταίζει το παιδί), το πιέζει να φάει όλο του το φαγητό και πολλές φορές το ενοχοποιεί ότι άλλα παιδάκια δεν έχουν να φάνε ή ακόμα και οι ίδιοι (γιαγιάδες) κάποτε δεν είχαν να φάνε, κάνουν το παιδί να αισθάνεται ότι έχει χρέος να το φάει ακόμα και αν δεν πεινάει άλλο, γιατί σε αντίθετη περίπτωση θα θεωρηθεί αχάριστο. Αυτή είναι μία συνήθεια και ένας τρόπος σκέψης που συνήθως τους ακολουθεί και στην μετέπειτα ζωή τους και που πιέζονται να φάνε ότι υπάρχει στο πιάτο (συνήθως το βιώνουν σαν μία εσωτερική φωνή που τους ωθεί) χωρίς να συνειδητοποιούν για ποιον λόγο και χωρίς να αναρωτιούνται το γιατί. Όλοι έχουμε ακούσει ανθρώπους να λένε ότι «μπορεί να μην πεινάω και να μην θέλω κάτι, αλλά άμα μου το φέρεις μπροστά μου πρέπει να το φάω!».

Άλλο παράδειγμα είναι όταν χρησιμοποιείται ένα τρόφιμο προκειμένου να ανακουφίσει συναισθήματα. Για παράδειγμα, εάν όταν το παιδί είναι στεναχωρημένο, ο γονιός του δίνει γλυκό ή σοκολάτα, το παιδί αυτό ως ενήλικας είναι πολύ πιθανό όταν είναι στεναχωρημένος να αναζητάει γλυκό ή σοκολάτα όποτε είναι στεναχωρημένος προκειμένου να ανακουφιστεί.

Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να διευκρινίσω ότι μπορεί αυτό να μην γίνεται άμεσα στο παιδί, αλλά αν κάποιος στο οικογενειακό περιβάλλον (ακόμα και μία θεία που το παιδί έχει μεγάλη αδυναμία και που περνάει χρόνο μαζί του), χρησιμοποιεί κάποιο τρόφιμο προκειμένου να ανακουφίσει κάποιο αρνητικό συναίσθημα, το παιδί θεωρεί αυτό σαν φυσιολογικό και μπορεί να το εφαρμόζει ασυνείδητα το ίδιο.

Επίσης κάτι που ρωτάω πολύ συχνά είναι αν οι γονείς του/της θεραπευόμενού/ής μου ασχολούνταν με δίαιτες. Όταν ένας γονιός ασχολείται συνέχεια με δίαιτες και έχει αρνητική εικόνα σώματος ο ίδιος, περνάει στο παιδί του πολλές από τις δικές του εσωτερικές σκέψεις, όπως «για να είμαι ευτυχισμένος πρέπει να είμαι αδύνατος», «για να είμαι επιτυχημένος πρέπει να είμαι αδύνατος», «για να χάσω βάρος πρέπει να πεινάσω και να στερηθώ», «είναι πολύ σημαντικό να είμαι μέχρι κάποιο συγκεκριμένο βάρος», «το ψωμί και τα γλυκά παχαίνουν», «ένα κομμάτι κέικ σοκολάτας έχει  300 θερμίδες», κτλ. Επίσης, πολλές φορές, επειδή οι ίδιοι βιώνουν μεγάλο άνχος για το βάρος και το σώμα τους, αλλά και επειδή τις περισσότερες φορές κρίνουν τον εαυτό τους με βάσει αυτά, μεταφέρουν το ίδιο συναίσθημα και τον τρόπο σκέψης και στα παιδιά τους. Αυτό είτε μπορεί να οδηγήσει το παιδί να μην τρώει και να στερείται και να αναπτύξει ένα μοντέλο κατηγοριοποίησης των τροφών σε «επιτρεπόμενες» και «απαγορευμένες», είτε να τρώει κρυφά προκειμένου να απολαύσει αυτό που θέλει, χωρίς να αισθάνεται ότι κρίνεται και απογοητεύει τον γονιό του που περιμένει κάτι άλλο από αυτό. Ακόμα και έτσι όμως δεν το απολαμβάνει γιατί αισθάνεται ότι κάνει κάτι κακό.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι μητέρες (συνήθως αυτές που δεν εργάζονται) που έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση και θεωρούν ότι το φαγητό είναι το μοναδικό μέσο που έχουν προκειμένου να είναι χρήσιμες και να δίνουν φροντίδα στα παιδιά τους αλλά και στους υπόλοιπους της οικογένειας. Σε αυτές τις περιπτώσεις συναντάμε πολύ συχνά το να μαγειρεύουν πολλά φαγητά και να εκβιάζουν τους άλλους συναισθηματικά να το φάνε («κι εγώ κουράστηκα όλη μέρα να μαγειρεύω», «μα εγώ για σένα το έφτιαξα», κτλ), δημιουργώντας ένα αίσθημα χρέους από τους άλλους να φάνε το φαγητό που μαγείρεψαν. Πολλές φορές μπορεί οι ίδιες να μην το τρώνε και να μην κάθονται καν στο τραπέζι να φάνε με τους υπόλοιπους, αλλά να είναι συνέχεια σε εγρήγορση να εξυπηρετήσουν τους πάντες και να παρατηρούν το αν το έφαγαν όλο ή όχι. Το να μην φάει κάποιος όλο το φαγητό του το βιώνουν ως προσωπική αποτυχία και η εξήγηση «δεν πεινάω άλλο» δεν θεωρείται αποδεκτή. Είναι πολύ σύνηθες μάλιστα, στο τέλος οι μητέρες αυτές να τρώνε ότι έχει περισσέψει από τους άλλους, προκειμένου να μην το πετάξουν. Και η συμπεριφορά αυτή περνάει και στις κόρες.

