Tag Archives: αυτοεκτίμηση

3+1 στρατηγικές για να αγαπήσεις το σώμα σου

5116145499_267de3480d_zImage credit : Andrea Parrish – Geyer

Ας το παραδεχτούμε! Η πίεση για  ένα τέλειο σώμα είναι τεράστια στην κοινωνία μας. Η ψηφιακή επεξεργασία των φωτογραφιών των λεπτών σαν ραβδί μοντέλων μας βομβαρδίζουν καθημερινά και προωθούν μια συγκεκριμένη εικόνα ως «ιδανικό πρότυπο» ομορφιάς.
Το πρόβλημα είναι ότι οι περισσότεροι από εμάς δεν μοιάζουμε στο ελάχιστο με αυτούς που κοσμούν τα εξώφυλλα των περιοδικών.

Παρόλα αυτά,  πολλοί από εμάς πέφτουμε στην παγίδα και επιθυμούμε να έχουμε ένα διαφορετικό σώμα και φτάνουμε στο σημείο να μισούμε αυτό που ήδη έχουμε. Δυστυχώς, έχουμε «τσιμπήσει» στην ιδέα ότι υπάρχει ένα «τέλειο» σώμα κάπου εκεί έξω και εμείς είμαστε οι ελαττωματικοί  και οι άχρηστοι που δεν το έχουμε.

Όταν μισούμε το σώμα μας και δεν το αποδεχόμαστε όπως είναι, κάνουμε περίπλοκη και δυστυχισμένη τη ζωή μας. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε ποικίλες συμπεριφορές που μπορούν να αποβούν δυσλειτουργικές μέχρι να οδηγήσουν σε διατροφική διαταραχή.

Υπάρχει τρόπος να συμφιλιωθείτε με τον εαυτό σας και να αγαπήσετε το σώμα σας όπως είναι; Αυτή τη στιγμή; Υπάρχουν τέσσερις απλοί τρόποι για να ξεκινήσετε από σήμερα:

1.  Σταματήστε να συγκρίνετε τον εαυτό σας με τους άλλους.

Ακούγεται σαν μία απλή συμβουλή, αλλά εάν πραγματικά την ακολουθήσετε μπορεί να επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο που αισθάνεστε για τον εαυτό σας και το σώμα σας.  Μία από τις μεγαλύτερες πηγές της δυσαρέσκειας με το σώμα μας είναι η σύγκριση με τους άλλους. Σταματήστε την!

Έχετε σκεφτεί πόσο τρελή αυτή η σύγκριση είναι; Είναι σαν να συγκρίνουμε μήλα με αχλάδια, απλά δεν είναι εποικοδομητικό. Στην πραγματικότητα μας κάνει να νιώθουμε ανήμποροι. Επειδή η αλήθεια είναι ότι τα μήλα δεν είναι εγγενώς καλύτερα από  τα αχλάδια, είναι απλώς διαφορετικά. Μπορούμε να προτιμήσουμε από τα μήλα ή το αντίστροφο, αλλά υπάρχουν θαυμάσια πράγματα τόσο για τα μήλα όσο και για τα αχλάδια. Μπορούμε να απολαύσουμε και τα δύο. Παρομοίως, θα  μπορούσαμε να εστιάσουμε στα ιδιαίτερα στοιχεία του εαυτού μας που μας διαφοροποιούν από τους άλλους, χωρίς να κάνουμε τον εαυτό μας «χειρότερο από…», «άσχημο σε σχέση με…» κάποιον άλλο. Μπορούμε να απολαμβάνουμε να είμαστε ένα «μήλο», ενώ επιτρέπουμε στο άλλο άτομο να είναι ένα «αχλάδι».

2. Ξεκινήστε να παρατηρείτε αυτά που σας αρέσουν.

Είναι καταστρεπτικό για τους εαυτούς μας να «τσιμπάμε» στην ιδέα ότι υπάρχει το τέλειο σώμα και πρέπει να το έχουμε. Η αλήθεια είναι ότι  δεν υπάρχει. Όλοι έχουμε ελαττώματα και πράγματα που δεν αγαπάμε. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να αγαπάμε τον εαυτό μας συνολικά. Ένας τρόπος για να αποδεχτείτε το σώμα σας είναι να επικεντρωθείτε σε αυτές τις πτυχές του που αγαπάτε.

