Tag Archives: απόλαυση

Απαλλαχτείτε από το διαιτολόγιο!

5352644013_4ab2dbacba_z
Image credit: Lydia
Έχετε ένα ψυγείο γεμάτο από διαιτολόγια; Λέτε κάθε μέρα να ξεκινήσετε να ακολουθείτε το «χαρτάκι» που έχετε από την τελευταία φορά που κάνατε δίαιτα και όμως κάθε μέρα τελικά το αναβάλλετε; Χάνετε βάρος και τελικά το ξαναπαίρνετε και ίσως και ακόμα περισσότερο;

Απαλλαχτείτε από τα «χαρτάκια» σας! Το ότι κάποτε μπορούσατε και το εφαρμόζατε και «είχε αποτέλεσμα», δεν σημαίνει ότι θα έχει για πάντα! Πηγαίνετε σε έναν πτυχιούχο διαιτολόγο και σταματήστε να τον πιέζετε να σας δώσει το «μαγικό χαρτί». Γιατί;

  • Κανένας δεν ξέρει καλύτερα από εσάς το πόσο πολύ πεινάτε. Ας πάρουμε ένα παράδειγμα. Ας πούμε ότι δύο μέρες έχετε στο διαιτολόγιό σας γραμμένο να φάτε το ίδιο πρωινό και το ίδιο δεκατιανό (πχ. 1 μήλο και 2 κριτσίνια) και την μία μέρα κάθεστε σε μία καρέκλα επί 3 ώρες μέχρι να φάτε το δεκατιανό και την άλλη μέρα επί 3 ώρες περπατάτε προκειμένου να κάνετε τις δουλειές σας στην καθημερινότητά σας. Την πρώτη μέρα το 1 μήλο και 2 κριτσίνια μπορεί να σας δίνει παραπάνω ενέργεια από ότι χρειάζεστε και την δεύτερη μπορεί να μην αρκεί για να σας καλύψει.
  • Κανένας δεν ξέρει καλύτερα από εσάς τι επιθυμείτε να φάτε σε μία δεδομένη στιγμή. Μπορεί ο διαιτολόγος σας να σας γράφει ότι πρέπει να φάτε 1 μήλο και 2 κριτσίνια και εσείς να θέλετε να φάτε την συγκεκριμένη ημέρα αχλάδι και βούτηγμα. Επειδή το γράφει το «χαρτάκι» όμως, εσείς θα αισθάνεστε υποχρεωμένοι να φάτε αυτό που λέει, για να μην «χαλάσει η δίαιτα». Και έτσι ήδη αισθάνεστε στερημένοι.
  • Κανένας δεν μπορεί να ξέρει, ούτε εσείς, ούτε ο διαιτολόγος σας, που θα είστε για παράδειγμα την Τρίτη το βράδυ και τι μπορείτε να βρείτε εκεί που είστε ή τι θέλετε να φάτε. Αν για παράδειγμα το διαιτολόγιό σας, σας υπαγορεύει να φάτε «τοστ με σαλάτα» και εσάς σας προτείνει η παρέα σας να βγείτε έξω σε ένα μεζεδοπωλείο, υπάρχουν 3 ενδεχόμενα:
    1. Να φάτε το τοστ με την σαλάτα και να αρνηθείτε την πρόταση για έξοδο, προκειμένου να μην χαλάσετε την δίαιτα.
    2. Να φάτε το τοστ με την σαλάτα, να βγείτε με την παρέα σας και να καταπιέζεστε που δεν μπορείτε να αφεθείτε να περάσετε καλά και ξένοιαστα.
    3. Να μην φάτε το τοστ και την σαλάτα, να βγείτε με την παρέα σας και να φάτε ό,τι βρείτε μπροστά σας χωρίς έλεγχο, όχι τόσο επειδή πεινάτε πολύ, όσο γιατί αισθάνεστε ότι χαλάσατε την δίαιτα, οπότε «ας του δώσω να καταλάβει!». Με λίγα λόγια θα καταλήξετε να κάνετε υποτροπή. Και μετά θα αισθάνεστε τύψεις που «χαλάσατε την δίαιτα» και είτε θα ξαναμπείτε στην διαδικασία απογοητευμένοι, είτε μπορεί να σταματήσετε και τελείως την προσπάθεια που κάνετε να αλλάξετε το βάρος σας.
    Και στα 3 ενδεχόμενα θα κάνετε κάτι διαφορετικό από αυτό που θα θέλατε και δεν θα απολαύσετε το βράδυ σας. Όποια συμπεριφορά και αν επιλέξετε, είναι κάτι που σας στερεί την απόλαυση, την προσωπική επιλογή και τον αυθορμητισμό. Σίγουρα θα είναι μία συμπεριφορά που δεν πρόκειται να την κάνετε μακροπρόθεσμα, όταν σταματήσετε την δίαιτα. Και επομένως θα ξαναπάρετε αργά ή γρήγορα το χαμένο σας βάρος.

