Tag Archives: απόλαυση

Απαλλαχτείτε από το διαιτολόγιο!

5352644013_4ab2dbacba_z
Image credit: Lydia
Έχετε ένα ψυγείο γεμάτο από διαιτολόγια; Λέτε κάθε μέρα να ξεκινήσετε να ακολουθείτε το «χαρτάκι» που έχετε από την τελευταία φορά που κάνατε δίαιτα και όμως κάθε μέρα τελικά το αναβάλλετε; Χάνετε βάρος και τελικά το ξαναπαίρνετε και ίσως και ακόμα περισσότερο;

Απαλλαχτείτε από τα «χαρτάκια» σας! Το ότι κάποτε μπορούσατε και το εφαρμόζατε και «είχε αποτέλεσμα», δεν σημαίνει ότι θα έχει για πάντα! Πηγαίνετε σε έναν πτυχιούχο διαιτολόγο και σταματήστε να τον πιέζετε να σας δώσει το «μαγικό χαρτί». Γιατί;

  • Κανένας δεν ξέρει καλύτερα από εσάς το πόσο πολύ πεινάτε. Ας πάρουμε ένα παράδειγμα. Ας πούμε ότι δύο μέρες έχετε στο διαιτολόγιό σας γραμμένο να φάτε το ίδιο πρωινό και το ίδιο δεκατιανό (πχ. 1 μήλο και 2 κριτσίνια) και την μία μέρα κάθεστε σε μία καρέκλα επί 3 ώρες μέχρι να φάτε το δεκατιανό και την άλλη μέρα επί 3 ώρες περπατάτε προκειμένου να κάνετε τις δουλειές σας στην καθημερινότητά σας. Την πρώτη μέρα το 1 μήλο και 2 κριτσίνια μπορεί να σας δίνει παραπάνω ενέργεια από ότι χρειάζεστε και την δεύτερη μπορεί να μην αρκεί για να σας καλύψει.
  • Κανένας δεν ξέρει καλύτερα από εσάς τι επιθυμείτε να φάτε σε μία δεδομένη στιγμή. Μπορεί ο διαιτολόγος σας να σας γράφει ότι πρέπει να φάτε 1 μήλο και 2 κριτσίνια και εσείς να θέλετε να φάτε την συγκεκριμένη ημέρα αχλάδι και βούτηγμα. Επειδή το γράφει το «χαρτάκι» όμως, εσείς θα αισθάνεστε υποχρεωμένοι να φάτε αυτό που λέει, για να μην «χαλάσει η δίαιτα». Και έτσι ήδη αισθάνεστε στερημένοι.
  • Κανένας δεν μπορεί να ξέρει, ούτε εσείς, ούτε ο διαιτολόγος σας, που θα είστε για παράδειγμα την Τρίτη το βράδυ και τι μπορείτε να βρείτε εκεί που είστε ή τι θέλετε να φάτε. Αν για παράδειγμα το διαιτολόγιό σας, σας υπαγορεύει να φάτε «τοστ με σαλάτα» και εσάς σας προτείνει η παρέα σας να βγείτε έξω σε ένα μεζεδοπωλείο, υπάρχουν 3 ενδεχόμενα:
    1. Να φάτε το τοστ με την σαλάτα και να αρνηθείτε την πρόταση για έξοδο, προκειμένου να μην χαλάσετε την δίαιτα.
    2. Να φάτε το τοστ με την σαλάτα, να βγείτε με την παρέα σας και να καταπιέζεστε που δεν μπορείτε να αφεθείτε να περάσετε καλά και ξένοιαστα.
    3. Να μην φάτε το τοστ και την σαλάτα, να βγείτε με την παρέα σας και να φάτε ό,τι βρείτε μπροστά σας χωρίς έλεγχο, όχι τόσο επειδή πεινάτε πολύ, όσο γιατί αισθάνεστε ότι χαλάσατε την δίαιτα, οπότε «ας του δώσω να καταλάβει!». Με λίγα λόγια θα καταλήξετε να κάνετε υποτροπή. Και μετά θα αισθάνεστε τύψεις που «χαλάσατε την δίαιτα» και είτε θα ξαναμπείτε στην διαδικασία απογοητευμένοι, είτε μπορεί να σταματήσετε και τελείως την προσπάθεια που κάνετε να αλλάξετε το βάρος σας.
    Και στα 3 ενδεχόμενα θα κάνετε κάτι διαφορετικό από αυτό που θα θέλατε και δεν θα απολαύσετε το βράδυ σας. Όποια συμπεριφορά και αν επιλέξετε, είναι κάτι που σας στερεί την απόλαυση, την προσωπική επιλογή και τον αυθορμητισμό. Σίγουρα θα είναι μία συμπεριφορά που δεν πρόκειται να την κάνετε μακροπρόθεσμα, όταν σταματήσετε την δίαιτα. Και επομένως θα ξαναπάρετε αργά ή γρήγορα το χαμένο σας βάρος.

Μα θα με ρωτήσετε : «Και τι πρέπει να κάνω λοιπόν προκειμένου να χάσω βάρος; Πώς θα χάσω χωρίς πρόγραμμα

Και θα σας απαντήσω με την εκπαίδευση!
Για να χάσετε βάρος μακροπρόθεσμα, δεν πρέπει να αισθάνεστε ότι είστε σε τιμωρία, ούτε να απομονώνεστε κοινωνικά.

  • Θα πρέπει να εκπαιδευτείτε στο πώς να προσαρμόσετε την απώλεια βάρους σας στον δικό σας τρόπο ζωής.
  • Να μάθετε να ακούτε τις ανάγκες του οργανισμού σας και να καταλαβαίνετε πότε πεινάτε και πότε χορταίνετε.
  • Εάν έχετε κάποιο πρόβλημα υγείας ή αν είστε εγκυμοσνούσα ή θηλάζουσα, να ενημερωθείτε για αυτό από τον διαιτολόγο σας και να εκπαιδευτείτε στο πώς θα μπορούσατε να το ελέγξετε μέσω της διατροφής σας, λαμβάνοντας υπόψη ίσως τις πιο συγκεκριμένες συστάσεις του.
  • Να μάθετε το τι λαμβάνει υπόψη ένας διαιτολόγος όταν βγάζει ένα διαιτολόγιο, ώστε να είστε ανεξάρτητοι και ευέλικτοι και να ξέρετε πώς μπορείτε να φάτε, όπου κι αν είστε, είτε είναι χειμώνας είτε καλοκαίρι, είτε βγείτε έξω για φαγητό είτε μείνετε σπίτι, είτε είναι γιορτές είτε όχι.
  • Να μάθετε τι θα είναι καλό να κάνετε και γιατί!
  • Να μάθετε να απολαμβάνετε το φαγητό και να σταματάτε στο σημείο που θα πάρετε την μέγιστη δυνατή απόλαυση και τις ελάχιστες δυνατές ενοχές.
  • Να μάθετε πώς να διαχειρίζεστε τις δικές σας «παγίδες» και τις δικές σας «αδυναμίες» που σας «επιβαρύνουν».
  • Να μάθετε πώς να διαχειρίζεστε μία υποτροπή και να αποδεχτείτε ότι είναι φυσιολογικό να συμβαίνει. Κανένας άνθρωπος δεν τρώει με τον ίδιο τρόπο 365 μέρες τον χρόνο.
  • Να μάθετε να αγαπάτε τον εαυτό σας και να προσπαθείτε να κάνετε ότι καλύτερο μπορείτε για αυτόν!