Αυτές οι μητέρες συνήθως σε περίπτωση που το παιδί είναι άρρωστο, μπορεί να μην του φτιάχνουν σούπες, αλλά το αγαπημένο του φαγητό προκειμένου να το ευχαριστήσουν, λόγω του ότι οι ίδιες βιώνουν πολύ ενοχικά το γεγονός ότι το παιδί τους αρρώστησε και δεν κατάφεραν να το φροντίσουν αρκετά καλά.

Σε άλλες περιπτώσεις όταν το παιδί κάνει κάτι καλό, και επιβραβεύεται με κάποιο φαγητό ή γλυκό, αυτό υποσυνείδητα συνεχίζει να το κάνει και ως ενήλικας και επιβραβεύει τον εαυτό του με φαγητό όποτε αισθάνεται ότι έκανε κάτι καλό ή ότι είχε μία δύσκολη ημέρα.

Τέλος θα αναφέρω και τον σημαντικό ρόλο που παίζει το κλίμα και η διάθεση που επικρατεί την ώρα που τρώει κάποιος. Όταν το παιδί πάει να φάει στο τραπέζι και εκείνη την ώρα του κάνουν επιπλήξεις για το σχολείο ή το ρωτάνε πράγματα που το ανχώνουν, το παιδί συνδυάζει την ώρα του φαγητού ως μία δύσκολη ώρα της ημέρας, όπου είναι υπερβολικά στρεσαρισμένος και όπου δεν απολαμβάνει το φαγητό. Πολλές φορές μπορεί να τρώει γρήγορα και με άνχος για να φύγει όσο πιο γρήγορα γίνεται από το τραπέζι ή ακόμα και να τρώει πολύ προκειμένου να αποσπάσει την σκέψη του από το αρνητικό συναίσθημα. Κάτι παρόμοιο γίνεται και όταν οι γονείς τσακώνονται μεταξύ τους ή συζητάνε θέματα που τους ανχώνουν κατά την διάρκεια του γεύματος. Κι αυτό είναι μία συμπεριφορά που το παιδί συνήθως συνεχίζει να κάνει και κατά την ενήλικη ζωή του. Να μην θεωρεί το φαγητό με την οικογένεια σαν απόλαυση, αλλά σαν αγγαρεία και να προσπαθεί να φάει γρήγορα.