Ίσως έχετε όμορφα χέρια, ή τα μάτια σας είναι φωτεινά και όμορφα. Διαλέξτε ένα πράγμα για να ξεκινήσετε. Κάθε φορά που μια αρνητική σκέψη έρχεται για κάτι που δεν σας αρέσει στο σώμα σας, κλείστε αμέσως τα αυτιά σας και θυμηθείτε το χαρακτηριστικό που σας αρέσει.  Θα αυξηθεί η αυτοεκτίμησή σας και θα σας βοηθήσει να δεχτείτε το σώμα που έχετε εάν εξασκηθείτε σε αυτή την πρακτική.

3. Σταματήστε την εσωτερική αυστηρή κριτική.

Δεν χρειάζεται να πιστεύετε οτιδήποτε σκέφτεστε! Έχουμε την τάση να κάνουμε τα πράγματα φρικτά και τεράστια στο μυαλό μας. Μπορούμε να γίνουμε αυστηροί και επικριτικοί με το σώμα μας. Λέμε πράγματα που ίσως ποτέ δεν θα τολμούσαμε να τα πούμε σε ένα άλλο πρόσωπο. Γιατί είναι εντάξει να λέμε τέτοια πράγματα σε εμάς; Δεν είμαστε άνθρωποι εμείς;

Πολλοί από εμάς έχουν μια πολύ ισχυρή αρνητική φωνή, έναν εσωτερικό κριτή που έχει πάντα κάτι δυσάρεστο να πει. Είναι η φωνή που μας λέει πόσο άσχημοι και άνευ αξίας είμαστε. Είναι η φωνή που τροφοδοτεί το μίσος και την απέχθεια για το σώμα μας. Η αλήθεια είναι ότι δεν χρειάζεται να πιστέψουμε αυτή τη φωνή!

Για παράδειγμα, αν πιάσετε το μυαλό σας να μπαίνει σε μία κατάσταση σύγκρισης ή αρνητικής κριτικής για το σώμα σας «Σταματήστε!» και διαλέξτε μία άλλη σκέψη, μία που να σας εξυπηρετεί περισσότερο και να σας υποστηρίζει.

4. Δώστε έμφαση στην Υγεία.

Και πάλι  το κόλπο είναι να μετατοπίσετε την προσοχή σας. Επικεντρωθείτε στην προσπάθεια να έχετε ένα υγιές σώμα. Έχουμε έρθει σε αυτή τη ζωή για να την απολαύσουμε. Τη ζωή και το σώμα μας!. Όταν  επικεντρωνόμαστε στο πώς αισθανόμαστε, τι βιώνουμε, και όχι στο πώς είναι η εμφάνισή μας, είμαστε σε θέση να είμαστε παρόντες. Να ζούμε στο τώρα!.

Εστιάζοντας στην υγεία σας, σας  δίνει τη δυνατότητα να κάνετε καλύτερες επιλογές για να υποστηρίζετε το σώμα σας και τον εαυτό σας. Αντί να ακινητοποιηθεί το ηθικό σας με το να μην έχετε το «τέλειο» σώμα, μπορείτε να θέσετε στόχους για την προσωπική σας υγεία και να εργαστείτε για να τους καταφέρετε. Στη συνέχεια θα ικανοποιηθείτε από τις σωματικές σας ικανότητες, πώς κινείται το σώμα σας και τι μπορεί αυτό να καταφέρει.

Αν αρχίσετε  να εφαρμόζετε αυτές τις τέσσερις στρατηγικές στην καθημερινή  σας ζωή, θα μπορέσετε σύντομα να το αγαπήσετε και να προωθήσετε μία καλύτερη εικόνα.

Θυμηθείτε, τα παραπάνω είναι μια δια βίου άσκηση, με την καθημερινή προσπάθεια τα αποτελέσματα είναι θεαματικά!

Μαρία Σαμιώτη

Ψυχοθεραπεύτρια-Οικογενειακή Θεραπεύτρια

M.P. on Eating Disorders and Obesity

M. samioti@relatecenter.gr        

W. www.relatecenter.gr

Η αξία του οικογενειακού γεύματος

6265879733_a350e41193_o

Image credit: Tetra Pak

Η αξία των οικογενειακών γευμάτων αναδεικνύεται στην προαγωγή της ανάπτυξης (κυρίως του ύψους) και της υγείας των παιδιών, καθώς αποτελούν ασπίδα στην εμφάνιση της παιδικής παχυσαρκίας και βοηθούν τα παιδιά να υιοθετήσουν υγιεινές και ισορροπημένες διατροφικές συνήθειες.

