Tag Archives: αυτοεκτίμηση

3+1 στρατηγικές για να αγαπήσεις το σώμα σου

5116145499_267de3480d_zImage credit : Andrea Parrish – Geyer

Ας το παραδεχτούμε! Η πίεση για  ένα τέλειο σώμα είναι τεράστια στην κοινωνία μας. Η ψηφιακή επεξεργασία των φωτογραφιών των λεπτών σαν ραβδί μοντέλων μας βομβαρδίζουν καθημερινά και προωθούν μια συγκεκριμένη εικόνα ως «ιδανικό πρότυπο» ομορφιάς.
Το πρόβλημα είναι ότι οι περισσότεροι από εμάς δεν μοιάζουμε στο ελάχιστο με αυτούς που κοσμούν τα εξώφυλλα των περιοδικών.

Παρόλα αυτά,  πολλοί από εμάς πέφτουμε στην παγίδα και επιθυμούμε να έχουμε ένα διαφορετικό σώμα και φτάνουμε στο σημείο να μισούμε αυτό που ήδη έχουμε. Δυστυχώς, έχουμε «τσιμπήσει» στην ιδέα ότι υπάρχει ένα «τέλειο» σώμα κάπου εκεί έξω και εμείς είμαστε οι ελαττωματικοί  και οι άχρηστοι που δεν το έχουμε.

Όταν μισούμε το σώμα μας και δεν το αποδεχόμαστε όπως είναι, κάνουμε περίπλοκη και δυστυχισμένη τη ζωή μας. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε ποικίλες συμπεριφορές που μπορούν να αποβούν δυσλειτουργικές μέχρι να οδηγήσουν σε διατροφική διαταραχή.

Υπάρχει τρόπος να συμφιλιωθείτε με τον εαυτό σας και να αγαπήσετε το σώμα σας όπως είναι; Αυτή τη στιγμή; Υπάρχουν τέσσερις απλοί τρόποι για να ξεκινήσετε από σήμερα:

1.  Σταματήστε να συγκρίνετε τον εαυτό σας με τους άλλους.

Ακούγεται σαν μία απλή συμβουλή, αλλά εάν πραγματικά την ακολουθήσετε μπορεί να επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο που αισθάνεστε για τον εαυτό σας και το σώμα σας.  Μία από τις μεγαλύτερες πηγές της δυσαρέσκειας με το σώμα μας είναι η σύγκριση με τους άλλους. Σταματήστε την!

Έχετε σκεφτεί πόσο τρελή αυτή η σύγκριση είναι; Είναι σαν να συγκρίνουμε μήλα με αχλάδια, απλά δεν είναι εποικοδομητικό. Στην πραγματικότητα μας κάνει να νιώθουμε ανήμποροι. Επειδή η αλήθεια είναι ότι τα μήλα δεν είναι εγγενώς καλύτερα από  τα αχλάδια, είναι απλώς διαφορετικά. Μπορούμε να προτιμήσουμε από τα μήλα ή το αντίστροφο, αλλά υπάρχουν θαυμάσια πράγματα τόσο για τα μήλα όσο και για τα αχλάδια. Μπορούμε να απολαύσουμε και τα δύο. Παρομοίως, θα  μπορούσαμε να εστιάσουμε στα ιδιαίτερα στοιχεία του εαυτού μας που μας διαφοροποιούν από τους άλλους, χωρίς να κάνουμε τον εαυτό μας «χειρότερο από…», «άσχημο σε σχέση με…» κάποιον άλλο. Μπορούμε να απολαμβάνουμε να είμαστε ένα «μήλο», ενώ επιτρέπουμε στο άλλο άτομο να είναι ένα «αχλάδι».

2. Ξεκινήστε να παρατηρείτε αυτά που σας αρέσουν.

Είναι καταστρεπτικό για τους εαυτούς μας να «τσιμπάμε» στην ιδέα ότι υπάρχει το τέλειο σώμα και πρέπει να το έχουμε. Η αλήθεια είναι ότι  δεν υπάρχει. Όλοι έχουμε ελαττώματα και πράγματα που δεν αγαπάμε. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να αγαπάμε τον εαυτό μας συνολικά. Ένας τρόπος για να αποδεχτείτε το σώμα σας είναι να επικεντρωθείτε σε αυτές τις πτυχές του που αγαπάτε.

Ίσως έχετε όμορφα χέρια, ή τα μάτια σας είναι φωτεινά και όμορφα. Διαλέξτε ένα πράγμα για να ξεκινήσετε. Κάθε φορά που μια αρνητική σκέψη έρχεται για κάτι που δεν σας αρέσει στο σώμα σας, κλείστε αμέσως τα αυτιά σας και θυμηθείτε το χαρακτηριστικό που σας αρέσει.  Θα αυξηθεί η αυτοεκτίμησή σας και θα σας βοηθήσει να δεχτείτε το σώμα που έχετε εάν εξασκηθείτε σε αυτή την πρακτική.

3. Σταματήστε την εσωτερική αυστηρή κριτική.

Δεν χρειάζεται να πιστεύετε οτιδήποτε σκέφτεστε! Έχουμε την τάση να κάνουμε τα πράγματα φρικτά και τεράστια στο μυαλό μας. Μπορούμε να γίνουμε αυστηροί και επικριτικοί με το σώμα μας. Λέμε πράγματα που ίσως ποτέ δεν θα τολμούσαμε να τα πούμε σε ένα άλλο πρόσωπο. Γιατί είναι εντάξει να λέμε τέτοια πράγματα σε εμάς; Δεν είμαστε άνθρωποι εμείς;

Πολλοί από εμάς έχουν μια πολύ ισχυρή αρνητική φωνή, έναν εσωτερικό κριτή που έχει πάντα κάτι δυσάρεστο να πει. Είναι η φωνή που μας λέει πόσο άσχημοι και άνευ αξίας είμαστε. Είναι η φωνή που τροφοδοτεί το μίσος και την απέχθεια για το σώμα μας. Η αλήθεια είναι ότι δεν χρειάζεται να πιστέψουμε αυτή τη φωνή!

Για παράδειγμα, αν πιάσετε το μυαλό σας να μπαίνει σε μία κατάσταση σύγκρισης ή αρνητικής κριτικής για το σώμα σας «Σταματήστε!» και διαλέξτε μία άλλη σκέψη, μία που να σας εξυπηρετεί περισσότερο και να σας υποστηρίζει.

4. Δώστε έμφαση στην Υγεία.

Και πάλι  το κόλπο είναι να μετατοπίσετε την προσοχή σας. Επικεντρωθείτε στην προσπάθεια να έχετε ένα υγιές σώμα. Έχουμε έρθει σε αυτή τη ζωή για να την απολαύσουμε. Τη ζωή και το σώμα μας!. Όταν  επικεντρωνόμαστε στο πώς αισθανόμαστε, τι βιώνουμε, και όχι στο πώς είναι η εμφάνισή μας, είμαστε σε θέση να είμαστε παρόντες. Να ζούμε στο τώρα!.

Εστιάζοντας στην υγεία σας, σας  δίνει τη δυνατότητα να κάνετε καλύτερες επιλογές για να υποστηρίζετε το σώμα σας και τον εαυτό σας. Αντί να ακινητοποιηθεί το ηθικό σας με το να μην έχετε το «τέλειο» σώμα, μπορείτε να θέσετε στόχους για την προσωπική σας υγεία και να εργαστείτε για να τους καταφέρετε. Στη συνέχεια θα ικανοποιηθείτε από τις σωματικές σας ικανότητες, πώς κινείται το σώμα σας και τι μπορεί αυτό να καταφέρει.

Αν αρχίσετε  να εφαρμόζετε αυτές τις τέσσερις στρατηγικές στην καθημερινή  σας ζωή, θα μπορέσετε σύντομα να το αγαπήσετε και να προωθήσετε μία καλύτερη εικόνα.

Θυμηθείτε, τα παραπάνω είναι μια δια βίου άσκηση, με την καθημερινή προσπάθεια τα αποτελέσματα είναι θεαματικά!