Όλα αυτά λοιπόν (αλλά και πολλά άλλα) ίσως δράσουν με τέτοιο τρόπο ώστε να διαιωνίσουν ένα λανθασμένο διατροφικό μοντέλο.

Πώς θα επιλέξετε τον τύπο άσκησης που σας ταιριάζει

4479633852_23d279df95_z

Image credit : Bill Kuffrey

Είναι γνωστό ότι μπορούμε να χάσουμε βάρος είτε προσέχοντας την διατροφή μας, είτε βάζοντας στην ζωή μας την άσκηση, είτε κάνοντας και τα δύο σε συνδυασμό. Το ιδανικότερο βεβαίως είναι ο συνδυασμός των δύο.

Όταν χάνουμε βάρος, ο οργανισμός χάνει και λίπος και μυϊκή μάζα. Σίγουρα όσο πιο ισορροπημένη είναι η διατροφή μας, τόσο λιγότερη είναι και η μυϊκή μάζα που χάνουμε. Το θέμα είναι όμως ότι χάνουμε, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι «πέφτει» και ο μεταβολισμός μας. Δηλαδή στην πράξη, για να συνεχίσουμε να χάνουμε βάρος και να το διατηρήσουμε πρέπει να μειώσουμε ακόμα παραπάνω τις ποσότητες των τροφών. Και αυτό σημαίνει περιορισμό, τον οποίο είναι σχεδόν απίθανο να το διατηρήσουμε για πάντα.

Όταν απλά βάζουμε στην καθημερινότητά μας την άσκηση, χωρίς να αλλάξουμε την διατροφική μας συμπεριφορά (που κατά πάσα πιθανότητα μας οδήγησε στην απόκτηση του αυξημένου μας βάρους), μπορεί να χάσουμε βάρος, αλλά είναι συχνές οι περιπτώσεις που μένουν στα ίδια είτε και παίρνουν βάρος. Και αυτό γιατί όταν κάνουμε άσκηση, αυξάνονται και οι ενεργειακές απαιτήσεις του οργανισμού. Αν λοιπόν μας ζητάει παραπάνω τροφή ο οργανισμός μας, αλλά την προσλαμβάνουμε με λανθασμένη διατροφική συμπεριφορά, μπορεί να μείνουμε στο ίδιο βάρος ή ακόμα και να το αυξήσουμε.

Αποκτώντας  μία πιο σωστή διατροφή και συνδυάζοντάς την με την άσκηση τα αποτελέσματα λοιπόν θα είναι πιο σωστά και ιδανικά.

Όταν χάνουμε βάρος δεν έχει σημασία να βλέπουμε σαν μοναδικό κριτήριο την ένδειξη της ζυγαριάς, αλλά είναι σημαντικό να παρατηρούμε τις διαφορές στο σώμα μας και να παρακολουθούμε και το λίπος μας (στην λιπομέτρηση). Χάνοντας λοιπόν βάρος «χάνουμε» και μυϊκή μάζα, συνδυάζοντάς το με άσκηση «φτιάχνουμε» μυϊκή μάζα, και στο τέλος η απώλεια και η αύξηση συμψηφίζονται και δίνεται έμφαση να χαθεί μόνο λίπος. Δηλαδή από εκεί που ο οργανισμός δεν χρειάζεται.

Για την φυσιολογική του λειτουργία βέβαια, χρειάζεται να υπάρχει ένα ποσοστό λίπους στον οργανισμό, αλλά μέσα στο εύρος που θεωρείται φυσιολογικό ανάλογα με την ηλικία και το φύλο του καθενός. Το θέμα είναι ότι συνήθως οι περισσότεροι με πλεονάζων βάρος έχουν πολύ παραπάνω λίπος από αυτό που θεωρείται για αυτούς φυσιολογικό. Και είναι σημαντικό η απώλεια να προέρχεται από εκεί.

‘Ετσι λοιπόν θα χάνουμε βάρος και μπορεί ο οργανισμός να έχει ακριβώς τις ίδιες απαιτήσεις για να καλύψει τις βασικές του λειτουργίες με αυτές που είχε όταν ήταν αρκετά κιλά παραπάνω.