Όπως το να πάρετε το επιπλέον βάρος σας, έγινε με την προσωπική σας παρέμβαση, έτσι θα πρέπει να το χάσετε κιόλας. Ο διαιτολόγος σας, θα σας δώσει την γνώση και την υποστήριξη για να καταφέρετε τον στόχο σας. Κανένας δεν μπορεί να το κάνει αυτό για εσάς, παρά μόνο εσείς οι ίδιοι! Και αυτή θα είναι μία γνώση που θα έχετε εφόρου ζωής!

Φυσιολογική διατροφή

4325021077_ff8946fe2a_z

Image credit : SuperFantastic

Ποια είναι η φυσιολογική διατροφή;

Το να τρως φυσιολογικά σημαίνει:

  • Το να τρως όταν πεινάς και μέχρι να χορτάσεις.
  • Το να μπορείς να επιλέξεις το φαγητό που θες να φας και να τρως όσο θες ώσπου να νιώσεις ότι δεν θες άλλο – όχι απλά να σταματήσεις να τρως επειδή πιστεύεις ότι έτσι «πρέπει» να κάνεις.
  • Το να μπορείς να έχεις μια μέτρια χαλιναγώγηση στις επιλογές αυτών που τρως, αλλά χωρίς να περιορίζεσαι τόσο που να μην τρως αυτά που σου προσφέρουν απόλαυση.
  • Το να δίνεις κάποιες φορές στον εαυτό σου την άδεια να φάει απλά και μόνο επειδή είσαι ευτυχισμένος, λυπημένος ή βαριέσαι ή απλά επειδή αυτό θα σε κάνει να αισθανθείς καλά.
  • Το να τρως συχνά γεύματα τις περισσότερες μέρες σου.
  • Το να μπορείς να αφήσεις λίγα μπισκότα, μιας και θα μπορείς να τα φας και αύριο αλλά και το να μπορείς να φας τα μπισκότα τώρα, γιατί είναι τόσο φρέσκα και νόστιμα.
  • Το να μπορείς να τρως παραπάνω μερικές φορές και να νιώθεις φουσκωμένος, αλλά και το να τρως κάποιες φορές λιγότερο ενώ επιθυμείς να φας παραπάνω.
  • Το να εμπιστεύεσαι το σώμα σου στο να κάνει λάθη με τη διατροφή.
  • Το να σε απασχολεί το τι θα φας κάποιες στιγμές, αλλά χωρίς να είναι το μόνο σημαντικό θέμα της ζωής σου.

Εάν τα παραπάνω σας χαρακτηρίζουν, σημαίνει ότι είστε σε καλό δρόμο!

 

Ellyn Satter : How to Get your Kid to Eat…But Not Too Much 1987 pp69-70

Από τις σημειώσεις του Κέντρου Εκπαίδευσης και Αντιμετώπισης Διατροφικών Διαταραχών

Μάθημα θάρρους 10ο : Πώς να αντιμετωπίσετε μία υποτροπή

4373972385_544d82ac07_z

Image credit :  briteside913

Κατά την διάρκεια μίας προσπάθειας απώλειας βάρους, πάντα συμβαίνουν υποτροπές. Το να μην συμβεί ποτέ, σχεδόν δεν είναι δυνατόν. Και μάλιστα όταν δεν συμβαίνει, είναι ανησυχητικό. Κάθε υποτροπή είναι μία ευκαιρία για μάθηση και παρατήρηση, καθώς ευκαιρία για διόρθωση και αποτροπή επόμενης υποτροπής.

Τι πρέπει να κάνετε λοιπόν σε περίπτωση που κάνετε υποτροπή;

Συμβουλή 1η:

Καταρχάς να ηρεμήσετε και να σκεφτείτε ότι είναι λογικό κάποιες φορές να συμβαίνει. Κανένας μας δεν τρώει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο 365 ημέρες τον χρόνο.

Συμβουλή 2η:

Να συνεχίσετε στο επόμενο γεύμα σας, σαν να μην συνέβη τίποτα. Από ένα γεύμα δεν θα χαλάσει τίποτα. Εάν όμως μείνετε σε αυτό και το δείτε ως αποτυχία, θα οδηγηθείτε σε απογοήτευση και το πιο πιθανόν είναι να συνεχιστεί η υποτροπή και στα επόμενα γεύματα ή ακόμα και στις επόμενες ημέρες. Και αυτό πράγματι μπορεί να «πάει πίσω» την προσπάθειά σας.

Συμβουλή 3η:

Σε καμία περίπτωση να μην ζυγιστείτε την επόμενη μέρα (και εννοείτε ούτε αμέσως μετά). Εάν η ζυγαριά δείξει παραπάνω το πιο πιθανόν είναι να απογοητευτείτε. Το βάρος σας δεν αλλάζει από ένα γεύμα, ούτε από το τι φάγατε σε μία ημέρα. Για να πάρετε 1 κιλό μέσα σε μία εβδομάδα, θα πρέπει να καταναλώσετε 7.500 θερμίδες παραπάνω από όσες χρειάζεστε για να διατηρηθείτε στο βάρος σας. Κάτι που είναι λίγο δύσκολο να κάνετε σε μία ημέρα. Εάν σας δείξει παραπάνω, το πιο πιθανόν είναι να έχετε κάνει κατακράτηση, το οποίο θα είναι λίγο δύσκολο να το σκεφτείτε και να σας ηρεμήσει άμα ζυγιστείτε. Γι’αυτό καλό θα ήταν να αποφύγετε αυτήν την «παγίδα».

Συμβουλή 4η:

Να προσπαθήσετε να σκεφτείτε τι σας οδήγησε στην υποτροπή.