  • Στο οικογενειακό γεύμα τα παιδιά είναι λιγότερο πιθανό να καταναλώσουν ακατάλληλα τρόφιμα (πλούσια σε λιπαρά, ζάχαρη και αλάτι) και σε μεγάλες μερίδες, καθώς οι γονείς μπορούν ευκολότερα να ελέγξουν την ποιότητα, αλλά και την ποσότητα των τροφών που καταναλώνουν.  Παράλληλα αυξάνεται η πρόσληψη σε πιο υγιεινά τρόφιμα, όπως τα φρούτα και τα λαχανικά και έτσι τα παιδιά καταφέρνουν πιο εύκολα να πετύχουν τον στόχο των πέντε μερίδων καθημερινά, εφόσον βλέπουν τους γονείς με παρόμοια διατροφική συμπεριφορά, αποκτώντας έτσι ένα ζωντανό παράδειγμα προς μίμηση. Κατά συνέπεια η διατροφή τους είναι περισσότερο πλήρης σε θρεπτικά συστατικά και καλύπτουν τις ημερήσιες ανάγκες, ενώ οι πιθανότητες για εμφάνιση παχυσαρκίας και διατροφικών διαταραχών (ανορεξία, βουλιμία) ελαττώνονται αισθητά. Στο ίδιο συμπέρασμα κατάληξε και η πρόσφατη μελέτη της επιστημονικής ομάδας της ‘Διατροφής του Παιδιού’.
  • Τα παιδιά που τρώνε μοναχικά  δεν κατανοούν ότι το φαγητό είναι μια ευχάριστη, χαρούμενη και εποικοδομητική διαδικασία, κατά την οποία οι άνθρωποι συνομιλούν, επικοινωνούν, δοκιμάζουν όλοι μαζί νέες γεύσεις και τροφές, μοιράζονται τα νέα από την καθημερινότητα τους και χαλαρώνουν ανταλλάσοντας απόψεις για το φαγητό (πώς είναι μαγειρεμένο, τι προτιμούν και τι όχι, ιδέες για γευστικούς πειραματισμούς).  Η επικοινωνία στο οικογενειακό τραπέζι βοηθάει τα παιδιά να βελτιώνουν το λεξιλόγιο, το γλωσσικό πλούτο και την ικανότητα για διάλογο, ενώ παράλληλα συμβάλλει στο να βιώνουν την αίσθηση της ασφάλειας και της σταθερότητας. Η καθημερινή συνάθροιση γύρω από το τραπέζι είναι ωφέλιμη για τη σωστή διατροφική συμπεριφορά και την καλύτερη υγεία, αλλά και για τους συναισθηματικούς δεσμούς και την ψυχική ισορροπία όλης της οικογένειας.
  • Επιπρόσθετα, το φαγητό μπροστά στην τηλεόραση ή σε οθόνη υπολογιστή δεν βοηθά τα παιδιά να αναγνωρίσουν το αίσθημα της πείνας ή να προσέχουν τι και πόσο τρώνε.  Στην πραγματικότητα, δεν γίνεται αισθητή η αίσθηση του κορεσμού και είναι πολύ πιθανό να κάνουν λανθασμένες διατροφικές επιλογές, αφού κανένας δεν τους προσέχει.
  • Εκτός των άλλων το οικογενειακό γεύμα έχει συνδεθεί με καλύτερη επίδοση των παιδιών στο σχολείο και κοινωνική προσαρμογή, με αύξηση της αυτοεκτίμησης τους, βελτίωση της ψυχολογικής τους κατάστασης (άγχος, κατάθλιψη) και αποφυγή των ‘κακών’ συνηθειών (κάπνισμα, ποτό).
  • Ο πλέον ενδεδειγμένος, τρόπος για να ενθαρρύνετε το παιδί σας να τρώει υγιεινά είναι να εφαρμόζετε εσείς οι ίδιοι τις αρχές της ισορροπημένης διατροφής με κύρος και συνέπεια, καθώς τα παιδιά μιμούνται αυτά που βλέπουν καθημερινά από τους γονείς στο οικογενειακό τραπέζι. Παρόλα αυτά στην πρόσφατη μελέτη της επιστημονικής ομάδας της ‘Διατροφής του Παιδιού’ φάνηκε ότι μόνο το 25% των παιδιών τρώει πρωινό μαζί με την οικογένεια. Αντίστοιχα, μόνο το 57% των παιδιών τρώει μεσημεριανό και τέλος μόνο το 47% τρώει βραδινό με την οικογένεια. Για αυτό και η συχνότητα των οικογενειακών γευμάτων πρέπει να αυξηθεί καθώς τα πιο σωστά μηνύματα στέλνονται μέσω πράξεων!