Μα θα με ρωτήσετε : «Και τι πρέπει να κάνω λοιπόν προκειμένου να χάσω βάρος; Πώς θα χάσω χωρίς πρόγραμμα

Και θα σας απαντήσω με την εκπαίδευση!
Για να χάσετε βάρος μακροπρόθεσμα, δεν πρέπει να αισθάνεστε ότι είστε σε τιμωρία, ούτε να απομονώνεστε κοινωνικά.

  • Θα πρέπει να εκπαιδευτείτε στο πώς να προσαρμόσετε την απώλεια βάρους σας στον δικό σας τρόπο ζωής.
  • Να μάθετε να ακούτε τις ανάγκες του οργανισμού σας και να καταλαβαίνετε πότε πεινάτε και πότε χορταίνετε.
  • Εάν έχετε κάποιο πρόβλημα υγείας ή αν είστε εγκυμοσνούσα ή θηλάζουσα, να ενημερωθείτε για αυτό από τον διαιτολόγο σας και να εκπαιδευτείτε στο πώς θα μπορούσατε να το ελέγξετε μέσω της διατροφής σας, λαμβάνοντας υπόψη ίσως τις πιο συγκεκριμένες συστάσεις του.
  • Να μάθετε το τι λαμβάνει υπόψη ένας διαιτολόγος όταν βγάζει ένα διαιτολόγιο, ώστε να είστε ανεξάρτητοι και ευέλικτοι και να ξέρετε πώς μπορείτε να φάτε, όπου κι αν είστε, είτε είναι χειμώνας είτε καλοκαίρι, είτε βγείτε έξω για φαγητό είτε μείνετε σπίτι, είτε είναι γιορτές είτε όχι.
  • Να μάθετε τι θα είναι καλό να κάνετε και γιατί!
  • Να μάθετε να απολαμβάνετε το φαγητό και να σταματάτε στο σημείο που θα πάρετε την μέγιστη δυνατή απόλαυση και τις ελάχιστες δυνατές ενοχές.
  • Να μάθετε πώς να διαχειρίζεστε τις δικές σας «παγίδες» και τις δικές σας «αδυναμίες» που σας «επιβαρύνουν».
  • Να μάθετε πώς να διαχειρίζεστε μία υποτροπή και να αποδεχτείτε ότι είναι φυσιολογικό να συμβαίνει. Κανένας άνθρωπος δεν τρώει με τον ίδιο τρόπο 365 μέρες τον χρόνο.
  • Να μάθετε να αγαπάτε τον εαυτό σας και να προσπαθείτε να κάνετε ότι καλύτερο μπορείτε για αυτόν!

Όπως το να πάρετε το επιπλέον βάρος σας, έγινε με την προσωπική σας παρέμβαση, έτσι θα πρέπει να το χάσετε κιόλας. Ο διαιτολόγος σας, θα σας δώσει την γνώση και την υποστήριξη για να καταφέρετε τον στόχο σας. Κανένας δεν μπορεί να το κάνει αυτό για εσάς, παρά μόνο εσείς οι ίδιοι! Και αυτή θα είναι μία γνώση που θα έχετε εφόρου ζωής!