Ήταν πολλά φαγητά πάνω στο τραπέζι όταν ξεκινήσατε να τρώτε;

Είχατε νεύρα ή υπερένταση για κάποιον λόγο πριν φάτε;

Ενώ τρώγατε, σας αποσπούσε κάτι άλλο την προσοχή;

Είχατε μείνει πολλές ώρες νηστική/ός;

Τρώγανε και υπόλοιποι γύρω σας;

Σας παρότρυναν οι άλλοι να φάτε και φάγατε για να μην καταλάβουν ότι κάνατε δίαιτα; Ή για να μην τους χαλάσετε το χατίρι;

Είχατε μία δύσκολη ημέρα;

Ότι κι αν ήταν, καλό είναι να το εντοπίσετε και να παρατηρήσετε που σας οδηγούν αυτές οι συνθήκες. Σε επόμενο επίπεδο, καλό θα ήταν να προσπαθείτε να αποφεύγετε την ίδια «παγίδα» την επόμενη φορά.

Συμβουλή 5η:

Κάτι άλλο που θα ήταν καλό να κάνετε, είναι να προσπαθήσετε να σκεφτείτε τι θα κάνατε διαφορετικά αν μπορούσατε να γυρίσετε τον χρόνο πίσω. Έχοντας βρει κάποιες εναλλακτικές, θα μπορούσατε να τις χρησιμοποιήσετε ως «πλάνο» την επόμενη φορά που θα σας συμβεί κάτι αντίστοιχο, ώστε αν όχι να αποφύγετε την υποτροπή, ίσως να γίνει σε μικρότερο μέγεθος ή λιγότερο συχνά. Και αυτό είναι κάτι πολύ σημαντικό!

Συμβουλή 6η:

Να έχετε στο μυαλό σας, ότι το σημαντικότερο είναι να προσπαθείτε όταν τρώτε κάτι να παίρνετε την μέγιστη δυνατή απόλαυση και τις ελάχιστες δυνατές ενοχές!

Το άγχος των γιορτών

360572473_90109ff0c0_zImage credit : w0arz

Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε συνδυάσει τις γιορτές με μια ευχάριστη και ζεστή οικογενειακή ατμόσφαιρα, με χαλάρωση και ξεκούραση. Είναι όμως μία μερίδα ατόμων που η ιδέα των γιορτών τους προκαλεί άγχος. Και αυτό το άγχος είναι τόσο ισχυρό που πολλές φορές επισκιάζει την ευχάριστη ατμόσφαιρα και το νόημα των γιορτών.

Οι δύο κυριότερες αιτίες αυτού του άγχους, είναι το φαγητό που θα υπάρχει σε αφθονία αυτές τις ημέρες και η εμφάνιση των ατόμων αυτών τις γιορτινές ημέρες, στις οικογενειακές και φιλικές συναναστροφές, και τα δύο μαζί υπό την σκιά της κριτικής των άλλων.

Όσον αφορά το φαγητό, τα άτομα αυτά βάζουν τον εαυτό τους σε μία διαδικασία, να σκέφτονται τι λένε και τι πιθανά σκέφτονται οι άλλοι όταν τους βλέπουν να τρώνε. Η αλήθεια είναι ότι δυστυχώς πολλές φορές, πράγματι γίνονται σχόλια την ώρα που τρώμε, που έχουν σχέση με το βάρος, την δίαιτα, το πόσο παχυντικό είναι κάτι, και διάφορες αξίες που έχει ο καθένας για το φαγητό μεταφέρονται στο τραπέζι.

Πολλοί, ειδικά υπέρβαροι, αισθάνονται ότι «πρέπει» να φάνε το περισσότερο από όλους ή τελοσπάντων ότι πρέπει να φάνε πολύ ακόμα και αν δεν πεινάνε. Το βιώνουν σαν κάποιο «χρέος» που έχουν, προκειμένου να δικαιολογήσουν το βάρος τους, και ότι σε σχέση με τους άλλους αυτοί οφείλουν να φάνε περισσότερο. Αυτό βέβαια που ακολουθεί, είναι να αισθάνονται μία έντονη δυσφορία, αλλά και πολύ έντονες τύψεις, οι οποίες τους κάνουν να μετανιώνουν που φάγανε τόσο πολύ. Και αυτό που μένει στο τέλος είναι μία απέχθεια για τον εαυτό τους και καθόλου η απόλαυση.

Κάποιοι άλλοι βέβαια κάνουν το αντίθετο. Όταν πηγαίνουν σε ένα τραπέζι, πηγαίνουν ήδη αγχωμένοι και σκέφτονται από το πρωί ότι «θα πρέπει» να φάνε λίγο και αργά, γιατί αν φάνε όπως πραγματικά θέλουν και από άποψη ποσότητας, αλλά και είδους τροφίμων, πιστεύουν ότι οι άλλοι θα λένε «ε, βέβαια, πώς να μην είναι έτσι, έτσι όπως τρώει». Έτσι λοιπόν, δεν απολαμβάνουν ούτε την γιορτινή συνάντηση, ούτε το φαγητό και αισθάνονται στερημένοι, ακόμα και αν έχουν πραγματικά χορτάσει. Αυτό που ακολουθεί συνήθως, είναι ότι όταν θα γυρίσουν στο σπίτι, θα φάνε πάλι (με τον τρόπο που ήθελαν αλλά και το είδος του φαγητού που πραγματικά ήθελαν εξαρχής – παρόλο που δεν πεινάνε), για να αισθανθούν ελεύθεροι, ότι δεν κρίνονται και να αισθανθούν έστω και στιγμιαία την απόλαυση του φαγητού.

Η άλλη αιτία άγχους πηγάζει από το γεγονός, ότι αυτές τις ημέρες ερχόμαστε σε επαφή με άτομα που μπορεί να έχουμε και καιρό να δούμε (πχ μακρινοί συγγενείς ή και φίλοι). Και αυτό, για αυτά τα άτομα σημαίνει σύγκριση αλλά και κριτική. Όλοι μας θέλουμε να παίρνουμε κολακευτικά σχόλια. Και από τα άτομα που έχουμε καιρό να δούμε, είναι κάτι που το περιμένουμε κιόλας. Το θέμα δημιουργείται όταν αισθάνονται ότι δεν έχουν αλλάξει από πέρυσι (και κυρίως το βάρος) ή πιστεύουν ότι έχουν αλλάξει προς το χειρότερο. Για κάποιο λόγο αισθάνονται ότι είχαν το χρέος να το κάνουν μέσα στην χρονιά που πέρασε. Ίσως ήταν και μία προσωπική δέσμευση, που είχαν κάνει ενδόμυχα όταν άλλαξε ο προηγούμενος χρόνος, προκειμένου να μην ξαναβιώσουν τα ίδια αρνητικά συναισθήματα για τον εαυτό τους. Και το γεγονός ότι δεν έχουν αλλάξει «όπως όφειλαν» ή έχουν πάρει κιόλας βάρος, καθώς και το γεγονός ότι «πρέπει» να παρευρεθούν, είναι παράγοντες που κάνουν αυτές τις συνευρέσεις τόσο δύσκολες.