Για οικογενειακά και ισορροπημένα γεύματα:

  • Προγραμματίστε το εβδομαδιαίο διαιτολόγιο της οικογένειας, έτσι ώστε να περιλαμβάνει μία ποικιλία τροφών, προκειμένου τα παιδιά να εξοικειώνονται με διαφορετικές γεύσεις.
  • Τα λαχανικά συνιστάται να αποτελούν αναπόσπαστο μέρος κάθε γεύματος, τα φρούτα να καταναλώνονται καθημερινά  ως σνακ.
  • Προσπαθήστε να καταναλώνετε όλη η οικογένεια μαζί τουλάχιστον ένα γεύμα της ημέρας. Προσπαθήστε να τρώτε πρωινό όλοι μαζί και τα σαββατοκύριακα το γεύμα να έχει μεγαλύτερη χρονική διάρκεια.  Ας μην ξεχνάτε ότι συχνότερη κατανάλωση πρωινού σημαίνει καλύτερη ποιότητα διατροφικών συνηθειών αν και στην μελέτη της επιστημονικής ομάδας της ‘Διατροφής του Παιδιού’ φάνηκε ότι μόνο το 64,5% των παιδιών τρώει πρωινό καθημερινά.

Παναγιώτης Βαραγιάννης – M.Med.Sc. Κλινικός Διαιτολόγος – Διατροφολόγος

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου…

4333067417_b80b635db7_z

Image credit : Juliana Coutinho

Πώς καταλαβαίνουμε ότι αγαπάμε τον εαυτό μας, ότι τον φροντίζουμε, τον προσέχουμε, του φερόμαστε με σεβασμό όπως του αξίζει;

Ή μήπως το καταλαβαίνουμε καλύτερα (ότι δεν τον αγαπάμε) όταν του στερούμε όλα τα προηγούμενα; Είναι ίσως πιο εύκολο να είμαστε αυστηροί με τον εαυτό μας, να ρίχνουμε το φταίξιμο σε εμάς σε πολλές περιπτώσεις (ακόμη και όταν το λάθος δεν είναι δικό μας) και να απαιτούμε συνεχώς από τον εαυτό μας να διορθώσει λάθη, αδυναμίες, συμπεριφορές.

Και όταν μπαίνουμε στη διαδικασία να του φερθούμε πιο καλά, πιο όμορφα …νιώθουμε περίεργα; Πιθανόν ναι, καθώς έχουμε μεγαλώσει και μάθει να κοιτάμε κυρίως αυτά που κάνουμε λάθος, προσπερνώντας βιαστικά όσα με προσπάθεια καταφέραμε.

Μήπως είναι η στιγμή να αγαπήσουμε πραγματικά τον εαυτό μας;

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά:

  • Μπόρεσα να καταλάβω ότι ο συναισθηματικός πόνος και η θλίψη απλώς με προειδοποιούσαν να μη ζω κόντρα στην αλήθεια μου. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε αυθεντικότητα.
  • Κατάλαβα σε πόσο δύσκολη θέση ερχόταν κάποιος με το να του επιβάλλω τις επιθυμίες μου, παρότι ήξερα ότι ούτε ήταν κατάλληλη η στιγμή ούτε ο άνθρωπος ήταν έτοιμος, ακόμα κι αν αυτός ο άνθρωπος ήμουν εγώ. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε αυτοεκτίμηση.
  • Έπαψα να λαχταρώ μια άλλη ζωή και μπόρεσα να δω ότι τα πάντα γύρω μου με προκαλούσαν να μεγαλώσω. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ωριμότητα.
  • Έπαψα να στερούμαι τον ελεύθερο μου χρόνο και σταμάτησα να κάνω μεγαλόπνοα σχέδια για το μέλλον. Σήμερα κάνω μόνο ό,τι με ευχαριστεί και με γεμίζει χαρά, ό,τι αγαπώ και κάνει την καρδιά μου να γελά, με το δικό μου τρόπο και τους δικούς μου ρυθμούς. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ειλικρίνεια.
  • Απελευθερώθηκα απ’ ό,τι δεν ήταν υγιές για μένα. Από φαγητά, άτομα, πράγματα, καταστάσεις και απ’ ό,τι με τραβούσε συνεχώς μακριά από τον ίδιο μου τον εαυτό. Στην αρχή το ονόμαζα «υγιή εγωισμό». Αλλά, σήμερα ξέρω ότι αυτό είναι αυτο-αγάπη.
  • Έπαψα να θέλω να έχω πάντα δίκιο. Έτσι έσφαλα πολύ λιγότερο. Σήμερα κατάλαβα ότι αυτό το λέμε απλότητα.
  • Αρνήθηκα να συνεχίσω να ζω στο παρελθόν και να ανησυχώ για το μέλλον μου. Τώρα ζω περισσότερο τη στιγμή, όπου όλα συμβαίνουν. Έτσι, σήμερα ζω την κάθε μέρα και αυτό το λέω πληρότητα.
  • Τότε συνειδητοποίησα ότι η σκέψη μου μπορεί να με κάνει μίζερο και άρρωστο. Όταν όμως επικαλέστηκα τις δυνάμεις της καρδιάς μου, η λογική απέκτησε έναν πολύτιμο σύντροφο. Αυτή τη σχέση σήμερα την ονομάζω σοφία της καρδιάς.