Μαρία Σαμιώτη

Ψυχοθεραπεύτρια-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

M.P. on Eating Disorders and Obesity

M. samioti@relatecenter.gr        

W. www.relatecenter.gr

Η αξία του οικογενειακού γεύματος

6265879733_a350e41193_o

Image credit: Tetra Pak

Η αξία των οικογενειακών γευμάτων αναδεικνύεται στην προαγωγή της ανάπτυξης (κυρίως του ύψους) και της υγείας των παιδιών, καθώς αποτελούν ασπίδα στην εμφάνιση της παιδικής παχυσαρκίας και βοηθούν τα παιδιά να υιοθετήσουν υγιεινές και ισορροπημένες διατροφικές συνήθειες.

  • Στο οικογενειακό γεύμα τα παιδιά είναι λιγότερο πιθανό να καταναλώσουν ακατάλληλα τρόφιμα (πλούσια σε λιπαρά, ζάχαρη και αλάτι) και σε μεγάλες μερίδες, καθώς οι γονείς μπορούν ευκολότερα να ελέγξουν την ποιότητα, αλλά και την ποσότητα των τροφών που καταναλώνουν.  Παράλληλα αυξάνεται η πρόσληψη σε πιο υγιεινά τρόφιμα, όπως τα φρούτα και τα λαχανικά και έτσι τα παιδιά καταφέρνουν πιο εύκολα να πετύχουν τον στόχο των πέντε μερίδων καθημερινά, εφόσον βλέπουν τους γονείς με παρόμοια διατροφική συμπεριφορά, αποκτώντας έτσι ένα ζωντανό παράδειγμα προς μίμηση. Κατά συνέπεια η διατροφή τους είναι περισσότερο πλήρης σε θρεπτικά συστατικά και καλύπτουν τις ημερήσιες ανάγκες, ενώ οι πιθανότητες για εμφάνιση παχυσαρκίας και διατροφικών διαταραχών (ανορεξία, βουλιμία) ελαττώνονται αισθητά. Στο ίδιο συμπέρασμα κατάληξε και η πρόσφατη μελέτη της επιστημονικής ομάδας της ‘Διατροφής του Παιδιού’.
  • Τα παιδιά που τρώνε μοναχικά  δεν κατανοούν ότι το φαγητό είναι μια ευχάριστη, χαρούμενη και εποικοδομητική διαδικασία, κατά την οποία οι άνθρωποι συνομιλούν, επικοινωνούν, δοκιμάζουν όλοι μαζί νέες γεύσεις και τροφές, μοιράζονται τα νέα από την καθημερινότητα τους και χαλαρώνουν ανταλλάσοντας απόψεις για το φαγητό (πώς είναι μαγειρεμένο, τι προτιμούν και τι όχι, ιδέες για γευστικούς πειραματισμούς).  Η επικοινωνία στο οικογενειακό τραπέζι βοηθάει τα παιδιά να βελτιώνουν το λεξιλόγιο, το γλωσσικό πλούτο και την ικανότητα για διάλογο, ενώ παράλληλα συμβάλλει στο να βιώνουν την αίσθηση της ασφάλειας και της σταθερότητας. Η καθημερινή συνάθροιση γύρω από το τραπέζι είναι ωφέλιμη για τη σωστή διατροφική συμπεριφορά και την καλύτερη υγεία, αλλά και για τους συναισθηματικούς δεσμούς και την ψυχική ισορροπία όλης της οικογένειας.
  • Επιπρόσθετα, το φαγητό μπροστά στην τηλεόραση ή σε οθόνη υπολογιστή δεν βοηθά τα παιδιά να αναγνωρίσουν το αίσθημα της πείνας ή να προσέχουν τι και πόσο τρώνε.  Στην πραγματικότητα, δεν γίνεται αισθητή η αίσθηση του κορεσμού και είναι πολύ πιθανό να κάνουν λανθασμένες διατροφικές επιλογές, αφού κανένας δεν τους προσέχει.
  • Εκτός των άλλων το οικογενειακό γεύμα έχει συνδεθεί με καλύτερη επίδοση των παιδιών στο σχολείο και κοινωνική προσαρμογή, με αύξηση της αυτοεκτίμησης τους, βελτίωση της ψυχολογικής τους κατάστασης (άγχος, κατάθλιψη) και αποφυγή των ‘κακών’ συνηθειών (κάπνισμα, ποτό).
  • Ο πλέον ενδεδειγμένος, τρόπος για να ενθαρρύνετε το παιδί σας να τρώει υγιεινά είναι να εφαρμόζετε εσείς οι ίδιοι τις αρχές της ισορροπημένης διατροφής με κύρος και συνέπεια, καθώς τα παιδιά μιμούνται αυτά που βλέπουν καθημερινά από τους γονείς στο οικογενειακό τραπέζι. Παρόλα αυτά στην πρόσφατη μελέτη της επιστημονικής ομάδας της ‘Διατροφής του Παιδιού’ φάνηκε ότι μόνο το 25% των παιδιών τρώει πρωινό μαζί με την οικογένεια. Αντίστοιχα, μόνο το 57% των παιδιών τρώει μεσημεριανό και τέλος μόνο το 47% τρώει βραδινό με την οικογένεια. Για αυτό και η συχνότητα των οικογενειακών γευμάτων πρέπει να αυξηθεί καθώς τα πιο σωστά μηνύματα στέλνονται μέσω πράξεων!

Για οικογενειακά και ισορροπημένα γεύματα:

  • Προγραμματίστε το εβδομαδιαίο διαιτολόγιο της οικογένειας, έτσι ώστε να περιλαμβάνει μία ποικιλία τροφών, προκειμένου τα παιδιά να εξοικειώνονται με διαφορετικές γεύσεις.
  • Τα λαχανικά συνιστάται να αποτελούν αναπόσπαστο μέρος κάθε γεύματος, τα φρούτα να καταναλώνονται καθημερινά  ως σνακ.
  • Προσπαθήστε να καταναλώνετε όλη η οικογένεια μαζί τουλάχιστον ένα γεύμα της ημέρας. Προσπαθήστε να τρώτε πρωινό όλοι μαζί και τα σαββατοκύριακα το γεύμα να έχει μεγαλύτερη χρονική διάρκεια.  Ας μην ξεχνάτε ότι συχνότερη κατανάλωση πρωινού σημαίνει καλύτερη ποιότητα διατροφικών συνηθειών αν και στην μελέτη της επιστημονικής ομάδας της ‘Διατροφής του Παιδιού’ φάνηκε ότι μόνο το 64,5% των παιδιών τρώει πρωινό καθημερινά.

Παναγιώτης Βαραγιάννης – M.Med.Sc. Κλινικός Διαιτολόγος – Διατροφολόγος

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου…

4333067417_b80b635db7_z

Image credit : Juliana Coutinho

Πώς καταλαβαίνουμε ότι αγαπάμε τον εαυτό μας, ότι τον φροντίζουμε, τον προσέχουμε, του φερόμαστε με σεβασμό όπως του αξίζει;

Ή μήπως το καταλαβαίνουμε καλύτερα (ότι δεν τον αγαπάμε) όταν του στερούμε όλα τα προηγούμενα; Είναι ίσως πιο εύκολο να είμαστε αυστηροί με τον εαυτό μας, να ρίχνουμε το φταίξιμο σε εμάς σε πολλές περιπτώσεις (ακόμη και όταν το λάθος δεν είναι δικό μας) και να απαιτούμε συνεχώς από τον εαυτό μας να διορθώσει λάθη, αδυναμίες, συμπεριφορές.

Και όταν μπαίνουμε στη διαδικασία να του φερθούμε πιο καλά, πιο όμορφα …νιώθουμε περίεργα; Πιθανόν ναι, καθώς έχουμε μεγαλώσει και μάθει να κοιτάμε κυρίως αυτά που κάνουμε λάθος, προσπερνώντας βιαστικά όσα με προσπάθεια καταφέραμε.