Για να μην αναφέρω «το άγχος του φορέματος». Αυτό το άγχος, βέβαια, γίνεται πιο έντονο από την προσδοκία που μας αναπτύσσεται ότι αυτές τις ημέρες, «πρέπει» να είμαστε πολύ λαμπερές και όμορφες, «πρέπει» να φορέσουμε κάποιο εντυπωσιακό και κατ’επέκταση στενό ρούχο. Για κάποιον περίεργο λόγο, λίγο πριν τις γιορτές δοκιμάζουν ένα φόρεμα που κάποτε τους έκανε και θα μπορούσαν να φορέσουν στις φετινές γιορτές (αν και το πιο πιθανόν είναι να μην επέλεγαν να το φορέσουν έτσι κι αλλιώς), αλλά τώρα πλέον δεν τους κάνει. Και αυτή η διαπίστωση είναι πολύ οδυνηρή. Αλλά και το να στρουθοκαμηλίσουν, να μην παρευρεθούν σε μια γιορτινή ατμόσφαιρα, και το να μην κάνουν κάτι διαφορετικό από ότι έκαναν τον προηγούμενο καιρό, είναι κάτι που δεν θα απολαύσουν.

Οι περισσότερες γυναίκες όταν μπαίνουν σε ένα χώρο, το πρώτο που παρατηρούν είναι τις άλλες γυναίκες που υπάρχουν μέσα σε αυτό τον χώρο, δίνοντας κυρίως έμφαση στο σώμα τους. Αυτό που κάνουν είναι να συγκρίνουν τον εαυτό τους με τις άλλες γυναίκες που υπάρχουν εκεί και με βάση το αν είναι πιο αδύνατες ή πιο γεμάτες από τις ίδιες, θα εξαρτηθεί το αν θα αισθανθούν καλά για τον εαυτό τους ή όχι, το πώς θα συμπεριφερθούν, αλλά και το πώς θα περάσουν σε αυτόν τον χώρο.

Και όλα αυτά έχουν σαν αιτία την χαμηλή αυτοεκτίμηση. Σε αυτό το σημείο, θα το θεωρούσα κουραστικό να αναφερθώ σε μία ανάλυση όσον αφορά την χαμηλή αυτοπεποίθηση. Θεωρώ ότι θα είναι πιο ωφέλιμο να σας προτείνω μία άσκηση για αυτές τις ημέρες. Πάρτε χαρτί και μολύβι και καταγράψτε τι θεωρείται μοναδικό σε εσάς. Αναφερθείτε σε χαρακτηριστικά τόσο του χαρακτήρα, όσο και της εμφάνισής σας. Καταγράψτε επίσης πράγματα στα οποία θεωρείτε ότι τα καταφέρατε πολύ καλά και είστε περήφανες (πχ γέννησα και μεγάλωσα δύο υγιή και άξια παιδιά, ή πέτυχα στις πανελλήνιες με την πρώτη φορά ή πήρα το πτυχίο των αγγλικών, κτλ). Έπειτα, ζητήστε από αγαπημένα σας πρόσωπα, να σας πούνε οι ίδιοι τι θεωρούν ότι σας κάνει ξεχωριστούς και μοναδικούς, και καταγράψτε τα. Διαβάστε την λίστα που φτιάξατε, και στη συνέχεια φανταστείτε ότι κάποιος σας έδινε αυτή την λίστα των χαρακτηριστικών για ένα άτομο που μόλις γνώρισε και εσείς δεν το γνωρίζετε και σας ζητάει την γνώμη σας για αυτό. Ποια θα ήταν η γνώμη σας;

Σίγουρα θα ήταν πολύ καλύτερη από ότι αυτή που έχετε για τον εαυτό σας. Κάντε λοιπόν ένα δώρο στον εαυτό σας για αυτήν την χρονιά και κάντε αυτήν την άσκηση πριν ντυθείτε για το ρεβεγιόν.

Η αυτοεκτίμηση είναι μία από τις πιο ισχυρές κινητήριες δυνάμεις του σύμπαντος. Η υψηλή αυτοεκτίμηση οδηγεί σε χαρά, παραγωγικότητα και καλές διαπροσωπικές σχέσεις.  Κάντε λοιπόν δώρο στον εαυτό σας περισσότερη αυτοπεποίθηση. Σας αξίζει!

Με τις θερμότερες ευχές για το καινούργιο έτος, Λαμπρινή Μόσχου

Ο φαύλος κύκλος της δίαιτας

5735019394_dfc6defb7a_zImage credit: slasher-fun

Η πλειοψηφία των ατόμων που επισκέπτονται έναν διαιτολόγο δεν το κάνουν για πρώτη φορά. Συνήθως έχουν ήδη μπει σε αρκετά διαιτολογικά γραφεία και έχουν κάνει αρκετές προσπάθειες να χάσουν βάρος είτε από μόνοι τους, είτε με την βοήθεια κάποιου ειδικού, είτε ακολουθώντας τη δίαιτα κάποιου φίλου.

Αυτό που παρατηρώ πολύ συχνά είναι ότι όταν έρχονται στον διαιτολόγο, είναι ήδη πολύ κουρασμένοι με το να κάνουν δίαιτες. Άλλοι έχουν καταφέρει να χάσουν βάρος αλλά δεν κατάφεραν να το διατηρήσουν και άλλοι δεν καταφέρνουν να φέρουν σε πέρας ένα διαιτολογικό πρόγραμμα προκειμένου να φτάσουν στον στόχο βάρους που είχαν θέσει αρχικά αναφέροντας χαρακτηριστικά και με πολύ ενοχή ότι δεν ήμουν «πειθαρχημένη-ος». Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Αυτή η διαδικασία που έχουν περάσει, τους έχει κάνει να ξεκινάνε κάθε νέα απόπειρα απώλειας βάρους με λιγότερο ζήλο και με την ψυχολογία ότι «δεν θα τα καταφέρω». Έχουν χάσει την ικανότητα να μπορούν να φανταστούν τον εαυτό τους «διαφορετικό». Και όλα αυτά γιατί, κακά τα ψέματα, η λέξη «δίαιτα» είναι συνυφασμένη στους περισσότερους με την λέξη «στέρηση».