Ποια είναι όμως η άσκηση που ταιριάζει στον καθένα;

Τα κριτήρια όταν ξεκινάμε κάτι, πρέπει να στηρίζονται πρωταρχικά στο να παίρνουμε ευχαρίστηση από αυτό κατά την διάρκεια που το κάνουμε, ακόμα και αν με αυτό δεν ιδρώνουμε και δεν κουραζόμαστε το περισσότερο δυνατό.

Είναι σημαντικό, η άσκηση που επιλέγουμε να είναι κάποια που να αισθανόμαστε άνετα να κάνουμε, να μας προσφέρει αυτοπεποίθηση, να μας κάνει να ξεφεύγουμε από την καθημερινότητά μας, να έχουμε την ικανοποίηση ότι μαθαίνουμε κάτι καινούργιο που μας αρέσει και ταυτόχρονα να μας διασκεδάζει. Γιατί μόνο τότε θα θέλουμε να συνεχίσουμε να το κάνουμε. Δεν πρέπει να σκεφτόμαστε μόνο το να κάνουμε κάτι για να αδυνατίσουμε. Γιατί αυτό καλώς εχόντων των πραγμάτων κάποια στιγμή θα γίνει. Αν λοιπόν κάνουμε κάτι μόνο και μόνο για να «κάψουμε θερμίδες» και να «σφίξουμε», το πιο πιθανόν είναι όταν το καταφέρουμε, μετά από λίγο καιρό να το σταματήσουμε και σταδιακά να επανέλθουμε στα προηγούμενα. Ενώ αν κάνουμε κάτι που μας ευχαριστεί είναι και πιο πιθανόν να το συνεχίσουμε και να είμαστε σε εγρήγορση γενικά να βρίσκουμε κάτι που να μας ευχαριστεί, να μας γεμίζει και παράλληλα να αυξάνουμε και την κίνησή μας στην καθημερινότητά μας. Σταματήστε λοιπόν να ψάχνετε στα τετριμμένα, να δεσμεύεστε με συνδρομές για μεγάλο χρονικό διάστημα για να ζορίζετε τον εαυτό σας να πηγαίνει λόγω των ενοχών ότι έχετε πληρώσει και ψάξτε κάτι περισσότερο εναλλακτικό. Αφήστε τον εαυτό σας ελεύθερο να σκεφτεί τι δεν έχει δοκιμάσει ποτέ και ζηλεύει τα άτομα που το κάνουν ή θυμηθείτε πράγματα που κάνατε παλιότερα, ακόμα και κατά την εφηβική ή φοιτητική σας ζωή και τολμήστε να το ξανακάνετε. Ποτέ δεν είναι αργά να ξεκινήσετε κάτι που σας αρέσει. Απλά κάντε την υπέρβαση και πηγαίνετε να το δοκιμάσετε έστω για μία φορά. Μπορεί να μην σας αρέσει πλέον ή να το απομυθοποιήσετε κάνοντάς το. Δεν πειράζει. Δοκιμάστε κάτι άλλο. Μέχρι να βρείτε κάτι που σας κάνει να ξεφεύγετε για κάποια ώρα της ημέρας, να ανυπομονείτε να ξαναπάτε και πάνω απ’όλα να αισθάνεστε ότι είστε καλύτερα με αυτό στην ζωή σας παρά χωρίς αυτό.

Είναι αρκετό το να εισάγουμε στην εβδομάδα μας κάτι επιπλέον από αυτό που θα κάναμε υπό άλλες συνθήκες. Και αυτό σταδιακά να το αυξήσουμε σε μία συχνότητα 2-3 φορές την εβδομάδα από 45 λεπτά με 1 ώρα. Καλό θα ήταν να μην καταφεύγουμε σε υπερβολές είτε στην διάρκεια είτε στην συχνότητα, γιατί το σημαντικότερο είναι τόσο η επιλογή της άσκησης όσο και η συχνότητα αλλά και η διάρκειά της να είναι διατηρήσιμες. Μία μεγαλύτερη συχνότητα ή διάρκεια με τις απαιτήσεις της καθημερινότητάς μας θα είναι δύσκολο να διατηρηθεί μακροπρόθεσμα. Εκτός αυτού η απότομη και υπερβολική αύξηση της φυσικής μας δραστηριότητας, θα μπορούσε να προκαλέσει τραυματισμούς στην μέση και στα κάτω άκρα. Και αυτό θα κάνει να είναι πρακτικά αδύνατη η συνέχισή της σχεδόν από την αρχή της.