Δεν υπάρχει λόγος να φοβόμαστε τις αντιπαραθέσεις, τις συγκρούσεις και τα προβλήματα με τον εαυτό μας και τους άλλους, γιατί καμιά φορά ακόμα και τα άστρα εκρήγνυνται και δημιουργούνται ΝΕΟΙ ΓΑΛΑΞΙΕΣ.

Σήμερα ξέρω ΟΤΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ !

Charlie Chaplin

Όρια και υπευθυνότητα στα παιδιά

116412597_2aff1015c9_z

Image credit : rolands.lakis

Η οριοθέτηση των παιδιών

Η επιβολή ορίων αποτελεί μέρος της καθημερινότητας κάθε γονιού. Οι προηγούμενες γενιές ταύτιζαν την οριοθέτηση με την τιμωρία, σήμερα όμως μιλάμε περισσότερο για καθοδήγηση, ή για έναν τρόπο να διδάξουμε τα παιδιά μας πώς να τα βγάζουν πέρα στον κόσμο.

Μέσα από την οριοθέτηση, ένας γονιός δεν υποδεικνύει απλώς στο παιδί του τι πρέπει να πει ή τι πρέπει να κάνει, αλλά και το βοηθά να διαχειριστεί τις παρορμήσεις και τα άγχη του. Τα όρια που επιβάλλει ο γονέας εσωτερικεύονται και βοηθούν τα παιδιά να νιώθουν ασφαλή.

Οι αταξίες, οι σκανταλιές και η παραβίαση κανόνων αποτελούν φυσικό και αναπόφευκτο κομμάτι της ανάπτυξης. Τα παιδιά είναι περιπετειώδη, έχουν έντονες παρορμήσεις και μία ισχυρή ανάγκη για ανεξαρτησία. Η πρόκληση για τους γονείς είναι να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν τα αναπτυξιακά αυτά ζητήματα με ένα θετικό και εποικοδομητικό τρόπο.

Τα όρια

Τα όρια είναι ουσιαστικά οι προσδοκίες που έχουν οι γονείς από τα παιδιά τους. Είναι κατευθυντήριες γραμμές ή κανόνες, που δίνουν στα παιδιά το μήνυμα: «Νοιάζομαι για σένα. Θέλω να είσαι ασφαλής, να συμπεριφέρεσαι υπεύθυνα και να ενδιαφέρεσαι για τα συναισθήματα των άλλων, για να μάθεις έτσι να χτίζεις καλές σχέσεις.

4 είδη ορίων

·          Αυτά που προλαμβάνουν σωματικές βλάβες

·          Αυτά που προστατεύουν υλικά αντικείμενα

·          Αυτά που αποτρέπουν συναισθηματικά πλήγματα

·          Αυτά που διδάσκουν το σεβασμό στους άλλους

Κάποιες γενικές κατευθύνσεις για την οριοθέτηση των παιδιών

  • Οι κανόνες και τα όρια αφορούν τα σημαντικά ζητήματα. Τα υπερβολικά όρια αποτελούν βάρος και ανακόπτουν την ανάπτυξη των παιδιών. Σαν γονιός, χρειάζεται να βάλετε προτεραιότητες.
  • Τα όρια πρέπει να είναι λογικά και να λαμβάνουν υπ’ όψη την ηλικία και το αναπτυξιακό στάδιο του παιδιού. Αναρωτηθείτε αν μπορεί το παιδί να κάνει αυτό που του ζητάτε.
  • Τα όρια πρέπει να είναι ξεκάθαρα, θετικά διατυπωμένα και να προάγουν το να μάθει το παιδί αυτό-πειθαρχία.
  • Οι κανόνες πρέπει να εφαρμόζονται με συνέπεια. Αν δεν υπάρχει σταθερότητα στην εφαρμογή τους, το παιδί θα μπερδευτεί.
  • Καθώς το παιδί μεγαλώνει, οι κανόνες θα πρέπει να αλλάζουν και να προσαρμόζονται και να δίνονται περισσότερες ελευθερίες.
  • Τα παιδιά μπορούν να συμμετέχουν τα ίδια στη θέσπιση κανόνων. Το να ζητάμε τη γνώμη τους ενισχύει την αυτοεκτίμηση και τον αυτοέλεγχό τους.
  • Οι κανόνες δεν πρέπει να είναι αυθαίρετοι αλλά να συνοδεύονται από εξήγηση και αιτιολόγηση.