Σε ποιον του αρέσει να στερείται ή να αισθάνεται ότι δεν μπορεί να φάει κάτι που μπορεί να τρώνε οι άλλοι γύρω του;

Πολλές φορές αισθάνονται ότι πρέπει να υποστούν κάποιου είδους τιμωρία γιατί δεν είναι έτσι όπως «θα έπρεπε» να είναι. Σε συνδυασμό με σκέψεις του τύπου:

«ο μόνος τρόπος για να χάσω βάρος είναι η δίαιτα»,

 «για να χάσω βάρος θα πρέπει να πεινάσω»,

«αν τσιμπολογήσω είναι σα να ξεκινάω πάλι από την αρχή»

«οι παχείς άνθρωποι δε χρειάζεται να τρώνε όσο οι αδύνατοι»

«θα πάρω ένα κιλό αν φάω ένα παγωτό πύραυλο»                                       

«αν φάω ένα γεύμα θα χάσω τελείως τον έλεγχο»

«αν υποτροπιάσω θα είμαι μια απόλυτη αποτυχία», κτλ

3727013559_6fa4529d92_z

πολλές φορές μπορεί να «αντέξουν» για ένα διάστημα είτε αυτό είναι ένα γεύμα, είτε αυτό είναι μία μέρα, είτε μια εβδομάδα, είτε όλη η διάρκεια της «δίαιτας», να φάνε έτσι όπως πιστεύουν ότι θα έπρεπε να φάνε προκειμένου να χάσουν βάρος.

Το θέμα όμως είναι ότι δεν παύουν να αισθάνονται ότι στερούνται. Το να στερείσαι κάτι που σου αρέσει, κάνει περισσότερο έντονη την εμμονή για αυτό. Είναι καθαρά θέμα ψυχολογίας. Είναι σαν να λέμε «σκέψου ότι θέλεις εκτός από έναν σκύλο». Το πρώτο πράγμα που θα μας έρθει στο μυαλό είναι ο σκύλος.

Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με την δίαιτα. Όταν σκέφτονται ότι για να χάσουν βάρος δεν πρέπει να φάνε αυτό, παρόλο που το θέλουν, γιατί παχαίνει, αλλά θα φάνε κάτι άλλο πιο «διαιτητικό», τόσο πιο έντονη γίνεται η επιθυμία για αυτό που στερούνται και τόσο μεγαλύτερη απάθεια έχουν για αυτό που επιλέγουν να φάνε. Το αποτέλεσμα είναι να εκμηδενίζεται η απόλαυση.

Για πόσο καιρό λοιπόν μπορεί να αντέξει κάποιος τον πόλεμο που γίνεται μέσα του με το να επιλέγει να τρώει κάτι που δεν του δίνει καμία απόλαυση και το τρώει επειδή «πρέπει», ενώ σκέφτεται συνέχεια ότι θέλει να φάει κάτι άλλο που πιστεύει ότι «δεν πρέπει»;

Αυτό είναι που οδηγεί στην υποτροπή. Έτσι λοιπόν κάποια στιγμή «χαλάνε» την δίαιτα και τρώνε επιτέλους αυτό ήθελαν τόσο πολύ. Ακριβώς όμως επειδή το έχουν στερηθεί, δεν θα φάνε τόσο όσο χρειάζονται για να χορτάσουν, αλλά πολύ περισσότερο.

Μόλις το τελειώσουν, αισθάνονται απαίσια για τον εαυτό τους, ότι «τα κατέστρεψα όλα», «δεν μπορώ να δεσμευτώ σε δίαιτα», ότι «είμαι άχρηστη-ος», «είμαι μια αποτυχία», «θα έπρεπε να είχα αντισταθεί», κτλ, χαλώντας όλη την ημέρα τους και έχοντας πάρα πολλές ενοχές. Και εννοείται καμία απόλαυση από αυτό που ήθελαν τόσο πολύ να φάνε. Συνήθως μόλις ηρεμήσουν λίγο, χρησιμοποιούν μία νέα δέσμευση ότι «δεν θα φάω τίποτα άλλο σήμερα», ότι «αύριο θα φάω πολύ λίγο», κτλ, προκειμένου να εξιλεωθούν από την «αμαρτία» που έκαναν. Στην ουσία δηλαδή δεσμεύονται πιο έντονα σε ένα νέο είδος τιμωρίας. Και ο «φαύλος κύκλος της δίαιτας» ξεκινάει πάλι από την αρχή και τους οδηγεί σε εγγυημένη αποτυχία.

Το θέμα είναι ότι το να τρώω κάτι που θέλω δεν είναι «αμαρτία». Ούτε χρειάζομαι τιμωρία για κάτι που μου αρέσει. Το φαγητό είναι μία απόλαυση. Το μυστικό είναι να καταφέρουμε να τρώμε έτσι ώστε να παίρνουμε από αυτό την μέγιστη δυνατή ευχαρίστηση και τις ελάχιστες δυνατές (ή και καθόλου) ενοχές. Και αυτό θα γίνει μόνο όταν απενεχοποιήσουμε τα τρόφιμα και σταματήσουμε να τα διαχωρίζουμε ως «αδυνατιστικά ή μη παχυντικά» και «παχυντικά».

Τότε θα μπορώ να τρώω ότι θέλω, χωρίς να αισθάνομαι ότι στερούμαι και ακριβώς για αυτό είναι πιο πιθανόν να τρώω κάτι μέχρι την ποσότητα που χρειάζομαι για να χορτάσω. Αν θέλετε να σας πω τι είναι «παχυντικό», θα μπορούσα να σας πω ότι παχυντικό είναι το να συνεχίζω να τρώω ενώ έχω ήδη χορτάσει.

Το σενάριο φαγητού

4844738222_8eb4a32db9_zImage credit : LOLren

Σίγουρα όλοι ακούμε πολύ συχνά άτομα να λένε :

«είναι να μην το έχω στο πιάτο μου. Όσο έχω θα το φάω»

«άμα ανοίξω μία σοκολάτα δεν μπορώ να σταματήσω σε ένα κομμάτι. Θα πρέπει να την τελειώσω»

«ένα σουβλάκι, ίσον κανένα»

«δεν θα πάω να αγοράσω από το ζαχαροπλαστείο γλυκά, αλλά άμα υπάρχουν στο σπίτι μπορεί και να τα φάω όλα»

«άμα μου προσφέρει κάποιος κάτι δεν μπορώ να πω όχι, ακόμα και αν δεν πεινάω»

«τσιμπάω στα όρθια»                                                            

«τρώω ότι περισσέψει από τους άλλους για να μην πάνε χαμένα».

Το «σενάριο φαγητού» είναι ένα παντοδύναμο σενάριο, που περιλαμβάνεται στον  “Κόσμο του Φαγητού” κάθε ατόμου. Λέγοντας σενάριο εννοούμε εν ολίγοις τις διατροφικές συμπεριφορές που αναπτύσσει κάθε άτομο και που αφορούν κυρίως τον τρόπο που χρησιμοποιεί το φαγητό προκειμένου να αντιμετωπίσει διάφορες καταστάσεις. Αυτό το σενάριο «γράφεται» κυρίως στη διάρκεια της παιδικής ηλικίας, όπου το παιδί μην έχοντας κριτήρια το ίδιο να κρίνει διάφορες συμπεριφορές που εκτυλίσσονται γύρω του, τα αφομοιώνει ως φυσιολογικά. Σε αυτήν την περίοδο κυρίως γίνεται ή αρχίζει να γίνεται και η κατηγοριοποίηση των φαγητών σε «απαγορευμένα και επιτρεπόμενα», αλλά και η ενασχόληση του ατόμου με το βάρος και το σώμα. Αυτό έλκεται από τις επιρροές μέσα στο σπίτι, στο σχολείο, από την κουλτούρα μας, τη θρησκεία και κρυμμένα συναισθηματικά μηνύματα που αποδίδονται στο φαγητό.