Μήπως είναι η στιγμή να αγαπήσουμε πραγματικά τον εαυτό μας;

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά:

  • Μπόρεσα να καταλάβω ότι ο συναισθηματικός πόνος και η θλίψη απλώς με προειδοποιούσαν να μη ζω κόντρα στην αλήθεια μου. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε αυθεντικότητα.
  • Κατάλαβα σε πόσο δύσκολη θέση ερχόταν κάποιος με το να του επιβάλλω τις επιθυμίες μου, παρότι ήξερα ότι ούτε ήταν κατάλληλη η στιγμή ούτε ο άνθρωπος ήταν έτοιμος, ακόμα κι αν αυτός ο άνθρωπος ήμουν εγώ. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε αυτοεκτίμηση.
  • Έπαψα να λαχταρώ μια άλλη ζωή και μπόρεσα να δω ότι τα πάντα γύρω μου με προκαλούσαν να μεγαλώσω. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ωριμότητα.
  • Έπαψα να στερούμαι τον ελεύθερο μου χρόνο και σταμάτησα να κάνω μεγαλόπνοα σχέδια για το μέλλον. Σήμερα κάνω μόνο ό,τι με ευχαριστεί και με γεμίζει χαρά, ό,τι αγαπώ και κάνει την καρδιά μου να γελά, με το δικό μου τρόπο και τους δικούς μου ρυθμούς. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ειλικρίνεια.
  • Απελευθερώθηκα απ’ ό,τι δεν ήταν υγιές για μένα. Από φαγητά, άτομα, πράγματα, καταστάσεις και απ’ ό,τι με τραβούσε συνεχώς μακριά από τον ίδιο μου τον εαυτό. Στην αρχή το ονόμαζα «υγιή εγωισμό». Αλλά, σήμερα ξέρω ότι αυτό είναι αυτο-αγάπη.
  • Έπαψα να θέλω να έχω πάντα δίκιο. Έτσι έσφαλα πολύ λιγότερο. Σήμερα κατάλαβα ότι αυτό το λέμε απλότητα.
  • Αρνήθηκα να συνεχίσω να ζω στο παρελθόν και να ανησυχώ για το μέλλον μου. Τώρα ζω περισσότερο τη στιγμή, όπου όλα συμβαίνουν. Έτσι, σήμερα ζω την κάθε μέρα και αυτό το λέω πληρότητα.
  • Τότε συνειδητοποίησα ότι η σκέψη μου μπορεί να με κάνει μίζερο και άρρωστο. Όταν όμως επικαλέστηκα τις δυνάμεις της καρδιάς μου, η λογική απέκτησε έναν πολύτιμο σύντροφο. Αυτή τη σχέση σήμερα την ονομάζω σοφία της καρδιάς.

Δεν υπάρχει λόγος να φοβόμαστε τις αντιπαραθέσεις, τις συγκρούσεις και τα προβλήματα με τον εαυτό μας και τους άλλους, γιατί καμιά φορά ακόμα και τα άστρα εκρήγνυνται και δημιουργούνται ΝΕΟΙ ΓΑΛΑΞΙΕΣ.

Σήμερα ξέρω ΟΤΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ !

Charlie Chaplin

Όρια και υπευθυνότητα στα παιδιά

116412597_2aff1015c9_z

Image credit : rolands.lakis

Η οριοθέτηση των παιδιών

Η επιβολή ορίων αποτελεί μέρος της καθημερινότητας κάθε γονιού. Οι προηγούμενες γενιές ταύτιζαν την οριοθέτηση με την τιμωρία, σήμερα όμως μιλάμε περισσότερο για καθοδήγηση, ή για έναν τρόπο να διδάξουμε τα παιδιά μας πώς να τα βγάζουν πέρα στον κόσμο.

Μέσα από την οριοθέτηση, ένας γονιός δεν υποδεικνύει απλώς στο παιδί του τι πρέπει να πει ή τι πρέπει να κάνει, αλλά και το βοηθά να διαχειριστεί τις παρορμήσεις και τα άγχη του. Τα όρια που επιβάλλει ο γονέας εσωτερικεύονται και βοηθούν τα παιδιά να νιώθουν ασφαλή.

Οι αταξίες, οι σκανταλιές και η παραβίαση κανόνων αποτελούν φυσικό και αναπόφευκτο κομμάτι της ανάπτυξης. Τα παιδιά είναι περιπετειώδη, έχουν έντονες παρορμήσεις και μία ισχυρή ανάγκη για ανεξαρτησία. Η πρόκληση για τους γονείς είναι να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν τα αναπτυξιακά αυτά ζητήματα με ένα θετικό και εποικοδομητικό τρόπο.

Τα όρια

Τα όρια είναι ουσιαστικά οι προσδοκίες που έχουν οι γονείς από τα παιδιά τους. Είναι κατευθυντήριες γραμμές ή κανόνες, που δίνουν στα παιδιά το μήνυμα: «Νοιάζομαι για σένα. Θέλω να είσαι ασφαλής, να συμπεριφέρεσαι υπεύθυνα και να ενδιαφέρεσαι για τα συναισθήματα των άλλων, για να μάθεις έτσι να χτίζεις καλές σχέσεις.

4 είδη ορίων

·          Αυτά που προλαμβάνουν σωματικές βλάβες

·          Αυτά που προστατεύουν υλικά αντικείμενα

·          Αυτά που αποτρέπουν συναισθηματικά πλήγματα

·          Αυτά που διδάσκουν το σεβασμό στους άλλους

Κάποιες γενικές κατευθύνσεις για την οριοθέτηση των παιδιών

  • Οι κανόνες και τα όρια αφορούν τα σημαντικά ζητήματα. Τα υπερβολικά όρια αποτελούν βάρος και ανακόπτουν την ανάπτυξη των παιδιών. Σαν γονιός, χρειάζεται να βάλετε προτεραιότητες.
  • Τα όρια πρέπει να είναι λογικά και να λαμβάνουν υπ’ όψη την ηλικία και το αναπτυξιακό στάδιο του παιδιού. Αναρωτηθείτε αν μπορεί το παιδί να κάνει αυτό που του ζητάτε.
  • Τα όρια πρέπει να είναι ξεκάθαρα, θετικά διατυπωμένα και να προάγουν το να μάθει το παιδί αυτό-πειθαρχία.
  • Οι κανόνες πρέπει να εφαρμόζονται με συνέπεια. Αν δεν υπάρχει σταθερότητα στην εφαρμογή τους, το παιδί θα μπερδευτεί.
  • Καθώς το παιδί μεγαλώνει, οι κανόνες θα πρέπει να αλλάζουν και να προσαρμόζονται και να δίνονται περισσότερες ελευθερίες.
  • Τα παιδιά μπορούν να συμμετέχουν τα ίδια στη θέσπιση κανόνων. Το να ζητάμε τη γνώμη τους ενισχύει την αυτοεκτίμηση και τον αυτοέλεγχό τους.
  • Οι κανόνες δεν πρέπει να είναι αυθαίρετοι αλλά να συνοδεύονται από εξήγηση και αιτιολόγηση.

Ο γονιός θα πρέπει να περιμένει ότι το παιδί του θα ελέγξει την ικανότητά του να είναι σταθερός και συνεπής, παραβιάζοντας τους κανόνες. Τα παιδιά «τσεκάρουν» τους γονείς για να δείξουν την ανεξαρτησία τους και να δουν αν οι γονείς θα εμμείνουν σε αυτά που δηλώνουν ως σημαντικά.

Η απουσία ορίων ή τα υπερβολικά, άκαμπτα όρια προκαλούν στα παιδιά θυμό, άγχος ή φόβο. Τα συγκεκριμένα, θετικά και σταθερά εφαρμοζόμενα όρια αποτελούν ένα σημαντικό βήμα προς τον αυτοέλεγχο και την υπεύθυνη συμπεριφορά και δίνουν στα παιδιά αίσθημα ασφάλειας.