Ο γονιός θα πρέπει να περιμένει ότι το παιδί του θα ελέγξει την ικανότητά του να είναι σταθερός και συνεπής, παραβιάζοντας τους κανόνες. Τα παιδιά «τσεκάρουν» τους γονείς για να δείξουν την ανεξαρτησία τους και να δουν αν οι γονείς θα εμμείνουν σε αυτά που δηλώνουν ως σημαντικά.

Η απουσία ορίων ή τα υπερβολικά, άκαμπτα όρια προκαλούν στα παιδιά θυμό, άγχος ή φόβο. Τα συγκεκριμένα, θετικά και σταθερά εφαρμοζόμενα όρια αποτελούν ένα σημαντικό βήμα προς τον αυτοέλεγχο και την υπεύθυνη συμπεριφορά και δίνουν στα παιδιά αίσθημα ασφάλειας.

Τι λειτουργεί συνήθως:

  • Καθορίστε σαφείς κανόνες. Συνήθως οι καβγάδες ανάμεσα σε ένα γονιό και το παιδί του περιστρέφονται διαρκώς γύρω από τα ίδια θέματα. Για το λόγο αυτό, χρειάζεται οι κανόνες να είναι σαφείς και ξεκάθαροι. Για παράδειγμα, πείτε στο παιδί ότι επιτρέπεται να βλέπει τηλεόραση μόνο αφού έχει τελειώσει τα μαθήματά του. Αυτό θα μειώσει καθημερινές μάχες και διαρκείς διαπραγματεύσεις.
  • Χρησιμοποιήστε την έννοια της φυσικής συνέπειας σαν ένα είδος τιμωρίας, όταν οι κανόνες παραβιάζονται. Για παράδειγμα, αν ο γιος σας σπάσει το τζάμι του παραθύρου παίζοντας ποδόσφαιρο μέσα στο σπίτι, ζητήστε του να πληρώσει την αντικατάστάσή του με το χαρτζηλίκι του. Αν η συνέπεια συνδέεται με τη συμπεριφορά ή την παραβίαση του κανόνα, το μήνυμα ότι η συγκεκριμένη συμπεριφορά δεν είναι αποδεκτή ενισχύεται.
  • Μιλήστε για τα συναισθήματα. Αν το παιδί σας μιλάει θυμωμένα, απότομα ή υβριστικά, κουβεντιάστε μαζί του για το τι το έχει θυμώσει ή αναστατώσει. Όταν τα συναισθήματα ανοίγονται και συζητιούνται, η ανάγκη να είναι κανείς επιθετικός στη συμπεριφορά του μειώνεται.
  • Σε αυτές τις ηλικίες η ενίσχυση ή η επιβράβευση εξακολουθεί να λειτουργεί. Αν η κόρη σας παραμελεί το στρώσιμο του κρεββατιού της, μπορείτε να της υποσχεθείτε μία βόλτα στο εμπορικό κέντρο αν στρώνει καθημερινά το κρεββάτι της π.χ. για μία εβδομάδα.
  • Δώστε χώρο στο παιδί να ζητήσει πράγματα και να σας εξηγήσει το σκεπτικό του. Μπορεί να μη συμφωνήσετε τελικά, αλλά είναι σημαντικό να δώσετε στο παιδί την ευκαιρία επιχειρηματολογήσει και να υπερασπιστεί τον εαυτό του
  • Όταν το παιδί σας παραβιάζει κανόνες, βοηθήστε το να κατανοήσει καλύτερα τη συμπεριφορά του. Συνδέοντας τις πράξεις του με τα συναισθήματά του, θα αποκτήσει καλύτερο έλεγχο.
  • Όταν είναι εφικτό, παραχωρείστε στο παιδί καινούρια προνόμια. Αν ο 10χρονος γιος σας θέλει να πηγαίνει μόνος του στο σχολείο, βοηθήστε τον να εξασκηθεί κάνοντας τη διαδρομή μαζί του, μέχρι να νιώσετε άνετα να τον αφήσετε μόνο του.
  • Συζητήστε με άλλους γονείς. Ανταλλάξτε ιδέες και συγκρίνετε εμπειρίες. Πάντοτε όμως οι τελικές αποφάσεις είναι δικές σας. Ο κάθε γονιός έχει τις δικές του αρχές και αξίες που καθορίζουν και τα όρια που θα βάλει στο παιδί του.
  • Κάθε συζήτηση σχετικά με κάποια αταξία ή κακή συμπεριφορά, ας τελειώνει με μία σαφή διατύπωση μίας θετικής δεξιότητας. Για παράδειγμα, πείτε στον 7χρονο γιο σας: «Όταν θέλεις να αγοράσεις κάρτες Yu-Gi-Oh, να ζητάς χρήματα από μένα. Δεν πρέπει να δανείζεσαι λεφτά από τους φίλους σου»
  • Καλό είναι να έχετε ρεαλιστικές προσδοκίες. Ακόμα και αν η 9χρονη κόρη σας δείχνει εξωτερικά σαν να είναι 12, θα γκρινιάξει και θα κλαψουρίσει. Δείξτε υπομονή. Χρειάζεται χρόνο για να αναπτυχθεί.
  • Βοηθήστε το παιδί να αναπτύξει την κρίση του. Μιλήστε μαζί του για το κάπνισμά, τα ναρκωτικά κ.λ.π. Διδάξτε το μέσα από προσωπικά σας παραδείγματα, για το πώς π.χ. όταν ήσασταν στην ηλικία του αντιμετωπίζατε τους νταήδες ή καταφέρνατε να μην υποτάσσεστε στις προσταγές της παρέας. Μέσα από παιχνίδι ρόλων, βοηθήστε το παιδί να εξασκηθεί στο να διεκδικεί και να προστατεύει τον εαυτό του.