Φυσιολογική διατροφή

4325021077_ff8946fe2a_z

Image credit : SuperFantastic

Ποια είναι η φυσιολογική διατροφή;

Το να τρως φυσιολογικά σημαίνει:

  • Το να τρως όταν πεινάς και μέχρι να χορτάσεις.
  • Το να μπορείς να επιλέξεις το φαγητό που θες να φας και να τρως όσο θες ώσπου να νιώσεις ότι δεν θες άλλο – όχι απλά να σταματήσεις να τρως επειδή πιστεύεις ότι έτσι «πρέπει» να κάνεις.
  • Το να μπορείς να έχεις μια μέτρια χαλιναγώγηση στις επιλογές αυτών που τρως, αλλά χωρίς να περιορίζεσαι τόσο που να μην τρως αυτά που σου προσφέρουν απόλαυση.
  • Το να δίνεις κάποιες φορές στον εαυτό σου την άδεια να φάει απλά και μόνο επειδή είσαι ευτυχισμένος, λυπημένος ή βαριέσαι ή απλά επειδή αυτό θα σε κάνει να αισθανθείς καλά.
  • Το να τρως συχνά γεύματα τις περισσότερες μέρες σου.
  • Το να μπορείς να αφήσεις λίγα μπισκότα, μιας και θα μπορείς να τα φας και αύριο αλλά και το να μπορείς να φας τα μπισκότα τώρα, γιατί είναι τόσο φρέσκα και νόστιμα.
  • Το να μπορείς να τρως παραπάνω μερικές φορές και να νιώθεις φουσκωμένος, αλλά και το να τρως κάποιες φορές λιγότερο ενώ επιθυμείς να φας παραπάνω.
  • Το να εμπιστεύεσαι το σώμα σου στο να κάνει λάθη με τη διατροφή.
  • Το να σε απασχολεί το τι θα φας κάποιες στιγμές, αλλά χωρίς να είναι το μόνο σημαντικό θέμα της ζωής σου.

Εάν τα παραπάνω σας χαρακτηρίζουν, σημαίνει ότι είστε σε καλό δρόμο!

 

Ellyn Satter : How to Get your Kid to Eat…But Not Too Much 1987 pp69-70

Από τις σημειώσεις του Κέντρου Εκπαίδευσης και Αντιμετώπισης Διατροφικών Διαταραχών

Μάθημα θάρρους 10ο : Πώς να αντιμετωπίσετε μία υποτροπή

4373972385_544d82ac07_z

Image credit :  briteside913

Κατά την διάρκεια μίας προσπάθειας απώλειας βάρους, πάντα συμβαίνουν υποτροπές. Το να μην συμβεί ποτέ, σχεδόν δεν είναι δυνατόν. Και μάλιστα όταν δεν συμβαίνει, είναι ανησυχητικό. Κάθε υποτροπή είναι μία ευκαιρία για μάθηση και παρατήρηση, καθώς ευκαιρία για διόρθωση και αποτροπή επόμενης υποτροπής.

Τι πρέπει να κάνετε λοιπόν σε περίπτωση που κάνετε υποτροπή;

Συμβουλή 1η:

Καταρχάς να ηρεμήσετε και να σκεφτείτε ότι είναι λογικό κάποιες φορές να συμβαίνει. Κανένας μας δεν τρώει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο 365 ημέρες τον χρόνο.

Συμβουλή 2η:

Να συνεχίσετε στο επόμενο γεύμα σας, σαν να μην συνέβη τίποτα. Από ένα γεύμα δεν θα χαλάσει τίποτα. Εάν όμως μείνετε σε αυτό και το δείτε ως αποτυχία, θα οδηγηθείτε σε απογοήτευση και το πιο πιθανόν είναι να συνεχιστεί η υποτροπή και στα επόμενα γεύματα ή ακόμα και στις επόμενες ημέρες. Και αυτό πράγματι μπορεί να «πάει πίσω» την προσπάθειά σας.