Δεν θα ήθελα να μπω στην διαδικασία να σας υποδείξω τύπους άσκησης, γιατί ο καθένας μας είναι διαφορετικός και ανάλογα με τον χαρακτήρα, τον τρόπο ζωής, τον ελεύθερο χρόνο, τον τόπο διαβίωσης, κτλ, η μορφή άσκησης που ταιριάζει στον καθένα και οι επιλογές που έχει είναι διαφορετικές. Αυτός είναι ένας λόγος ακόμα, που καλό είναι να αναζητήσετε τι ταιριάζει σε εσάς σαν άτομο και όχι να προσπαθείτε να βρείτε κάτι να κάνετε μαζί με κάποιον άλλον απαραίτητα. Την ώρα της άσκησης έτσι κι αλλιώς δεν θα έχετε τον χρόνο να συζητήσετε και όταν εξαρτάστε από ένα άλλο άτομο, μπορεί πολύ εύκολα να αναβληθεί. Πολλοί θα μπορούσαν να απαντήσουν σε αυτό το σημείο ότι το να ξεκινάνε κάτι μαζί με κάποιον άλλον είναι πιο πιθανόν να το κάνουν λόγω του ότι θα τον παρακινεί ο άλλος. Η αλήθεια είναι ότι αν δεν σας αρέσει κάτι, δεν θα το κάνετε με ζήλο και θα χρειάζεστε κάποιον να σας παρακινεί μέχρι που κάποια στιγμή θα το σταματήσετε. Αν θέλετε λοιπόν παρέα καλό είναι να δοκιμάσετε διάφορα πράγματα μόνοι σας και αφού βρείτε τι σας αρέσει και σας ταιριάζει να προτείνετε και σε φίλους ή γνωστούς αν θα ήθελαν να σας ακολουθήσουν. Εξάλλου αν επιλέξετε κάποια ομαδική φυσική δραστηριότητα, θα μπορούσατε να γνωρίσετε και να δεθείτε με τα άτομα που έχουν επιλέξει τον ίδιο τύπο άσκησης και να επεκτείνετε και την κοινωνική σας ζωή αλλά και να διευρύνετε και τις επιλογές σας. Και αυτός να είναι ένας ακόμη λόγος που να ανυπομονείτε να κάνετε την άσκησή σας. Καλό ψάξιμο!

Μάθημα θάρρους 4ο: Με ποιον τρόπο το βάρος σας δεν θα σας εμποδίζει στην καθημερινότητά σας

3223533904_784ff90a45_z

Image credit : whatmegsaid

Θα θέλατε πάρα πολύ να δοκιμάσετε κάτι καινούργιο και αισθάνεστε ότι δεν μπορείτε να το κάνετε λόγω του ότι έχετε παραπάνω βάρος και όλοι θα σας κοιτάζουν;

Για να πάρουμε ένα παράδειγμα :

Θα ήθελα πάρα πολύ να πάω ξανά γυμναστήριο ή κολυμβητήριο ή να δοκιμάσω ιππασία ή σκι και σκέφτομαι συνέχεια, ότι :

 «όλοι εμένα θα κοιτάζουν»,

Οι άλλοι θα λένε  «καλά δεν βλέπει πώς είναι;»,

«θα ψοφήσει το καημένο το αλογάκι αν ανέβω εγώ πάνω»,

«αν μπω στην πισίνα θα πεταχτεί όλο το νερό έξω»,

«στα γυμναστήρια έχει πολλούς καθρέφτες και δεν αντέχω να με βλέπω στον καθρέφτη»

Συμβουλή 1η :

Πάρα πολύ σημαντικό είναι να ξεκινήσετε λέγοντας : «αποδέχομαι τον εαυτό μου με τα καλά του και τα όχι τόσο καλά του σημεία». «Τα καλά του σημεία είναι σημαντικό να τα διατηρήσω και να τα εξελίξω και τα όχι τόσο καλά του μπορώ να τα βελτιώσω».