Τι λειτουργεί συνήθως:

  • Καθορίστε σαφείς κανόνες. Συνήθως οι καβγάδες ανάμεσα σε ένα γονιό και το παιδί του περιστρέφονται διαρκώς γύρω από τα ίδια θέματα. Για το λόγο αυτό, χρειάζεται οι κανόνες να είναι σαφείς και ξεκάθαροι. Για παράδειγμα, πείτε στο παιδί ότι επιτρέπεται να βλέπει τηλεόραση μόνο αφού έχει τελειώσει τα μαθήματά του. Αυτό θα μειώσει καθημερινές μάχες και διαρκείς διαπραγματεύσεις.
  • Χρησιμοποιήστε την έννοια της φυσικής συνέπειας σαν ένα είδος τιμωρίας, όταν οι κανόνες παραβιάζονται. Για παράδειγμα, αν ο γιος σας σπάσει το τζάμι του παραθύρου παίζοντας ποδόσφαιρο μέσα στο σπίτι, ζητήστε του να πληρώσει την αντικατάστάσή του με το χαρτζηλίκι του. Αν η συνέπεια συνδέεται με τη συμπεριφορά ή την παραβίαση του κανόνα, το μήνυμα ότι η συγκεκριμένη συμπεριφορά δεν είναι αποδεκτή ενισχύεται.
  • Μιλήστε για τα συναισθήματα. Αν το παιδί σας μιλάει θυμωμένα, απότομα ή υβριστικά, κουβεντιάστε μαζί του για το τι το έχει θυμώσει ή αναστατώσει. Όταν τα συναισθήματα ανοίγονται και συζητιούνται, η ανάγκη να είναι κανείς επιθετικός στη συμπεριφορά του μειώνεται.
  • Σε αυτές τις ηλικίες η ενίσχυση ή η επιβράβευση εξακολουθεί να λειτουργεί. Αν η κόρη σας παραμελεί το στρώσιμο του κρεββατιού της, μπορείτε να της υποσχεθείτε μία βόλτα στο εμπορικό κέντρο αν στρώνει καθημερινά το κρεββάτι της π.χ. για μία εβδομάδα.
  • Δώστε χώρο στο παιδί να ζητήσει πράγματα και να σας εξηγήσει το σκεπτικό του. Μπορεί να μη συμφωνήσετε τελικά, αλλά είναι σημαντικό να δώσετε στο παιδί την ευκαιρία επιχειρηματολογήσει και να υπερασπιστεί τον εαυτό του
  • Όταν το παιδί σας παραβιάζει κανόνες, βοηθήστε το να κατανοήσει καλύτερα τη συμπεριφορά του. Συνδέοντας τις πράξεις του με τα συναισθήματά του, θα αποκτήσει καλύτερο έλεγχο.
  • Όταν είναι εφικτό, παραχωρείστε στο παιδί καινούρια προνόμια. Αν ο 10χρονος γιος σας θέλει να πηγαίνει μόνος του στο σχολείο, βοηθήστε τον να εξασκηθεί κάνοντας τη διαδρομή μαζί του, μέχρι να νιώσετε άνετα να τον αφήσετε μόνο του.
  • Συζητήστε με άλλους γονείς. Ανταλλάξτε ιδέες και συγκρίνετε εμπειρίες. Πάντοτε όμως οι τελικές αποφάσεις είναι δικές σας. Ο κάθε γονιός έχει τις δικές του αρχές και αξίες που καθορίζουν και τα όρια που θα βάλει στο παιδί του.
  • Κάθε συζήτηση σχετικά με κάποια αταξία ή κακή συμπεριφορά, ας τελειώνει με μία σαφή διατύπωση μίας θετικής δεξιότητας. Για παράδειγμα, πείτε στον 7χρονο γιο σας: «Όταν θέλεις να αγοράσεις κάρτες Yu-Gi-Oh, να ζητάς χρήματα από μένα. Δεν πρέπει να δανείζεσαι λεφτά από τους φίλους σου»
  • Καλό είναι να έχετε ρεαλιστικές προσδοκίες. Ακόμα και αν η 9χρονη κόρη σας δείχνει εξωτερικά σαν να είναι 12, θα γκρινιάξει και θα κλαψουρίσει. Δείξτε υπομονή. Χρειάζεται χρόνο για να αναπτυχθεί.
  • Βοηθήστε το παιδί να αναπτύξει την κρίση του. Μιλήστε μαζί του για το κάπνισμά, τα ναρκωτικά κ.λ.π. Διδάξτε το μέσα από προσωπικά σας παραδείγματα, για το πώς π.χ. όταν ήσασταν στην ηλικία του αντιμετωπίζατε τους νταήδες ή καταφέρνατε να μην υποτάσσεστε στις προσταγές της παρέας. Μέσα από παιχνίδι ρόλων, βοηθήστε το παιδί να εξασκηθεί στο να διεκδικεί και να προστατεύει τον εαυτό του.

Τι δε λειτουργεί:

  • Το να ενοχοποιείτε ή να ντροπιάζετε το παιδί. Όταν η κόρη σας βάζει τα κλάματα μέσα στο μαγαζί επειδή αρνείστε να τις πάρετε τα ακριβά αθλητικά που θέλει, ας μην της επισημάνετε ότι «Κάνει σαν μωρό». Η φράση αυτή περνά το μήνυμα στο παιδί ότι τα συναισθήματά του είναι κακά, άρα το ίδιο είναι προβληματικό, και προκαλεί ένα πλήγμα στην αυτό-εκτίμησή του. Ακόμα και όταν λέτε «όχι», σεβαστείτε την επιθυμία του παιδιού και περιβάλλετε με αποδοχή τις συναισθηματικές του αντιδράσεις.
  • Το να «κόβετε την κουβέντα». Αν το παιδί σας ζητήσει κάτι και εσείς είστε εντελώς απρόθυμοι να το διαπραγματευτείτε, θα κατακλυστεί από θυμό. Η διατήρηση ενός ανοιχτού διαλόγου είναι σημαντικό μέρος μίας υγιούς σχέσης γονέα-παιδιού.
  • Η χρήση πολύ αυστηρής τιμωρίας. Η τιμωρία θα πρέπει να είναι ανάλογη του «εγκλήματος»! Αν το παιδί σας πάει άγραφτο μία μέρα στο σχολείο, το να του απαγορεύσετε π.χ. την τηλεόραση για μία εβδομάδα είναι υπερβολή.

Τι είναι η “εικόνα σώματος”

7178172779_b1ba29ab5eImage credit : Dreaming in the deep south

Η «εικόνα σώματος» είναι μία υποκειμενική αντίληψη που έχουμε για την εμφάνισή μας και το σώμα μας. Με άλλα λόγια, είναι ο τρόπος που βιώνουμε εμείς οι ίδιοι το σώμα μας και όχι το πώς απαραίτητα είναι.

Συχνά η εικόνα που έχουμε για αυτό, είναι διαφορετική από αυτό που βλέπουν οι άλλοι σε εμάς και συχνά είναι διαφορετική από το μέγεθος και το σχήμα που έχει στην πραγματικότητα. Γι’αυτό και αυτό το άρθρο δεν αφορά μόνο υπέρβαρους ανθρώπους. Αφορά οποιονδήποτε δεν «αισθάνεται καλά» με το σώμα του, ανεξαρτήτως βάρους.

Μέσα από την δουλειά μας συναντάμε πολλές γυναίκες (κυρίως) φυσιολογικού ή ακόμα και κάτω του φυσιολογικού βάρους, οι οποίες είχαν πολύ χειρότερη εικόνα σώματος, από ότι γυναίκες με βάρος πάνω του φυσιολογικού.

Γυναίκες και άνδρες νιώθουν μη ικανοποιημένοι με το σώμα τους και τα μέρη τους. Ποιος έχει γνωρίσει άνδρα που δεν θα προτιμούσε μεγαλύτερους δικέφαλους ή γυναίκα που δεν θα ήθελε μακρύτερα πόδια. Όμως περισσότερες γυναίκες παρά άνδρες αναφέρουν τακτικά ότι δεν τους αρέσει το σώμα τους. Η έμφαση στις γυναικείες εμπειρίες δεν υπονοεί ότι τα προβλήματα σωματικής εικόνας ανάμεσα στους άνδρες είναι λιγότερο σημαντικά από των γυναικών, απλά λιγότερο επικρατή.

«Η πηγή του κακού» βέβαια, είναι ότι στην κοινωνία μας επικρατεί η άποψη, το «αδύνατο είναι όμορφο και το όμορφο είναι καλό», και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα το βάρος να χρησιμοποιείται σαν μέσο αυτοεκτίμησης.

Έτσι, οι γυναίκες συχνά χρησιμοποιούν το βάρος ως μέτρο σύγκρισης για να μετρήσουν την αυτοεκτίμηση και την ελκυστικότητα. Είναι σύνηθες για τις γυναίκες να μπαίνουν σε ένα δωμάτιο και αμέσως να καθορίζουν τη θέση τους ανάλογα με το ποιες γυναίκες είναι πιο αδύνατες και ποιες είναι πιο παχιές από αυτές.