Τι δε λειτουργεί:

  • Το να ενοχοποιείτε ή να ντροπιάζετε το παιδί. Όταν η κόρη σας βάζει τα κλάματα μέσα στο μαγαζί επειδή αρνείστε να τις πάρετε τα ακριβά αθλητικά που θέλει, ας μην της επισημάνετε ότι «Κάνει σαν μωρό». Η φράση αυτή περνά το μήνυμα στο παιδί ότι τα συναισθήματά του είναι κακά, άρα το ίδιο είναι προβληματικό, και προκαλεί ένα πλήγμα στην αυτό-εκτίμησή του. Ακόμα και όταν λέτε «όχι», σεβαστείτε την επιθυμία του παιδιού και περιβάλλετε με αποδοχή τις συναισθηματικές του αντιδράσεις.
  • Το να «κόβετε την κουβέντα». Αν το παιδί σας ζητήσει κάτι και εσείς είστε εντελώς απρόθυμοι να το διαπραγματευτείτε, θα κατακλυστεί από θυμό. Η διατήρηση ενός ανοιχτού διαλόγου είναι σημαντικό μέρος μίας υγιούς σχέσης γονέα-παιδιού.
  • Η χρήση πολύ αυστηρής τιμωρίας. Η τιμωρία θα πρέπει να είναι ανάλογη του «εγκλήματος»! Αν το παιδί σας πάει άγραφτο μία μέρα στο σχολείο, το να του απαγορεύσετε π.χ. την τηλεόραση για μία εβδομάδα είναι υπερβολή.

Τι είναι η “εικόνα σώματος”

7178172779_b1ba29ab5eImage credit : Dreaming in the deep south

Η «εικόνα σώματος» είναι μία υποκειμενική αντίληψη που έχουμε για την εμφάνισή μας και το σώμα μας. Με άλλα λόγια, είναι ο τρόπος που βιώνουμε εμείς οι ίδιοι το σώμα μας και όχι το πώς απαραίτητα είναι.

Συχνά η εικόνα που έχουμε για αυτό, είναι διαφορετική από αυτό που βλέπουν οι άλλοι σε εμάς και συχνά είναι διαφορετική από το μέγεθος και το σχήμα που έχει στην πραγματικότητα. Γι’αυτό και αυτό το άρθρο δεν αφορά μόνο υπέρβαρους ανθρώπους. Αφορά οποιονδήποτε δεν «αισθάνεται καλά» με το σώμα του, ανεξαρτήτως βάρους.