Συμβουλή 3η:

Σε καμία περίπτωση να μην ζυγιστείτε την επόμενη μέρα (και εννοείτε ούτε αμέσως μετά). Εάν η ζυγαριά δείξει παραπάνω το πιο πιθανόν είναι να απογοητευτείτε. Το βάρος σας δεν αλλάζει από ένα γεύμα, ούτε από το τι φάγατε σε μία ημέρα. Για να πάρετε 1 κιλό μέσα σε μία εβδομάδα, θα πρέπει να καταναλώσετε 7.500 θερμίδες παραπάνω από όσες χρειάζεστε για να διατηρηθείτε στο βάρος σας. Κάτι που είναι λίγο δύσκολο να κάνετε σε μία ημέρα. Εάν σας δείξει παραπάνω, το πιο πιθανόν είναι να έχετε κάνει κατακράτηση, το οποίο θα είναι λίγο δύσκολο να το σκεφτείτε και να σας ηρεμήσει άμα ζυγιστείτε. Γι’αυτό καλό θα ήταν να αποφύγετε αυτήν την «παγίδα».

Συμβουλή 4η:

Να προσπαθήσετε να σκεφτείτε τι σας οδήγησε στην υποτροπή.

Ήταν πολλά φαγητά πάνω στο τραπέζι όταν ξεκινήσατε να τρώτε;

Είχατε νεύρα ή υπερένταση για κάποιον λόγο πριν φάτε;

Ενώ τρώγατε, σας αποσπούσε κάτι άλλο την προσοχή;

Είχατε μείνει πολλές ώρες νηστική/ός;

Τρώγανε και υπόλοιποι γύρω σας;

Σας παρότρυναν οι άλλοι να φάτε και φάγατε για να μην καταλάβουν ότι κάνατε δίαιτα; Ή για να μην τους χαλάσετε το χατίρι;

Είχατε μία δύσκολη ημέρα;

Ότι κι αν ήταν, καλό είναι να το εντοπίσετε και να παρατηρήσετε που σας οδηγούν αυτές οι συνθήκες. Σε επόμενο επίπεδο, καλό θα ήταν να προσπαθείτε να αποφεύγετε την ίδια «παγίδα» την επόμενη φορά.

Συμβουλή 5η:

Κάτι άλλο που θα ήταν καλό να κάνετε, είναι να προσπαθήσετε να σκεφτείτε τι θα κάνατε διαφορετικά αν μπορούσατε να γυρίσετε τον χρόνο πίσω. Έχοντας βρει κάποιες εναλλακτικές, θα μπορούσατε να τις χρησιμοποιήσετε ως «πλάνο» την επόμενη φορά που θα σας συμβεί κάτι αντίστοιχο, ώστε αν όχι να αποφύγετε την υποτροπή, ίσως να γίνει σε μικρότερο μέγεθος ή λιγότερο συχνά. Και αυτό είναι κάτι πολύ σημαντικό!

Συμβουλή 6η:

Να έχετε στο μυαλό σας, ότι το σημαντικότερο είναι να προσπαθείτε όταν τρώτε κάτι να παίρνετε την μέγιστη δυνατή απόλαυση και τις ελάχιστες δυνατές ενοχές!

Το άγχος των γιορτών

360572473_90109ff0c0_zImage credit : w0arz

Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε συνδυάσει τις γιορτές με μια ευχάριστη και ζεστή οικογενειακή ατμόσφαιρα, με χαλάρωση και ξεκούραση. Είναι όμως μία μερίδα ατόμων που η ιδέα των γιορτών τους προκαλεί άγχος. Και αυτό το άγχος είναι τόσο ισχυρό που πολλές φορές επισκιάζει την ευχάριστη ατμόσφαιρα και το νόημα των γιορτών.

Οι δύο κυριότερες αιτίες αυτού του άγχους, είναι το φαγητό που θα υπάρχει σε αφθονία αυτές τις ημέρες και η εμφάνιση των ατόμων αυτών τις γιορτινές ημέρες, στις οικογενειακές και φιλικές συναναστροφές, και τα δύο μαζί υπό την σκιά της κριτικής των άλλων.