Τα κορίτσια κοινωνικοποιούνται περισσότερο από τα αγόρια με το να επικεντρώνονται στις εξωτερικές πτυχές του εαυτού τους, όπως η εμφάνιση. Το να μάθουν να φτιάχνουν τα μαλλιά τους, να βάψουν τα νύχια τους και να βαφτούν στο πρόσωπο  είναι πραγματικά μία τελετή για το πέρασμα στη γυναικεία ζωή στο πολιτισμό μας. Τα αγόρια από την άλλη είναι τυπικά κοινωνικοποιημένα με το να είναι αφοσιωμένα στις αθλητικές ικανότητες παρά στο πως φαίνονται. Επιπρόσθετα, η ελκυστικότητα δεν είναι απαραίτητη για την αρρενωπότητα, όπως είναι για τη θηλυκότητα στον πολιτισμό μας. Ελκυστικοί άνδρες περιγράφονται ως ωραίοι – ως κορμοστασιά. Το «handsome» προέρχεται από τη μέση αγγλική λέξη  «handsom» που αναφέρεται στην ικανότητα να εκμεταλλευτεί ή να κάνει. Είναι πρώτιστα μία λέξη όσον αφορά τη δράση και δευτερεύουσα για την εμφάνιση. Σχετισμένες με το «handsome» είναι αρετές όπως η επιτυχία και η δύναμη. Πόσο συχνά σχετίζετε τα επιτεύγματα αυτά με το «ωραία» ή «όμορφη»;

Με άλλα λόγια, αναμένεται από τις γυναίκες να έχουν πολύ μεγαλύτερο έλεγχο πάνω στο σώμα τους, στη λειτουργία του, στο σχήμα και το μέγεθός του, από ότι στους άνδρες.

Σκεφτείτε το παρακάτω: ήδη από την ηλικία των 10 ετών, τα περισσότερα κορίτσια φοβούνται μη παχύνουν. Ακόμη, περισσότερες έφηβες  στο σχολείο κάνουν δίαιτα από ότι τα αγόρια, εφόσον το βάρος και η εμφάνιση διαδραματίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην τελετή ένταξης στις διάφορες εφηβικές παρέες. Ανάμεσα σε φοιτητές, ένα μεγαλύτερο ποσοστό γυναικών παρά ανδρών αναφέρουν να αισθάνονται δυστυχείς με το πώς φαίνονται. Οι γυναίκες γενικά στον πληθυσμό αναφέρουν πιο αρνητικές συμπεριφορές για την εξωτερική εμφάνιση παρά οι άνδρες. Είναι λυπηρό ότι η αρνητική σωματική εικόνα συχνά ξεκινά όταν τα κορίτσια είναι νέα και εκτείνεται μακριά στην ενήλικη ζωή. Για ορισμένες γυναίκες κρατά μία ολόκληρη ζωή.

Τρώγοντας με τον θυμό μου

4628277817_d0ab67f499_zImage credit : joshjanssen

«Χτες έφαγα ένα κουτί γλυκά από τα νεύρα μου!»

Το έχετε πάθει ποτέ; Έχετε ακούσει κάποια γνωστή, φίλη ή συγγενή σας να σας αναφέρει κάτι ανάλογο;

Η αλήθεια είναι ότι πολλοί άνθρωποι αναφέρουν ανάλογα περιστατικά και κυρίως είναι άτομα που έχουν πολύ χαμηλή αυτοεκτίμηση. Γιατί όμως το κάνουν; Γιατί όταν θυμώνουν καταφεύγουν στο φαγητό;

Αρχικά, το φαγητό τους ανακουφίζει από το αρνητικό συναίσθημα και την ένταση που βιώνουν. Στην ουσία χρησιμοποιούν το φαγητό για εκτόνωση αλλά και για να φτιάξουν την διάθεσή τους. Πράγματι, για παράδειγμα η ζάχαρη, κινητοποιεί την έκκριση ορμονών που σχετίζονται με την καλή διάθεση (η γλυκόζη ενεργοποιεί την δημιουργία σεροτονίνης, ο νευροδιαβιβαστής στον οποίο ενεργούν πολλά αντικαταθλιπτικά). Γι’αυτό συνείδητα ή ασυνείδητα, σε αυτές τις περιπτώσεις, αποζητάνε τρόφιμα που να είναι πλούσια κυρίως σε κατεργασμένους υδατάνθρακες, καθώς όταν καταναλώνονται, τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα ανεβαίνουν πολύ άμεσα.

Σε πιο ασυνείδητο επίπεδο, τρώγοντας μετατοπίζουν το πρόβλημα. Στην ουσία όταν κάποιος τους θυμώνει και δεν το εκφράζουν (γιατί φοβούνται μήπως τον χάσουν από την ζωή τους ή μήπως χάσουν την δουλειά τους, κτλ), επειδή τους είναι πολύ οδυνηρό να το σκέφτονται, μπορεί να καταλήξουν να φάνε χωρίς έλεγχο προκειμένου να αισθανθούν άμεσα καλύτερα. Αυτό που ακολουθεί είναι να θυμώνουν με τον εαυτό τους που έφαγαν έτσι και με αυτό τον τρόπο να μετατοπίζουν το πρόβλημα και να απασχολήσει αυτό την σκέψη τους και όχι το πόσο άσχημα του φέρθηκε κάποιος άλλος. Με απλά λόγια «καταπίνουν» κυριολεκτικά και μεταφορικά τον θυμό τους. Συνήθως αυτά τα άτομα έχουν συνηθίσει να αυτοκατηγορούνται  και να αυτοτιμωρούνται. Είναι μία διαδικασία γνώριμη σε αυτούς και την προτιμάνε από κάτι που θεωρούν ότι δεν μπορούν να ελέγξουν.

Αυτό βέβαια τους τοποθετεί σε έναν φαύλο κύκλο αρνητικών συναισθημάτων και πλεονάζοντος βάρους. Όταν θυμώνουν και προσπαθούν να καταπιέσουν τον θυμό τους για κάτι, αυτό πολύ πιθανόν να επαναληφθεί. Εάν ο άλλος δεν καταλάβει ότι κάτι που κάνει μας θυμώνει, πολύ πιθανόν να το επαναλάβει. Και θέτουμε τον εαυτό μας εκτεθειμένο και στο να θυμώσουμε πάλι και στο να κάνουμε πάλι βουλιμικό. Το πρόβλημα όμως δεν λύνεται. Μένει εκεί. Είναι σαν να λέμε ότι «είμαι θυμωμένος, ας πάω να ουρήσω». Σας φαίνεται αντιφατικό; Το ίδιο γίνεται και με το φαγητό. Αν ουρήσω, δεν θα σταματήσω να είμαι θυμωμένος, ούτε θα πάψει να υφίσταται ο λόγος που θύμωσα. Βιολογική ανάγκη είναι και το φαγητό, βιολογική ανάγκη είναι και η ούρηση.

Κεντρικό σημείο σε όλα τα παραπάνω είναι ότι το φαγητό δεν είναι ο εχθρός, αλλά τους βοηθάει να ανακουφιστούν και να αισθανθούν καλύτερα παροδικά. Αν δεν είχαν το φαγητό να «ακουμπήσουν», η μη εκτόνωση των αρνητικών συναισθημάτων, θα μπορούσε να προκαλέσει κάποιο σοβαρό πρόβλημα υγείας.  Τώρα αν αυτή η διαδικασία τους επιφέρει πλεονάζον βάρος (το οποίο επίσης μπορεί να προκαλέσει προβλήματα υγείας), είναι να συνειδητοποιήσουν ότι επέλεξαν να φάνε, αντί να εκτονωθούν κάπως αλλιώς και αυτό είναι η συνέπεια.

Το άγχος των γιορτών

360572473_90109ff0c0_zImage credit : w0arz

Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε συνδυάσει τις γιορτές με μια ευχάριστη και ζεστή οικογενειακή ατμόσφαιρα, με χαλάρωση και ξεκούραση. Είναι όμως μία μερίδα ατόμων που η ιδέα των γιορτών τους προκαλεί άγχος. Και αυτό το άγχος είναι τόσο ισχυρό που πολλές φορές επισκιάζει την ευχάριστη ατμόσφαιρα και το νόημα των γιορτών.

Οι δύο κυριότερες αιτίες αυτού του άγχους, είναι το φαγητό που θα υπάρχει σε αφθονία αυτές τις ημέρες και η εμφάνιση των ατόμων αυτών τις γιορτινές ημέρες, στις οικογενειακές και φιλικές συναναστροφές, και τα δύο μαζί υπό την σκιά της κριτικής των άλλων.