Συμβουλή 2η :

Πολλές φορές έχουμε την τάση να τραγικοποιούμε και να μεγαλοποιούμε στο μυαλό μας κάποια πράγματα.

Αναρωτηθείτε αν πράγματι οι φόβοι σας ισχύουν. Ποιο είναι το χειρότερο πράγμα που μπορεί να συμβεί αν κάνετε για παράδειγμα ιππασία; Σίγουρα το αλογάκι δεν θα πάθει τίποτα. Μήπως εκφράζετε απλά αυτό που θεωρείτε ότι θα σκεφτούν οι άλλοι αν σας δούνε να το κάνετε; Τι σας κάνει να πιστεύετε ότι θα το σκεφτούν; Πώς το ξέρετε ότι θα το σκεφτούν; Και ακόμα και άμα το σκεφτούν (που κατά πάσα πιθανότητα δεν θα το μάθετε ποτέ), γιατί να δώσετε τόση δύναμη σε κάποιον ο οποίος θα σκεφτεί κάτι τέτοιο, που να σας εμποδίσει η γνώμη του να κάνετε κάτι για να αισθανθείτε καλύτερα, με το να πάρετε απόλαυση, με το να εκτονωθείτε, να ανανεωθείτε και με το να βελτιώσετε την υγεία και το σώμα σας;

Και να θυμάστε ότι κάποιος που θα σκεφτεί ή θα κάνει κάποιο πικρόχολο σχόλιο για το δικό σας σώμα, δεν έχει ο ίδιος καλή εικόνα σώματος για τον εαυτό του.

Και στο κάτω κάτω γιατί να μην σκεφτεί : «μπράβο της που δεν αφήνει το βάρος της να την εμποδίσει να κάνει κάτι για την ίδια!»

Συμβουλή 3η :

Σκεφτείτε ότι αυτές οι σκέψεις που κάνετε σας εμποδίζουν στην πράξη να απολαύσετε. Να δοκιμάσετε ή να κάνετε κάτι που σας αρέσει και σας αποκλείουν από αυτή την ικανοποίηση.

Το αξίζετε αυτό;

Συμβουλή 4η :

Αν αυτό που θέλετε να κάνετε σχετίζεται με άσκηση, θα μπορούσε να σας βοηθήσει να βελτιώσετε το πώς δείχνει το σώμα σας, αλλά και το πώς αισθάνεστε εσείς με το σώμα σας. Θα είναι βοηθητικό επίσης στο να χάσετε βάρος. Αφήνοντας τις σκέψεις και τις δικαιολογίες να σας κατακλύζουν, το μόνο που καταφέρνετε είναι να συνεχίζετε να είστε εγκλωβισμένοι στον αυτόν τον φαύλο κύκλο με την εικόνα σώματός σας.

Πώς θα χάσετε βάρος, αν αφήνετε τέτοιου είδους σκέψεις να σας εμποδίζουν να βγείτε από το σπίτι και να ασκηθείτε;

Και να χάσετε βάρος κλεισμένη στο σπίτι, πάλι δεν θα σας αρέσει το σώμα σας λόγω του ότι θα επέλθει χαλάρωση και απώλεια μυϊκής μάζας αν δεν το χάσετε με σωστό τρόπο και συνδυάζοντάς το με κάποιου είδους φυσική δραστηριότητα.

Συμβουλή 5η :

Ξεκινήστε να οραματίζεστε το να κάνετε την δραστηριότητα που θέλετε, και όσο περνάει ο καιρός θα αρχίσετε να εξοικειώνεστε με την ιδέα και θα γίνει πιο εύκολο να το δοκιμάσετε. Μπορεί την πρώτη φορά που θα το δοκιμάσετε να αισθάνεστε λίγο περίεργα, αλλά όσο περνάει ο καιρός θα αισθάνεστε όλο και πιο οικεία και άνετα στον χώρο. Πάντα όταν ξεκινάμε κάτι καινούργιο, όλοι μας, ανεξάρτητα από το βάρος, σκεφτόμαστε ότι «θα μπορώ να το κάνω;», «μήπως θα φαίνομαι γελοίος;», «θα τα καταφέρω;». Είναι ο φόβος για το άγνωστο και το περιβάλλον που δεν είναι οικείο.