Όσον αφορά το φαγητό, τα άτομα αυτά βάζουν τον εαυτό τους σε μία διαδικασία, να σκέφτονται τι λένε και τι πιθανά σκέφτονται οι άλλοι όταν τους βλέπουν να τρώνε. Η αλήθεια είναι ότι δυστυχώς πολλές φορές, πράγματι γίνονται σχόλια την ώρα που τρώμε, που έχουν σχέση με το βάρος, την δίαιτα, το πόσο παχυντικό είναι κάτι, και διάφορες αξίες που έχει ο καθένας για το φαγητό μεταφέρονται στο τραπέζι.

Πολλοί, ειδικά υπέρβαροι, αισθάνονται ότι «πρέπει» να φάνε το περισσότερο από όλους ή τελοσπάντων ότι πρέπει να φάνε πολύ ακόμα και αν δεν πεινάνε. Το βιώνουν σαν κάποιο «χρέος» που έχουν, προκειμένου να δικαιολογήσουν το βάρος τους, και ότι σε σχέση με τους άλλους αυτοί οφείλουν να φάνε περισσότερο. Αυτό βέβαια που ακολουθεί, είναι να αισθάνονται μία έντονη δυσφορία, αλλά και πολύ έντονες τύψεις, οι οποίες τους κάνουν να μετανιώνουν που φάγανε τόσο πολύ. Και αυτό που μένει στο τέλος είναι μία απέχθεια για τον εαυτό τους και καθόλου η απόλαυση.

Κάποιοι άλλοι βέβαια κάνουν το αντίθετο. Όταν πηγαίνουν σε ένα τραπέζι, πηγαίνουν ήδη αγχωμένοι και σκέφτονται από το πρωί ότι «θα πρέπει» να φάνε λίγο και αργά, γιατί αν φάνε όπως πραγματικά θέλουν και από άποψη ποσότητας, αλλά και είδους τροφίμων, πιστεύουν ότι οι άλλοι θα λένε «ε, βέβαια, πώς να μην είναι έτσι, έτσι όπως τρώει». Έτσι λοιπόν, δεν απολαμβάνουν ούτε την γιορτινή συνάντηση, ούτε το φαγητό και αισθάνονται στερημένοι, ακόμα και αν έχουν πραγματικά χορτάσει. Αυτό που ακολουθεί συνήθως, είναι ότι όταν θα γυρίσουν στο σπίτι, θα φάνε πάλι (με τον τρόπο που ήθελαν αλλά και το είδος του φαγητού που πραγματικά ήθελαν εξαρχής – παρόλο που δεν πεινάνε), για να αισθανθούν ελεύθεροι, ότι δεν κρίνονται και να αισθανθούν έστω και στιγμιαία την απόλαυση του φαγητού.

Η άλλη αιτία άγχους πηγάζει από το γεγονός, ότι αυτές τις ημέρες ερχόμαστε σε επαφή με άτομα που μπορεί να έχουμε και καιρό να δούμε (πχ μακρινοί συγγενείς ή και φίλοι). Και αυτό, για αυτά τα άτομα σημαίνει σύγκριση αλλά και κριτική. Όλοι μας θέλουμε να παίρνουμε κολακευτικά σχόλια. Και από τα άτομα που έχουμε καιρό να δούμε, είναι κάτι που το περιμένουμε κιόλας. Το θέμα δημιουργείται όταν αισθάνονται ότι δεν έχουν αλλάξει από πέρυσι (και κυρίως το βάρος) ή πιστεύουν ότι έχουν αλλάξει προς το χειρότερο. Για κάποιο λόγο αισθάνονται ότι είχαν το χρέος να το κάνουν μέσα στην χρονιά που πέρασε. Ίσως ήταν και μία προσωπική δέσμευση, που είχαν κάνει ενδόμυχα όταν άλλαξε ο προηγούμενος χρόνος, προκειμένου να μην ξαναβιώσουν τα ίδια αρνητικά συναισθήματα για τον εαυτό τους. Και το γεγονός ότι δεν έχουν αλλάξει «όπως όφειλαν» ή έχουν πάρει κιόλας βάρος, καθώς και το γεγονός ότι «πρέπει» να παρευρεθούν, είναι παράγοντες που κάνουν αυτές τις συνευρέσεις τόσο δύσκολες.