Όσον αφορά το φαγητό, τα άτομα αυτά βάζουν τον εαυτό τους σε μία διαδικασία, να σκέφτονται τι λένε και τι πιθανά σκέφτονται οι άλλοι όταν τους βλέπουν να τρώνε. Η αλήθεια είναι ότι δυστυχώς πολλές φορές, πράγματι γίνονται σχόλια την ώρα που τρώμε, που έχουν σχέση με το βάρος, την δίαιτα, το πόσο παχυντικό είναι κάτι, και διάφορες αξίες που έχει ο καθένας για το φαγητό μεταφέρονται στο τραπέζι.

Πολλοί, ειδικά υπέρβαροι, αισθάνονται ότι «πρέπει» να φάνε το περισσότερο από όλους ή τελοσπάντων ότι πρέπει να φάνε πολύ ακόμα και αν δεν πεινάνε. Το βιώνουν σαν κάποιο «χρέος» που έχουν, προκειμένου να δικαιολογήσουν το βάρος τους, και ότι σε σχέση με τους άλλους αυτοί οφείλουν να φάνε περισσότερο. Αυτό βέβαια που ακολουθεί, είναι να αισθάνονται μία έντονη δυσφορία, αλλά και πολύ έντονες τύψεις, οι οποίες τους κάνουν να μετανιώνουν που φάγανε τόσο πολύ. Και αυτό που μένει στο τέλος είναι μία απέχθεια για τον εαυτό τους και καθόλου η απόλαυση.

Κάποιοι άλλοι βέβαια κάνουν το αντίθετο. Όταν πηγαίνουν σε ένα τραπέζι, πηγαίνουν ήδη αγχωμένοι και σκέφτονται από το πρωί ότι «θα πρέπει» να φάνε λίγο και αργά, γιατί αν φάνε όπως πραγματικά θέλουν και από άποψη ποσότητας, αλλά και είδους τροφίμων, πιστεύουν ότι οι άλλοι θα λένε «ε, βέβαια, πώς να μην είναι έτσι, έτσι όπως τρώει». Έτσι λοιπόν, δεν απολαμβάνουν ούτε την γιορτινή συνάντηση, ούτε το φαγητό και αισθάνονται στερημένοι, ακόμα και αν έχουν πραγματικά χορτάσει. Αυτό που ακολουθεί συνήθως, είναι ότι όταν θα γυρίσουν στο σπίτι, θα φάνε πάλι (με τον τρόπο που ήθελαν αλλά και το είδος του φαγητού που πραγματικά ήθελαν εξαρχής – παρόλο που δεν πεινάνε), για να αισθανθούν ελεύθεροι, ότι δεν κρίνονται και να αισθανθούν έστω και στιγμιαία την απόλαυση του φαγητού.

Η άλλη αιτία άγχους πηγάζει από το γεγονός, ότι αυτές τις ημέρες ερχόμαστε σε επαφή με άτομα που μπορεί να έχουμε και καιρό να δούμε (πχ μακρινοί συγγενείς ή και φίλοι). Και αυτό, για αυτά τα άτομα σημαίνει σύγκριση αλλά και κριτική. Όλοι μας θέλουμε να παίρνουμε κολακευτικά σχόλια. Και από τα άτομα που έχουμε καιρό να δούμε, είναι κάτι που το περιμένουμε κιόλας. Το θέμα δημιουργείται όταν αισθάνονται ότι δεν έχουν αλλάξει από πέρυσι (και κυρίως το βάρος) ή πιστεύουν ότι έχουν αλλάξει προς το χειρότερο. Για κάποιο λόγο αισθάνονται ότι είχαν το χρέος να το κάνουν μέσα στην χρονιά που πέρασε. Ίσως ήταν και μία προσωπική δέσμευση, που είχαν κάνει ενδόμυχα όταν άλλαξε ο προηγούμενος χρόνος, προκειμένου να μην ξαναβιώσουν τα ίδια αρνητικά συναισθήματα για τον εαυτό τους. Και το γεγονός ότι δεν έχουν αλλάξει «όπως όφειλαν» ή έχουν πάρει κιόλας βάρος, καθώς και το γεγονός ότι «πρέπει» να παρευρεθούν, είναι παράγοντες που κάνουν αυτές τις συνευρέσεις τόσο δύσκολες.

Για να μην αναφέρω «το άγχος του φορέματος». Αυτό το άγχος, βέβαια, γίνεται πιο έντονο από την προσδοκία που μας αναπτύσσεται ότι αυτές τις ημέρες, «πρέπει» να είμαστε πολύ λαμπερές και όμορφες, «πρέπει» να φορέσουμε κάποιο εντυπωσιακό και κατ’επέκταση στενό ρούχο. Για κάποιον περίεργο λόγο, λίγο πριν τις γιορτές δοκιμάζουν ένα φόρεμα που κάποτε τους έκανε και θα μπορούσαν να φορέσουν στις φετινές γιορτές (αν και το πιο πιθανόν είναι να μην επέλεγαν να το φορέσουν έτσι κι αλλιώς), αλλά τώρα πλέον δεν τους κάνει. Και αυτή η διαπίστωση είναι πολύ οδυνηρή. Αλλά και το να στρουθοκαμηλίσουν, να μην παρευρεθούν σε μια γιορτινή ατμόσφαιρα, και το να μην κάνουν κάτι διαφορετικό από ότι έκαναν τον προηγούμενο καιρό, είναι κάτι που δεν θα απολαύσουν.

Οι περισσότερες γυναίκες όταν μπαίνουν σε ένα χώρο, το πρώτο που παρατηρούν είναι τις άλλες γυναίκες που υπάρχουν μέσα σε αυτό τον χώρο, δίνοντας κυρίως έμφαση στο σώμα τους. Αυτό που κάνουν είναι να συγκρίνουν τον εαυτό τους με τις άλλες γυναίκες που υπάρχουν εκεί και με βάση το αν είναι πιο αδύνατες ή πιο γεμάτες από τις ίδιες, θα εξαρτηθεί το αν θα αισθανθούν καλά για τον εαυτό τους ή όχι, το πώς θα συμπεριφερθούν, αλλά και το πώς θα περάσουν σε αυτόν τον χώρο.

Και όλα αυτά έχουν σαν αιτία την χαμηλή αυτοεκτίμηση. Σε αυτό το σημείο, θα το θεωρούσα κουραστικό να αναφερθώ σε μία ανάλυση όσον αφορά την χαμηλή αυτοπεποίθηση. Θεωρώ ότι θα είναι πιο ωφέλιμο να σας προτείνω μία άσκηση για αυτές τις ημέρες. Πάρτε χαρτί και μολύβι και καταγράψτε τι θεωρείται μοναδικό σε εσάς. Αναφερθείτε σε χαρακτηριστικά τόσο του χαρακτήρα, όσο και της εμφάνισής σας. Καταγράψτε επίσης πράγματα στα οποία θεωρείτε ότι τα καταφέρατε πολύ καλά και είστε περήφανες (πχ γέννησα και μεγάλωσα δύο υγιή και άξια παιδιά, ή πέτυχα στις πανελλήνιες με την πρώτη φορά ή πήρα το πτυχίο των αγγλικών, κτλ). Έπειτα, ζητήστε από αγαπημένα σας πρόσωπα, να σας πούνε οι ίδιοι τι θεωρούν ότι σας κάνει ξεχωριστούς και μοναδικούς, και καταγράψτε τα. Διαβάστε την λίστα που φτιάξατε, και στη συνέχεια φανταστείτε ότι κάποιος σας έδινε αυτή την λίστα των χαρακτηριστικών για ένα άτομο που μόλις γνώρισε και εσείς δεν το γνωρίζετε και σας ζητάει την γνώμη σας για αυτό. Ποια θα ήταν η γνώμη σας;

Σίγουρα θα ήταν πολύ καλύτερη από ότι αυτή που έχετε για τον εαυτό σας. Κάντε λοιπόν ένα δώρο στον εαυτό σας για αυτήν την χρονιά και κάντε αυτήν την άσκηση πριν ντυθείτε για το ρεβεγιόν.