Σε αυτό το άρθρο θα αναφέρουμε κάποια πράγματα για το πώς συμβάλλει η οικογένεια κυρίως στο σενάριο του φαγητού.

Για να γίνει αυτό πιο σαφές θα δώσω κάποια παραδείγματα :

Όταν ο τροφός (δηλαδή αυτός που ταίζει το παιδί), το πιέζει να φάει όλο του το φαγητό και πολλές φορές το ενοχοποιεί ότι άλλα παιδάκια δεν έχουν να φάνε ή ακόμα και οι ίδιοι (γιαγιάδες) κάποτε δεν είχαν να φάνε, κάνουν το παιδί να αισθάνεται ότι έχει χρέος να το φάει ακόμα και αν δεν πεινάει άλλο, γιατί σε αντίθετη περίπτωση θα θεωρηθεί αχάριστο. Αυτή είναι μία συνήθεια και ένας τρόπος σκέψης που συνήθως τους ακολουθεί και στην μετέπειτα ζωή τους και που πιέζονται να φάνε ότι υπάρχει στο πιάτο (συνήθως το βιώνουν σαν μία εσωτερική φωνή που τους ωθεί) χωρίς να συνειδητοποιούν για ποιον λόγο και χωρίς να αναρωτιούνται το γιατί. Όλοι έχουμε ακούσει ανθρώπους να λένε ότι «μπορεί να μην πεινάω και να μην θέλω κάτι, αλλά άμα μου το φέρεις μπροστά μου πρέπει να το φάω!».

Άλλο παράδειγμα είναι όταν χρησιμοποιείται ένα τρόφιμο προκειμένου να ανακουφίσει συναισθήματα. Για παράδειγμα, εάν όταν το παιδί είναι στεναχωρημένο, ο γονιός του δίνει γλυκό ή σοκολάτα, το παιδί αυτό ως ενήλικας είναι πολύ πιθανό όταν είναι στεναχωρημένος να αναζητάει γλυκό ή σοκολάτα όποτε είναι στεναχωρημένος προκειμένου να ανακουφιστεί.

Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να διευκρινίσω ότι μπορεί αυτό να μην γίνεται άμεσα στο παιδί, αλλά αν κάποιος στο οικογενειακό περιβάλλον (ακόμα και μία θεία που το παιδί έχει μεγάλη αδυναμία και που περνάει χρόνο μαζί του), χρησιμοποιεί κάποιο τρόφιμο προκειμένου να ανακουφίσει κάποιο αρνητικό συναίσθημα, το παιδί θεωρεί αυτό σαν φυσιολογικό και μπορεί να το εφαρμόζει ασυνείδητα το ίδιο.

Επίσης κάτι που ρωτάω πολύ συχνά είναι αν οι γονείς του/της θεραπευόμενού/ής μου ασχολούνταν με δίαιτες. Όταν ένας γονιός ασχολείται συνέχεια με δίαιτες και έχει αρνητική εικόνα σώματος ο ίδιος, περνάει στο παιδί του πολλές από τις δικές του εσωτερικές σκέψεις, όπως «για να είμαι ευτυχισμένος πρέπει να είμαι αδύνατος», «για να είμαι επιτυχημένος πρέπει να είμαι αδύνατος», «για να χάσω βάρος πρέπει να πεινάσω και να στερηθώ», «είναι πολύ σημαντικό να είμαι μέχρι κάποιο συγκεκριμένο βάρος», «το ψωμί και τα γλυκά παχαίνουν», «ένα κομμάτι κέικ σοκολάτας έχει  300 θερμίδες», κτλ. Επίσης, πολλές φορές, επειδή οι ίδιοι βιώνουν μεγάλο άνχος για το βάρος και το σώμα τους, αλλά και επειδή τις περισσότερες φορές κρίνουν τον εαυτό τους με βάσει αυτά, μεταφέρουν το ίδιο συναίσθημα και τον τρόπο σκέψης και στα παιδιά τους. Αυτό είτε μπορεί να οδηγήσει το παιδί να μην τρώει και να στερείται και να αναπτύξει ένα μοντέλο κατηγοριοποίησης των τροφών σε «επιτρεπόμενες» και «απαγορευμένες», είτε να τρώει κρυφά προκειμένου να απολαύσει αυτό που θέλει, χωρίς να αισθάνεται ότι κρίνεται και απογοητεύει τον γονιό του που περιμένει κάτι άλλο από αυτό. Ακόμα και έτσι όμως δεν το απολαμβάνει γιατί αισθάνεται ότι κάνει κάτι κακό.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι μητέρες (συνήθως αυτές που δεν εργάζονται) που έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση και θεωρούν ότι το φαγητό είναι το μοναδικό μέσο που έχουν προκειμένου να είναι χρήσιμες και να δίνουν φροντίδα στα παιδιά τους αλλά και στους υπόλοιπους της οικογένειας. Σε αυτές τις περιπτώσεις συναντάμε πολύ συχνά το να μαγειρεύουν πολλά φαγητά και να εκβιάζουν τους άλλους συναισθηματικά να το φάνε («κι εγώ κουράστηκα όλη μέρα να μαγειρεύω», «μα εγώ για σένα το έφτιαξα», κτλ), δημιουργώντας ένα αίσθημα χρέους από τους άλλους να φάνε το φαγητό που μαγείρεψαν. Πολλές φορές μπορεί οι ίδιες να μην το τρώνε και να μην κάθονται καν στο τραπέζι να φάνε με τους υπόλοιπους, αλλά να είναι συνέχεια σε εγρήγορση να εξυπηρετήσουν τους πάντες και να παρατηρούν το αν το έφαγαν όλο ή όχι. Το να μην φάει κάποιος όλο το φαγητό του το βιώνουν ως προσωπική αποτυχία και η εξήγηση «δεν πεινάω άλλο» δεν θεωρείται αποδεκτή. Είναι πολύ σύνηθες μάλιστα, στο τέλος οι μητέρες αυτές να τρώνε ότι έχει περισσέψει από τους άλλους, προκειμένου να μην το πετάξουν. Και η συμπεριφορά αυτή περνάει και στις κόρες.