Για να μην αναφέρω «το άγχος του φορέματος». Αυτό το άγχος, βέβαια, γίνεται πιο έντονο από την προσδοκία που μας αναπτύσσεται ότι αυτές τις ημέρες, «πρέπει» να είμαστε πολύ λαμπερές και όμορφες, «πρέπει» να φορέσουμε κάποιο εντυπωσιακό και κατ’επέκταση στενό ρούχο. Για κάποιον περίεργο λόγο, λίγο πριν τις γιορτές δοκιμάζουν ένα φόρεμα που κάποτε τους έκανε και θα μπορούσαν να φορέσουν στις φετινές γιορτές (αν και το πιο πιθανόν είναι να μην επέλεγαν να το φορέσουν έτσι κι αλλιώς), αλλά τώρα πλέον δεν τους κάνει. Και αυτή η διαπίστωση είναι πολύ οδυνηρή. Αλλά και το να στρουθοκαμηλίσουν, να μην παρευρεθούν σε μια γιορτινή ατμόσφαιρα, και το να μην κάνουν κάτι διαφορετικό από ότι έκαναν τον προηγούμενο καιρό, είναι κάτι που δεν θα απολαύσουν.

Οι περισσότερες γυναίκες όταν μπαίνουν σε ένα χώρο, το πρώτο που παρατηρούν είναι τις άλλες γυναίκες που υπάρχουν μέσα σε αυτό τον χώρο, δίνοντας κυρίως έμφαση στο σώμα τους. Αυτό που κάνουν είναι να συγκρίνουν τον εαυτό τους με τις άλλες γυναίκες που υπάρχουν εκεί και με βάση το αν είναι πιο αδύνατες ή πιο γεμάτες από τις ίδιες, θα εξαρτηθεί το αν θα αισθανθούν καλά για τον εαυτό τους ή όχι, το πώς θα συμπεριφερθούν, αλλά και το πώς θα περάσουν σε αυτόν τον χώρο.

Και όλα αυτά έχουν σαν αιτία την χαμηλή αυτοεκτίμηση. Σε αυτό το σημείο, θα το θεωρούσα κουραστικό να αναφερθώ σε μία ανάλυση όσον αφορά την χαμηλή αυτοπεποίθηση. Θεωρώ ότι θα είναι πιο ωφέλιμο να σας προτείνω μία άσκηση για αυτές τις ημέρες. Πάρτε χαρτί και μολύβι και καταγράψτε τι θεωρείται μοναδικό σε εσάς. Αναφερθείτε σε χαρακτηριστικά τόσο του χαρακτήρα, όσο και της εμφάνισής σας. Καταγράψτε επίσης πράγματα στα οποία θεωρείτε ότι τα καταφέρατε πολύ καλά και είστε περήφανες (πχ γέννησα και μεγάλωσα δύο υγιή και άξια παιδιά, ή πέτυχα στις πανελλήνιες με την πρώτη φορά ή πήρα το πτυχίο των αγγλικών, κτλ). Έπειτα, ζητήστε από αγαπημένα σας πρόσωπα, να σας πούνε οι ίδιοι τι θεωρούν ότι σας κάνει ξεχωριστούς και μοναδικούς, και καταγράψτε τα. Διαβάστε την λίστα που φτιάξατε, και στη συνέχεια φανταστείτε ότι κάποιος σας έδινε αυτή την λίστα των χαρακτηριστικών για ένα άτομο που μόλις γνώρισε και εσείς δεν το γνωρίζετε και σας ζητάει την γνώμη σας για αυτό. Ποια θα ήταν η γνώμη σας;

Σίγουρα θα ήταν πολύ καλύτερη από ότι αυτή που έχετε για τον εαυτό σας. Κάντε λοιπόν ένα δώρο στον εαυτό σας για αυτήν την χρονιά και κάντε αυτήν την άσκηση πριν ντυθείτε για το ρεβεγιόν.