Σκεφτείτε τα παιδάκια που πάνε πρώτη μέρα σχολείο.

Και οι άλλοι που θα είναι στον ίδιο χώρο πχ σε μία σχολή χορού, στην αρχή δεν ήξεραν και για να μάθουν να χορεύουν κάνανε λάθη και μετά από πολλές ώρες χορού κατάφεραν να χορεύουν καλύτερα. Κάτι αντίστοιχο δεν συνέβη όταν κάνατε μαθήματα οδήγησης;

Την περίοδο αυτήν που ζούμε, περιορίζονται αναγκαστικά τα πράγματα που μπορούμε να απολαύσουμε.  Αξίζει να βάζετε εσείς και επιπλέον εμπόδια στην απόλαυση;

Μάθημα θάρρους 3ο : Πώς θα αντικρούσετε τις πιέσεις των άλλων να φάτε στις κοινωνικές εκδηλώσεις

2772909225_1dfce69623_z

Image credit : (matt)

Ένα πολύ συχνό φαινόμενο, ειδικά στις γιορτές, είναι να πάτε σε ένα φιλικό σπίτι και να σας προσφέρουν κάτι να φάτε. Αυτό είναι πολύ λογικό και θεμιτό. Το πρόβλημα ξεκινάει όταν δέχεστε πιέσεις από τον οικοδεσπότη, να το φάτε εκείνη την στιγμή ακόμα και αν δεν το θέλετε και θεωρεί ως προσβολή την αρνητική απάντηση. Σχόλια του είδους : «μα είναι πολύ ωραίο δοκίμασέ το!», «σιχαίνεσαι να φας από το γλυκό μου;», «άσε τώρα τη δίαιτα, ξεκίνα την από αύριο πάλι», «μα, με προσβάλλεις!», «αν δεν το φας, θα παρεξηγηθώ!», μπορούν να σας φέρουν σε πολύ δύσκολη θέση και να σας οδηγήσουν στο να φάτε κάτι ακόμα και αν δεν το θέλετε προκειμένου να ικανοποιήσετε τον άλλον και να τον πείσετε ότι κάτι από τα παραπάνω δεν ισχύει. Τι θα μπορούσατε να κάνετε λοιπόν προκειμένου να «βγείτε» από την δύσκολη θέση;

Συμβουλή 1η :

Το πιο σημαντικό είναι να σκεφτείτε αν πραγματικά το θέλετε εκείνη την στιγμή ή όχι. Αν το θέλετε, τότε καλά θα κάνετε να το φάτε. Αν δεν το θέλετε όμως και απλά πιέζεστε από τις προτροπές των άλλων να το φάτε, σκεφτείτε τι έγινε την τελευταία φορά που το κάνατε. Το απολαύσατε; Ή γυρίσατε μετά στο σπίτι και είχατε τύψεις, φούσκωμα και δυσφορία; Σας επηρέασε αυτό την υπόλοιπη ημέρα; Σας οδήγησε σε υποτροπή; Σας χάλασε την ημέρα και επηρέασε την αυτοκτίμησή σας εκείνη την ημέρα; Επηρέασε την διάθεσή σας ή ακόμα και τον ύπνο σας; Αισθανθήκατε άσχημα που δεν είπατε τελικά όχι;

Αν είστε σε αυτή την περίπτωση σκεφτείτε απλά : πόσο θεωρείτε ότι θα επηρεαζόταν ο οικοδεσπότης αν εσείς τελικά δεν το τρώγατε; Θα χάλαγε η μέρα του; Θα έχανε τον ύπνο του; Για πόση ώρα θεωρείτε ότι θα τον επηρέαζε; Θα το σκεφτόταν και όταν φεύγατε;