Η αυτοεκτίμηση είναι μία από τις πιο ισχυρές κινητήριες δυνάμεις του σύμπαντος. Η υψηλή αυτοεκτίμηση οδηγεί σε χαρά, παραγωγικότητα και καλές διαπροσωπικές σχέσεις.  Κάντε λοιπόν δώρο στον εαυτό σας περισσότερη αυτοπεποίθηση. Σας αξίζει!

Με τις θερμότερες ευχές για το καινούργιο έτος, Λαμπρινή Μόσχου

Μάθημα θάρρους 9ο : Πώς θα σταματήσετε να κάνετε τον σκουπιδοτενεκέ

4731011429_825f6c8435_zImage credit : sk8geek

Έχετε φάει ποτέ τα περισσεύματα του φαγητού των παιδιών σας;

Τρώτε τρόφιμα για να μην πάνε «χαμένα»;

Τρώτε φαγητό που είναι μαγειρεμένο αρκετές ημέρες πριν, προκειμένου να μην το πετάξετε, ενώ οι υπόλοιποι στο σπίτι τρώνε ωραιότατο, φρεσκομαγειρεμένο και αχνιστό φαγητάκι ημέρας;

Το άρθρο αυτό λοιπόν είναι γραμμένο για εσάς!

Σημείο 1ο:

Έχετε σκεφτεί ότι στην ουσία πετάτε στο στομάχι σας φαγητά, αντί να τα πετάξετε στον σκουπιδοτενεκέ;

Κοινώς, συμπεριφέρεστε στον εαυτό σας, σαν να ήσασταν σκουπιδοτενεκές. Αυτή η πράξη είναι δείγμα χαμηλής αυτοεκτίμησης και ξεκινάει από την πεποίθηση ότι δεν αξίζετε την απόλαυση. Φέρτε στο μυαλό σας την εικόνα ενός παραγεμισμένου σκουπιδοτενεκέ. Πόσο δελεαστική, όμορφη, ποθητή μπορεί να είναι; Αυτή θέλετε να είναι και η δική σας εικόνα;

Σημείο 2ο:

Όταν τρώτε κάτι προκειμένου να μην πάει «χαμένο», να θυμάστε ότι αυτό που πάει «χαμένο» στην ουσία, είναι η όμορφη σιλουέτα σας. Όταν τρώτε κάτι, ενώ δεν πεινάτε, απλά για να αποφύγετε να το πετάξετε, στην ουσία φορτώνετε τον εαυτό σας με ενέργεια την οποία δεν χρειάζεται εκείνη την στιγμή. Την παραπάνω ενέργεια θα την μετατρέψει σε αποθήκη ενέργειας για άλλη φορά. Με άλλα λόγια θα την μετατρέψει σε λίπος.

Ειδικά στις ημέρες μας, δεν είναι ότι πιο εύκολο να πετάτε φαγητό. Αυτό είναι κατανοητό και θεμιτό. Για να μην αναγκάζεστε λοιπόν να το κάνετε πράξη ή να καταφεύγετε στο να το τρώτε προκειμένου να μην το πετάξετε, το πρώτο και σημαντικότερο είναι να υπολογίζετε περίπου την ποσότητα που καταναλώνει η οικογένειά σας από ένα συγκεκριμένο φαγητό και να φτιάχνετε αυτήν. Όχι περισσότερο. Όχι δεν θα είναι αυτήν η φορά η εξαίρεση που τα παιδιά σας θα θελήσουν να φάνε περισσότερο.

Εάν παρόλα αυτά σας περίσσεψε αρκετή ποσότητα από ένα φαγητό θα μπορούσατε να το βάλετε στην κατάψυξη προκειμένου να το φάτε μία άλλη φορά, χωρίς το άνχος ότι επί 4 μέρες θα πρέπει να τρώω φασολάκια μέχρι να τελειώσουν.

Σε φαγητά που προϋποθέτουν αρκετό χρόνο προετοιμασίας και παρασκευής, καθώς και αρκετό κόπο, όπως για παράδειγμα οι πίτες, θα μπορούσατε να φτιάξετε μία ποσότητα για να ψήσετε εκείνη την ημέρα, αλλά και να φτιάξετε και μία ποσότητα και να την βάλετε στην κατάψυξη κατευθείαν χωρίς να την έχετε μαγειρέψει. Έτσι θα αποφύγετε τον εξαναγκασμό το να την φάτε όλη για να μην πάει ο κόπος σας χαμένος.

Μία άλλη συμβουλή είναι να μην αγοράζετε αποθέματα σε μεγάλες ποσότητες και κυρίως σε τρόφιμα που χαλάνε γρήγορα, όπως γαλ/κά, τυριά, ψωμί, φρούτα και λαχανικά. Το καλύτερο θα ήταν να παίρνετε μικρότερες ποσότητες πιο συχνά. Με αυτό τον τρόπο και δεν θα αναγκάζεστε να φάτε κάτι προκειμένου να μην χαλάσει, αλλά και τα τρόφιμα που θα τρώτε θα είναι περισσότερο θρεπτικά, καθώς είναι πιο πιθανόν να διατηρούν τις βιταμίνες τους και τις ουσίες τους αναλλοίωτες. Εάν παρόλα αυτά βλέπετε ότι έχετε μία ποσότητα τροφίμου που αν δεν φαγωθεί άμεσα θα χαλάσει, σκεφτείτε κάτι που θα μπορούσατε να φτιάξετε χρησιμοποιώντας το στην συνταγή. Για παράδειγμα πήρατε αρκετά μήλα για την οικογένεια και τελικά δεν τα έφαγε κανένας; Φτιάξτε μία ωραία σπιτική μηλόπιτα!

Σημείο 3ο:

Παρόλα αυτά, σίγουρα θα υπάρξουν ημέρες που μία ποσότητα φαγητού θα περισσέψει. Καθιερώστε 1-2 ημέρες της εβδομάδας κατά τις οποίες όλη η οικογένεια θα τρώει «μαζέματα», δηλαδή ποικιλία φαγητών από προηγούμενες ημέρες. Μην ξεχωρίζετε τον εαυτό σας από τους άλλους, αναλαμβάνοντας κιόλας τον ρόλο του θύματος («δεν έχω ανάγκη εγώ!»). Έχετε και εσείς ανάγκη! Και μάλιστα όχι μία, αλλά πολλές! Εάν δεν συμπεριφέρεστε η ίδια στον εαυτό σας με σεβασμό και εάν η ίδια δεν θεωρήσετε ότι αξίζετε να καλύπτονται οι ανάγκες σας, μην απορήσετε εάν και οι υπόλοιποι δεν σας δείχνουν σεβασμό και αρχίζουν να υποτιμούν τις ανάγκες σας και σε άλλους τομείς! Εσείς τους αφήσατε να το πιστεύουν!

Σημείο 4ο:

Τα άτομα που διατηρούνται σε ένα φυσιολογικό εύρος βάρους, χωρίς να στερούνται τροφής, είναι τα άτομα που απολαμβάνουν αυτό που τρώνε.

Τα άτομα που παίρνουν βάρος ή που διατηρούν ένα αυξημένο βάρος παρόλο που βρίσκονται σε μία διαρκή διαδικασία δίαιτας, είναι τα άτομα που τρώνε για να απολαύσουν.

Εάν λοιπόν αυτό που τρώτε, δεν το απολαμβάνετε, επειδή  θεωρείτε ότι δεν αξίζετε, το πιο πιθανόν είναι μετά από λίγη ώρα να θέλετε να ξαναφάτε κάτι, μήπως και το απολαύσετε αυτή την φορά. Αλλά πάλι επειδή είτε ο τρόπος που θα το φάτε, είτε το είδος του τροφίμου που θα επιλέξετε και δεν θα είναι αυτό που πραγματικά θα θέλατε, πάλι δεν θα το απολαύσετε και πάλι μετά από λίγο θα έχετε την επιθυμία να φάτε κάτι μήπως και το απολαύσετε.

Αυτό λοιπόν θα σας οδηγήσει στο να τσιμπολογάτε συνέχεια και να φορτώνεστε με παραπάνω θερμίδες, ενώ εάν εξ αρχής τρώγατε αυτό που πραγματικά θέλατε και με τον τρόπο που θέλατε, και θα το είχατε απολαύσει και δεν θα φορτώνατε τον οργανισμό σας με παραπάνω ενέργεια.