Η αυτοεκτίμηση είναι μία από τις πιο ισχυρές κινητήριες δυνάμεις του σύμπαντος. Η υψηλή αυτοεκτίμηση οδηγεί σε χαρά, παραγωγικότητα και καλές διαπροσωπικές σχέσεις.  Κάντε λοιπόν δώρο στον εαυτό σας περισσότερη αυτοπεποίθηση. Σας αξίζει!

Με τις θερμότερες ευχές για το καινούργιο έτος, Λαμπρινή Μόσχου

Ο φαύλος κύκλος της δίαιτας

5735019394_dfc6defb7a_zImage credit: slasher-fun

Η πλειοψηφία των ατόμων που επισκέπτονται έναν διαιτολόγο δεν το κάνουν για πρώτη φορά. Συνήθως έχουν ήδη μπει σε αρκετά διαιτολογικά γραφεία και έχουν κάνει αρκετές προσπάθειες να χάσουν βάρος είτε από μόνοι τους, είτε με την βοήθεια κάποιου ειδικού, είτε ακολουθώντας τη δίαιτα κάποιου φίλου.

Αυτό που παρατηρώ πολύ συχνά είναι ότι όταν έρχονται στον διαιτολόγο, είναι ήδη πολύ κουρασμένοι με το να κάνουν δίαιτες. Άλλοι έχουν καταφέρει να χάσουν βάρος αλλά δεν κατάφεραν να το διατηρήσουν και άλλοι δεν καταφέρνουν να φέρουν σε πέρας ένα διαιτολογικό πρόγραμμα προκειμένου να φτάσουν στον στόχο βάρους που είχαν θέσει αρχικά αναφέροντας χαρακτηριστικά και με πολύ ενοχή ότι δεν ήμουν «πειθαρχημένη-ος». Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Αυτή η διαδικασία που έχουν περάσει, τους έχει κάνει να ξεκινάνε κάθε νέα απόπειρα απώλειας βάρους με λιγότερο ζήλο και με την ψυχολογία ότι «δεν θα τα καταφέρω». Έχουν χάσει την ικανότητα να μπορούν να φανταστούν τον εαυτό τους «διαφορετικό». Και όλα αυτά γιατί, κακά τα ψέματα, η λέξη «δίαιτα» είναι συνυφασμένη στους περισσότερους με την λέξη «στέρηση».

Σε ποιον του αρέσει να στερείται ή να αισθάνεται ότι δεν μπορεί να φάει κάτι που μπορεί να τρώνε οι άλλοι γύρω του;

Πολλές φορές αισθάνονται ότι πρέπει να υποστούν κάποιου είδους τιμωρία γιατί δεν είναι έτσι όπως «θα έπρεπε» να είναι. Σε συνδυασμό με σκέψεις του τύπου:

«ο μόνος τρόπος για να χάσω βάρος είναι η δίαιτα»,

 «για να χάσω βάρος θα πρέπει να πεινάσω»,

«αν τσιμπολογήσω είναι σα να ξεκινάω πάλι από την αρχή»

«οι παχείς άνθρωποι δε χρειάζεται να τρώνε όσο οι αδύνατοι»

«θα πάρω ένα κιλό αν φάω ένα παγωτό πύραυλο»                                       

«αν φάω ένα γεύμα θα χάσω τελείως τον έλεγχο»

«αν υποτροπιάσω θα είμαι μια απόλυτη αποτυχία», κτλ

3727013559_6fa4529d92_z

πολλές φορές μπορεί να «αντέξουν» για ένα διάστημα είτε αυτό είναι ένα γεύμα, είτε αυτό είναι μία μέρα, είτε μια εβδομάδα, είτε όλη η διάρκεια της «δίαιτας», να φάνε έτσι όπως πιστεύουν ότι θα έπρεπε να φάνε προκειμένου να χάσουν βάρος.