Μέσα από την δουλειά μας συναντάμε πολλές γυναίκες (κυρίως) φυσιολογικού ή ακόμα και κάτω του φυσιολογικού βάρους, οι οποίες είχαν πολύ χειρότερη εικόνα σώματος, από ότι γυναίκες με βάρος πάνω του φυσιολογικού.

Γυναίκες και άνδρες νιώθουν μη ικανοποιημένοι με το σώμα τους και τα μέρη τους. Ποιος έχει γνωρίσει άνδρα που δεν θα προτιμούσε μεγαλύτερους δικέφαλους ή γυναίκα που δεν θα ήθελε μακρύτερα πόδια. Όμως περισσότερες γυναίκες παρά άνδρες αναφέρουν τακτικά ότι δεν τους αρέσει το σώμα τους. Η έμφαση στις γυναικείες εμπειρίες δεν υπονοεί ότι τα προβλήματα σωματικής εικόνας ανάμεσα στους άνδρες είναι λιγότερο σημαντικά από των γυναικών, απλά λιγότερο επικρατή.

«Η πηγή του κακού» βέβαια, είναι ότι στην κοινωνία μας επικρατεί η άποψη, το «αδύνατο είναι όμορφο και το όμορφο είναι καλό», και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα το βάρος να χρησιμοποιείται σαν μέσο αυτοεκτίμησης.

Έτσι, οι γυναίκες συχνά χρησιμοποιούν το βάρος ως μέτρο σύγκρισης για να μετρήσουν την αυτοεκτίμηση και την ελκυστικότητα. Είναι σύνηθες για τις γυναίκες να μπαίνουν σε ένα δωμάτιο και αμέσως να καθορίζουν τη θέση τους ανάλογα με το ποιες γυναίκες είναι πιο αδύνατες και ποιες είναι πιο παχιές από αυτές.

Τα κορίτσια κοινωνικοποιούνται περισσότερο από τα αγόρια με το να επικεντρώνονται στις εξωτερικές πτυχές του εαυτού τους, όπως η εμφάνιση. Το να μάθουν να φτιάχνουν τα μαλλιά τους, να βάψουν τα νύχια τους και να βαφτούν στο πρόσωπο  είναι πραγματικά μία τελετή για το πέρασμα στη γυναικεία ζωή στο πολιτισμό μας. Τα αγόρια από την άλλη είναι τυπικά κοινωνικοποιημένα με το να είναι αφοσιωμένα στις αθλητικές ικανότητες παρά στο πως φαίνονται. Επιπρόσθετα, η ελκυστικότητα δεν είναι απαραίτητη για την αρρενωπότητα, όπως είναι για τη θηλυκότητα στον πολιτισμό μας. Ελκυστικοί άνδρες περιγράφονται ως ωραίοι – ως κορμοστασιά. Το «handsome» προέρχεται από τη μέση αγγλική λέξη  «handsom» που αναφέρεται στην ικανότητα να εκμεταλλευτεί ή να κάνει. Είναι πρώτιστα μία λέξη όσον αφορά τη δράση και δευτερεύουσα για την εμφάνιση. Σχετισμένες με το «handsome» είναι αρετές όπως η επιτυχία και η δύναμη. Πόσο συχνά σχετίζετε τα επιτεύγματα αυτά με το «ωραία» ή «όμορφη»;

Με άλλα λόγια, αναμένεται από τις γυναίκες να έχουν πολύ μεγαλύτερο έλεγχο πάνω στο σώμα τους, στη λειτουργία του, στο σχήμα και το μέγεθός του, από ότι στους άνδρες.

Σκεφτείτε το παρακάτω: ήδη από την ηλικία των 10 ετών, τα περισσότερα κορίτσια φοβούνται μη παχύνουν. Ακόμη, περισσότερες έφηβες  στο σχολείο κάνουν δίαιτα από ότι τα αγόρια, εφόσον το βάρος και η εμφάνιση διαδραματίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην τελετή ένταξης στις διάφορες εφηβικές παρέες. Ανάμεσα σε φοιτητές, ένα μεγαλύτερο ποσοστό γυναικών παρά ανδρών αναφέρουν να αισθάνονται δυστυχείς με το πώς φαίνονται. Οι γυναίκες γενικά στον πληθυσμό αναφέρουν πιο αρνητικές συμπεριφορές για την εξωτερική εμφάνιση παρά οι άνδρες. Είναι λυπηρό ότι η αρνητική σωματική εικόνα συχνά ξεκινά όταν τα κορίτσια είναι νέα και εκτείνεται μακριά στην ενήλικη ζωή. Για ορισμένες γυναίκες κρατά μία ολόκληρη ζωή.