Αυτό που τρώμε λοιπόν είναι πολύ σημαντικό να το απολαμβάνουμε. Φάτε κάτι επειδή πραγματικά αυτό θέλετε και όχι επειδή προέκυψε αυτό αν μην το φάει κάποιος άλλος. Και επιλέξτε την ώρα, τον τρόπο και τις συνθήκες υπό τις οποίες θα το φάτε, ώστε να το απολαύσετε το περισσότερο δυνατό.

Σημείο 5ο:

Με το να τρώτε κάτι προκειμένου να μην το πετάξετε, κάνετε πράγματι οικονομία; Μήπως αυτό σας οδηγεί σε παραπάνω βάρος και αυτό με την σειρά του επηρεάζει την σωματική αλλά και την ψυχολογική σας υγεία; Και αυτό σημαίνει επισκέψεις σε διαιτολόγους, μαγικές θεραπείες, γιατρούς, φάρμακα, βιοχημικές εξετάσεις, λεφτά για καινούργια γκαρνταρόμπα, κτλ;

Σημείο 6ο:

Να θυμάστε ότι οι πράξεις σας είναι παράδειγμα για τα παιδιά σας. Θα θέλατε τα παιδιά σας να μεγαλώσουν και να υιοθετήσουν την πεποίθηση ότι δεν αξίζουν την απόλαυση;

Μάθημα θάρρους 3ο : Πώς θα αντικρούσετε τις πιέσεις των άλλων να φάτε στις κοινωνικές εκδηλώσεις

2772909225_1dfce69623_z

Image credit : (matt)

Ένα πολύ συχνό φαινόμενο, ειδικά στις γιορτές, είναι να πάτε σε ένα φιλικό σπίτι και να σας προσφέρουν κάτι να φάτε. Αυτό είναι πολύ λογικό και θεμιτό. Το πρόβλημα ξεκινάει όταν δέχεστε πιέσεις από τον οικοδεσπότη, να το φάτε εκείνη την στιγμή ακόμα και αν δεν το θέλετε και θεωρεί ως προσβολή την αρνητική απάντηση. Σχόλια του είδους : «μα είναι πολύ ωραίο δοκίμασέ το!», «σιχαίνεσαι να φας από το γλυκό μου;», «άσε τώρα τη δίαιτα, ξεκίνα την από αύριο πάλι», «μα, με προσβάλλεις!», «αν δεν το φας, θα παρεξηγηθώ!», μπορούν να σας φέρουν σε πολύ δύσκολη θέση και να σας οδηγήσουν στο να φάτε κάτι ακόμα και αν δεν το θέλετε προκειμένου να ικανοποιήσετε τον άλλον και να τον πείσετε ότι κάτι από τα παραπάνω δεν ισχύει. Τι θα μπορούσατε να κάνετε λοιπόν προκειμένου να «βγείτε» από την δύσκολη θέση;

Συμβουλή 1η :

Το πιο σημαντικό είναι να σκεφτείτε αν πραγματικά το θέλετε εκείνη την στιγμή ή όχι. Αν το θέλετε, τότε καλά θα κάνετε να το φάτε. Αν δεν το θέλετε όμως και απλά πιέζεστε από τις προτροπές των άλλων να το φάτε, σκεφτείτε τι έγινε την τελευταία φορά που το κάνατε. Το απολαύσατε; Ή γυρίσατε μετά στο σπίτι και είχατε τύψεις, φούσκωμα και δυσφορία; Σας επηρέασε αυτό την υπόλοιπη ημέρα; Σας οδήγησε σε υποτροπή; Σας χάλασε την ημέρα και επηρέασε την αυτοκτίμησή σας εκείνη την ημέρα; Επηρέασε την διάθεσή σας ή ακόμα και τον ύπνο σας; Αισθανθήκατε άσχημα που δεν είπατε τελικά όχι;

Αν είστε σε αυτή την περίπτωση σκεφτείτε απλά : πόσο θεωρείτε ότι θα επηρεαζόταν ο οικοδεσπότης αν εσείς τελικά δεν το τρώγατε; Θα χάλαγε η μέρα του; Θα έχανε τον ύπνο του; Για πόση ώρα θεωρείτε ότι θα τον επηρέαζε; Θα το σκεφτόταν και όταν φεύγατε;

Και σκεφτείτε από την άλλη το πόσο επηρέασε εσάς. Αξίζετε να περάσετε κάτι τέτοιο προκειμένου να ευχαριστήσετε κάποιον άλλον;

Συμβουλή 2η :

Σε περίπτωση που θεωρείτε ότι αν το φάτε εκείνη την στιγμή δεν θα το απολαύσετε, μπορείτε να πείτε : «σε ευχαριστώ πάρα πολύ, αλλά πραγματικά αυτή την στιγμή είμαι σκασμένη. Αλλά επειδή φαίνεται φανταστικό και θέλω να το δοκιμάσω οπωσδήποτε, βάλτο μου σε ένα αλουμινόχαρτο να το φάω μετά». Και τελικά να το φάτε κάποια άλλη στιγμή που θα επιλέξετε εσείς και θεωρείτε ότι θα το απολαύσετε περισσότερο. Αλλά επειδή θα το επιλέξετε εσείς και όχι επειδή θα σας πιέσει κάποιος άλλος, ούτε για να ικανοποιήσετε τον άλλον. Το θέμα είναι στο τέλος της ημέρας να αισθάνεστε εσείς καλά με τον εαυτό σας.

Συμβουλή 3η :

Να θυμάστε το εξής :

Τις περισσότερες φορές τα άτομα που πιέζουν κάποιον τόσο πολύ να φάει κάτι και δέχονται την αρνητική απάντηση ως απόρριψη, έχουν τα ίδια χαμηλή αυτοεκτίμηση. Το να φτάνουν στο σημείο να υποβάλλουν κάποιον σε ψυχολογικό εκβιασμό προκειμένου να φάει κάτι και τελικά να το καταφέρνουν, είναι κάτι που τους επιβεβαιώνει ότι κατάφεραν κάτι. Σε πολλές περιπτώσεις, ειδικά αν οι ίδιοι δεν αισθάνονται καλά με το βάρος και με το σώμα τους και μπαίνουν σε συνεχείς δίαιτες,  το να καταφέρουν κάποιον να φάει κάτι μαζί με αυτούς ή το να καταφέρουν να σας σαμποτάρουν σε μία παρόμοια προσπάθεια που μπορεί να κάνετε εσείς (πχ προσπαθείτε να ακολουθήσετε ένα πρόγραμμα διατροφής), θα τους μειώσει τις ενοχές για το γεγονός ότι χάλασαν οι ίδιοι το πρόγραμμά τους. Το θέμα είναι ότι με το να το χαλάσετε και εσείς δεν θα αλλάξει το γεγονός ότι το έχουν χαλάσει οι ίδιοι. Και αυτό δεν θα ωφελήσει ούτε εσάς, αλλά ούτε και τους ίδιους.

Συμβουλή 4η :

Να θυμάστε επίσης :

Για πολύ κόσμο, και ειδικά μεγαλύτερης ηλικίας, το φαγητό είναι συνυφασμένο με την φροντίδα. Και όσο πιο πλούσια μαγειρεμένο είναι ένα φαγητό (με όσο περισσότερο λάδι και αλάτι, βούτυρο ή ζάχαρη), τόσο περισσότερη φροντίδα αισθάνονται ότι προσφέρουν. Αυτή είναι μία νοοτροπία που έχει διαμορφωθεί από διάφορα βιώματα που είχαν οι ίδιοι και οι γονείς τους, όπου το φαγητό ήταν πολυτέλεια και το επιπλέον βάρος ήταν ένδειξη υγείας. Οι εποχές πλέον όμως έχουν αλλάξει. Πλέον το να έχει κάποιος ένα φυσιολογικό βάρος θεωρείται πολυτέλεια και το να είναι υπέρβαρος αυξάνει τις πιθανότητες για ασθένειες. Δείξτε τους με ποιον άλλον τρόπο θα μπορούσαν να σας φροντίσουν και να σας ευχαριστήσουν.

Σαν γενικό συμπέρασμα λοιπόν, κρίνετε αν θα φάτε κάτι ή όχι, από το αν εσείς το θέλετε ή όχι και έχοντας ως μοναδικό κριτήριο την δική σας απόλαυση! Το αξίζετε!