Το θέμα όμως είναι ότι δεν παύουν να αισθάνονται ότι στερούνται. Το να στερείσαι κάτι που σου αρέσει, κάνει περισσότερο έντονη την εμμονή για αυτό. Είναι καθαρά θέμα ψυχολογίας. Είναι σαν να λέμε «σκέψου ότι θέλεις εκτός από έναν σκύλο». Το πρώτο πράγμα που θα μας έρθει στο μυαλό είναι ο σκύλος.

Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με την δίαιτα. Όταν σκέφτονται ότι για να χάσουν βάρος δεν πρέπει να φάνε αυτό, παρόλο που το θέλουν, γιατί παχαίνει, αλλά θα φάνε κάτι άλλο πιο «διαιτητικό», τόσο πιο έντονη γίνεται η επιθυμία για αυτό που στερούνται και τόσο μεγαλύτερη απάθεια έχουν για αυτό που επιλέγουν να φάνε. Το αποτέλεσμα είναι να εκμηδενίζεται η απόλαυση.

Για πόσο καιρό λοιπόν μπορεί να αντέξει κάποιος τον πόλεμο που γίνεται μέσα του με το να επιλέγει να τρώει κάτι που δεν του δίνει καμία απόλαυση και το τρώει επειδή «πρέπει», ενώ σκέφτεται συνέχεια ότι θέλει να φάει κάτι άλλο που πιστεύει ότι «δεν πρέπει»;

Αυτό είναι που οδηγεί στην υποτροπή. Έτσι λοιπόν κάποια στιγμή «χαλάνε» την δίαιτα και τρώνε επιτέλους αυτό ήθελαν τόσο πολύ. Ακριβώς όμως επειδή το έχουν στερηθεί, δεν θα φάνε τόσο όσο χρειάζονται για να χορτάσουν, αλλά πολύ περισσότερο.

Μόλις το τελειώσουν, αισθάνονται απαίσια για τον εαυτό τους, ότι «τα κατέστρεψα όλα», «δεν μπορώ να δεσμευτώ σε δίαιτα», ότι «είμαι άχρηστη-ος», «είμαι μια αποτυχία», «θα έπρεπε να είχα αντισταθεί», κτλ, χαλώντας όλη την ημέρα τους και έχοντας πάρα πολλές ενοχές. Και εννοείται καμία απόλαυση από αυτό που ήθελαν τόσο πολύ να φάνε. Συνήθως μόλις ηρεμήσουν λίγο, χρησιμοποιούν μία νέα δέσμευση ότι «δεν θα φάω τίποτα άλλο σήμερα», ότι «αύριο θα φάω πολύ λίγο», κτλ, προκειμένου να εξιλεωθούν από την «αμαρτία» που έκαναν. Στην ουσία δηλαδή δεσμεύονται πιο έντονα σε ένα νέο είδος τιμωρίας. Και ο «φαύλος κύκλος της δίαιτας» ξεκινάει πάλι από την αρχή και τους οδηγεί σε εγγυημένη αποτυχία.

Το θέμα είναι ότι το να τρώω κάτι που θέλω δεν είναι «αμαρτία». Ούτε χρειάζομαι τιμωρία για κάτι που μου αρέσει. Το φαγητό είναι μία απόλαυση. Το μυστικό είναι να καταφέρουμε να τρώμε έτσι ώστε να παίρνουμε από αυτό την μέγιστη δυνατή ευχαρίστηση και τις ελάχιστες δυνατές (ή και καθόλου) ενοχές. Και αυτό θα γίνει μόνο όταν απενεχοποιήσουμε τα τρόφιμα και σταματήσουμε να τα διαχωρίζουμε ως «αδυνατιστικά ή μη παχυντικά» και «παχυντικά».

Τότε θα μπορώ να τρώω ότι θέλω, χωρίς να αισθάνομαι ότι στερούμαι και ακριβώς για αυτό είναι πιο πιθανόν να τρώω κάτι μέχρι την ποσότητα που χρειάζομαι για να χορτάσω. Αν θέλετε να σας πω τι είναι «παχυντικό», θα μπορούσα να σας πω ότι παχυντικό είναι το να συνεχίζω να τρώω ενώ έχω ήδη χορτάσει.