Και σκεφτείτε από την άλλη το πόσο επηρέασε εσάς. Αξίζετε να περάσετε κάτι τέτοιο προκειμένου να ευχαριστήσετε κάποιον άλλον;

Συμβουλή 2η :

Σε περίπτωση που θεωρείτε ότι αν το φάτε εκείνη την στιγμή δεν θα το απολαύσετε, μπορείτε να πείτε : «σε ευχαριστώ πάρα πολύ, αλλά πραγματικά αυτή την στιγμή είμαι σκασμένη. Αλλά επειδή φαίνεται φανταστικό και θέλω να το δοκιμάσω οπωσδήποτε, βάλτο μου σε ένα αλουμινόχαρτο να το φάω μετά». Και τελικά να το φάτε κάποια άλλη στιγμή που θα επιλέξετε εσείς και θεωρείτε ότι θα το απολαύσετε περισσότερο. Αλλά επειδή θα το επιλέξετε εσείς και όχι επειδή θα σας πιέσει κάποιος άλλος, ούτε για να ικανοποιήσετε τον άλλον. Το θέμα είναι στο τέλος της ημέρας να αισθάνεστε εσείς καλά με τον εαυτό σας.

Συμβουλή 3η :

Να θυμάστε το εξής :

Τις περισσότερες φορές τα άτομα που πιέζουν κάποιον τόσο πολύ να φάει κάτι και δέχονται την αρνητική απάντηση ως απόρριψη, έχουν τα ίδια χαμηλή αυτοεκτίμηση. Το να φτάνουν στο σημείο να υποβάλλουν κάποιον σε ψυχολογικό εκβιασμό προκειμένου να φάει κάτι και τελικά να το καταφέρνουν, είναι κάτι που τους επιβεβαιώνει ότι κατάφεραν κάτι. Σε πολλές περιπτώσεις, ειδικά αν οι ίδιοι δεν αισθάνονται καλά με το βάρος και με το σώμα τους και μπαίνουν σε συνεχείς δίαιτες,  το να καταφέρουν κάποιον να φάει κάτι μαζί με αυτούς ή το να καταφέρουν να σας σαμποτάρουν σε μία παρόμοια προσπάθεια που μπορεί να κάνετε εσείς (πχ προσπαθείτε να ακολουθήσετε ένα πρόγραμμα διατροφής), θα τους μειώσει τις ενοχές για το γεγονός ότι χάλασαν οι ίδιοι το πρόγραμμά τους. Το θέμα είναι ότι με το να το χαλάσετε και εσείς δεν θα αλλάξει το γεγονός ότι το έχουν χαλάσει οι ίδιοι. Και αυτό δεν θα ωφελήσει ούτε εσάς, αλλά ούτε και τους ίδιους.

Συμβουλή 4η :

Να θυμάστε επίσης :

Για πολύ κόσμο, και ειδικά μεγαλύτερης ηλικίας, το φαγητό είναι συνυφασμένο με την φροντίδα. Και όσο πιο πλούσια μαγειρεμένο είναι ένα φαγητό (με όσο περισσότερο λάδι και αλάτι, βούτυρο ή ζάχαρη), τόσο περισσότερη φροντίδα αισθάνονται ότι προσφέρουν. Αυτή είναι μία νοοτροπία που έχει διαμορφωθεί από διάφορα βιώματα που είχαν οι ίδιοι και οι γονείς τους, όπου το φαγητό ήταν πολυτέλεια και το επιπλέον βάρος ήταν ένδειξη υγείας. Οι εποχές πλέον όμως έχουν αλλάξει. Πλέον το να έχει κάποιος ένα φυσιολογικό βάρος θεωρείται πολυτέλεια και το να είναι υπέρβαρος αυξάνει τις πιθανότητες για ασθένειες. Δείξτε τους με ποιον άλλον τρόπο θα μπορούσαν να σας φροντίσουν και να σας ευχαριστήσουν.

Σαν γενικό συμπέρασμα λοιπόν, κρίνετε αν θα φάτε κάτι ή όχι, από το αν εσείς το θέλετε ή όχι και έχοντας ως μοναδικό κριτήριο την δική σας απόλαυση! Το αξίζετε!