Αυτές οι μητέρες συνήθως σε περίπτωση που το παιδί είναι άρρωστο, μπορεί να μην του φτιάχνουν σούπες, αλλά το αγαπημένο του φαγητό προκειμένου να το ευχαριστήσουν, λόγω του ότι οι ίδιες βιώνουν πολύ ενοχικά το γεγονός ότι το παιδί τους αρρώστησε και δεν κατάφεραν να το φροντίσουν αρκετά καλά.

Σε άλλες περιπτώσεις όταν το παιδί κάνει κάτι καλό, και επιβραβεύεται με κάποιο φαγητό ή γλυκό, αυτό υποσυνείδητα συνεχίζει να το κάνει και ως ενήλικας και επιβραβεύει τον εαυτό του με φαγητό όποτε αισθάνεται ότι έκανε κάτι καλό ή ότι είχε μία δύσκολη ημέρα.

Τέλος θα αναφέρω και τον σημαντικό ρόλο που παίζει το κλίμα και η διάθεση που επικρατεί την ώρα που τρώει κάποιος. Όταν το παιδί πάει να φάει στο τραπέζι και εκείνη την ώρα του κάνουν επιπλήξεις για το σχολείο ή το ρωτάνε πράγματα που το ανχώνουν, το παιδί συνδυάζει την ώρα του φαγητού ως μία δύσκολη ώρα της ημέρας, όπου είναι υπερβολικά στρεσαρισμένος και όπου δεν απολαμβάνει το φαγητό. Πολλές φορές μπορεί να τρώει γρήγορα και με άνχος για να φύγει όσο πιο γρήγορα γίνεται από το τραπέζι ή ακόμα και να τρώει πολύ προκειμένου να αποσπάσει την σκέψη του από το αρνητικό συναίσθημα. Κάτι παρόμοιο γίνεται και όταν οι γονείς τσακώνονται μεταξύ τους ή συζητάνε θέματα που τους ανχώνουν κατά την διάρκεια του γεύματος. Κι αυτό είναι μία συμπεριφορά που το παιδί συνήθως συνεχίζει να κάνει και κατά την ενήλικη ζωή του. Να μην θεωρεί το φαγητό με την οικογένεια σαν απόλαυση, αλλά σαν αγγαρεία και να προσπαθεί να φάει γρήγορα.

Όλα αυτά λοιπόν (αλλά και πολλά άλλα) ίσως δράσουν με τέτοιο τρόπο ώστε να διαιωνίσουν ένα λανθασμένο διατροφικό μοντέλο.

Μάθημα θάρρους 9ο : Πώς θα σταματήσετε να κάνετε τον σκουπιδοτενεκέ

4731011429_825f6c8435_zImage credit : sk8geek

Έχετε φάει ποτέ τα περισσεύματα του φαγητού των παιδιών σας;

Τρώτε τρόφιμα για να μην πάνε «χαμένα»;

Τρώτε φαγητό που είναι μαγειρεμένο αρκετές ημέρες πριν, προκειμένου να μην το πετάξετε, ενώ οι υπόλοιποι στο σπίτι τρώνε ωραιότατο, φρεσκομαγειρεμένο και αχνιστό φαγητάκι ημέρας;

Το άρθρο αυτό λοιπόν είναι γραμμένο για εσάς!

Σημείο 1ο:

Έχετε σκεφτεί ότι στην ουσία πετάτε στο στομάχι σας φαγητά, αντί να τα πετάξετε στον σκουπιδοτενεκέ;

Κοινώς, συμπεριφέρεστε στον εαυτό σας, σαν να ήσασταν σκουπιδοτενεκές. Αυτή η πράξη είναι δείγμα χαμηλής αυτοεκτίμησης και ξεκινάει από την πεποίθηση ότι δεν αξίζετε την απόλαυση. Φέρτε στο μυαλό σας την εικόνα ενός παραγεμισμένου σκουπιδοτενεκέ. Πόσο δελεαστική, όμορφη, ποθητή μπορεί να είναι; Αυτή θέλετε να είναι και η δική σας εικόνα;

Σημείο 2ο:

Όταν τρώτε κάτι προκειμένου να μην πάει «χαμένο», να θυμάστε ότι αυτό που πάει «χαμένο» στην ουσία, είναι η όμορφη σιλουέτα σας. Όταν τρώτε κάτι, ενώ δεν πεινάτε, απλά για να αποφύγετε να το πετάξετε, στην ουσία φορτώνετε τον εαυτό σας με ενέργεια την οποία δεν χρειάζεται εκείνη την στιγμή. Την παραπάνω ενέργεια θα την μετατρέψει σε αποθήκη ενέργειας για άλλη φορά. Με άλλα λόγια θα την μετατρέψει σε λίπος.

Ειδικά στις ημέρες μας, δεν είναι ότι πιο εύκολο να πετάτε φαγητό. Αυτό είναι κατανοητό και θεμιτό. Για να μην αναγκάζεστε λοιπόν να το κάνετε πράξη ή να καταφεύγετε στο να το τρώτε προκειμένου να μην το πετάξετε, το πρώτο και σημαντικότερο είναι να υπολογίζετε περίπου την ποσότητα που καταναλώνει η οικογένειά σας από ένα συγκεκριμένο φαγητό και να φτιάχνετε αυτήν. Όχι περισσότερο. Όχι δεν θα είναι αυτήν η φορά η εξαίρεση που τα παιδιά σας θα θελήσουν να φάνε περισσότερο.

Εάν παρόλα αυτά σας περίσσεψε αρκετή ποσότητα από ένα φαγητό θα μπορούσατε να το βάλετε στην κατάψυξη προκειμένου να το φάτε μία άλλη φορά, χωρίς το άνχος ότι επί 4 μέρες θα πρέπει να τρώω φασολάκια μέχρι να τελειώσουν.

Σε φαγητά που προϋποθέτουν αρκετό χρόνο προετοιμασίας και παρασκευής, καθώς και αρκετό κόπο, όπως για παράδειγμα οι πίτες, θα μπορούσατε να φτιάξετε μία ποσότητα για να ψήσετε εκείνη την ημέρα, αλλά και να φτιάξετε και μία ποσότητα και να την βάλετε στην κατάψυξη κατευθείαν χωρίς να την έχετε μαγειρέψει. Έτσι θα αποφύγετε τον εξαναγκασμό το να την φάτε όλη για να μην πάει ο κόπος σας χαμένος.

Μία άλλη συμβουλή είναι να μην αγοράζετε αποθέματα σε μεγάλες ποσότητες και κυρίως σε τρόφιμα που χαλάνε γρήγορα, όπως γαλ/κά, τυριά, ψωμί, φρούτα και λαχανικά. Το καλύτερο θα ήταν να παίρνετε μικρότερες ποσότητες πιο συχνά. Με αυτό τον τρόπο και δεν θα αναγκάζεστε να φάτε κάτι προκειμένου να μην χαλάσει, αλλά και τα τρόφιμα που θα τρώτε θα είναι περισσότερο θρεπτικά, καθώς είναι πιο πιθανόν να διατηρούν τις βιταμίνες τους και τις ουσίες τους αναλλοίωτες. Εάν παρόλα αυτά βλέπετε ότι έχετε μία ποσότητα τροφίμου που αν δεν φαγωθεί άμεσα θα χαλάσει, σκεφτείτε κάτι που θα μπορούσατε να φτιάξετε χρησιμοποιώντας το στην συνταγή. Για παράδειγμα πήρατε αρκετά μήλα για την οικογένεια και τελικά δεν τα έφαγε κανένας; Φτιάξτε μία ωραία σπιτική μηλόπιτα!

Σημείο 3ο:

Παρόλα αυτά, σίγουρα θα υπάρξουν ημέρες που μία ποσότητα φαγητού θα περισσέψει. Καθιερώστε 1-2 ημέρες της εβδομάδας κατά τις οποίες όλη η οικογένεια θα τρώει «μαζέματα», δηλαδή ποικιλία φαγητών από προηγούμενες ημέρες. Μην ξεχωρίζετε τον εαυτό σας από τους άλλους, αναλαμβάνοντας κιόλας τον ρόλο του θύματος («δεν έχω ανάγκη εγώ!»). Έχετε και εσείς ανάγκη! Και μάλιστα όχι μία, αλλά πολλές! Εάν δεν συμπεριφέρεστε η ίδια στον εαυτό σας με σεβασμό και εάν η ίδια δεν θεωρήσετε ότι αξίζετε να καλύπτονται οι ανάγκες σας, μην απορήσετε εάν και οι υπόλοιποι δεν σας δείχνουν σεβασμό και αρχίζουν να υποτιμούν τις ανάγκες σας και σε άλλους τομείς! Εσείς τους αφήσατε να το πιστεύουν!

Σημείο 4ο:

Τα άτομα που διατηρούνται σε ένα φυσιολογικό εύρος βάρους, χωρίς να στερούνται τροφής, είναι τα άτομα που απολαμβάνουν αυτό που τρώνε.

Τα άτομα που παίρνουν βάρος ή που διατηρούν ένα αυξημένο βάρος παρόλο που βρίσκονται σε μία διαρκή διαδικασία δίαιτας, είναι τα άτομα που τρώνε για να απολαύσουν.

Εάν λοιπόν αυτό που τρώτε, δεν το απολαμβάνετε, επειδή  θεωρείτε ότι δεν αξίζετε, το πιο πιθανόν είναι μετά από λίγη ώρα να θέλετε να ξαναφάτε κάτι, μήπως και το απολαύσετε αυτή την φορά. Αλλά πάλι επειδή είτε ο τρόπος που θα το φάτε, είτε το είδος του τροφίμου που θα επιλέξετε και δεν θα είναι αυτό που πραγματικά θα θέλατε, πάλι δεν θα το απολαύσετε και πάλι μετά από λίγο θα έχετε την επιθυμία να φάτε κάτι μήπως και το απολαύσετε.

Αυτό λοιπόν θα σας οδηγήσει στο να τσιμπολογάτε συνέχεια και να φορτώνεστε με παραπάνω θερμίδες, ενώ εάν εξ αρχής τρώγατε αυτό που πραγματικά θέλατε και με τον τρόπο που θέλατε, και θα το είχατε απολαύσει και δεν θα φορτώνατε τον οργανισμό σας με παραπάνω ενέργεια.

Αυτό που τρώμε λοιπόν είναι πολύ σημαντικό να το απολαμβάνουμε. Φάτε κάτι επειδή πραγματικά αυτό θέλετε και όχι επειδή προέκυψε αυτό αν μην το φάει κάποιος άλλος. Και επιλέξτε την ώρα, τον τρόπο και τις συνθήκες υπό τις οποίες θα το φάτε, ώστε να το απολαύσετε το περισσότερο δυνατό.

Σημείο 5ο:

Με το να τρώτε κάτι προκειμένου να μην το πετάξετε, κάνετε πράγματι οικονομία; Μήπως αυτό σας οδηγεί σε παραπάνω βάρος και αυτό με την σειρά του επηρεάζει την σωματική αλλά και την ψυχολογική σας υγεία; Και αυτό σημαίνει επισκέψεις σε διαιτολόγους, μαγικές θεραπείες, γιατρούς, φάρμακα, βιοχημικές εξετάσεις, λεφτά για καινούργια γκαρνταρόμπα, κτλ;

Σημείο 6ο:

Να θυμάστε ότι οι πράξεις σας είναι παράδειγμα για τα παιδιά σας. Θα θέλατε τα παιδιά σας να μεγαλώσουν και να υιοθετήσουν την πεποίθηση ότι δεν αξίζουν την απόλαυση;

Μάθημα θάρρους 4ο: Με ποιον τρόπο το βάρος σας δεν θα σας εμποδίζει στην καθημερινότητά σας

3223533904_784ff90a45_z

Image credit : whatmegsaid

Θα θέλατε πάρα πολύ να δοκιμάσετε κάτι καινούργιο και αισθάνεστε ότι δεν μπορείτε να το κάνετε λόγω του ότι έχετε παραπάνω βάρος και όλοι θα σας κοιτάζουν;

Για να πάρουμε ένα παράδειγμα :

Θα ήθελα πάρα πολύ να πάω ξανά γυμναστήριο ή κολυμβητήριο ή να δοκιμάσω ιππασία ή σκι και σκέφτομαι συνέχεια, ότι :

 «όλοι εμένα θα κοιτάζουν»,

Οι άλλοι θα λένε  «καλά δεν βλέπει πώς είναι;»,

«θα ψοφήσει το καημένο το αλογάκι αν ανέβω εγώ πάνω»,

«αν μπω στην πισίνα θα πεταχτεί όλο το νερό έξω»,

«στα γυμναστήρια έχει πολλούς καθρέφτες και δεν αντέχω να με βλέπω στον καθρέφτη»

Συμβουλή 1η :

Πάρα πολύ σημαντικό είναι να ξεκινήσετε λέγοντας : «αποδέχομαι τον εαυτό μου με τα καλά του και τα όχι τόσο καλά του σημεία». «Τα καλά του σημεία είναι σημαντικό να τα διατηρήσω και να τα εξελίξω και τα όχι τόσο καλά του μπορώ να τα βελτιώσω».

Συμβουλή 2η :

Πολλές φορές έχουμε την τάση να τραγικοποιούμε και να μεγαλοποιούμε στο μυαλό μας κάποια πράγματα.

Αναρωτηθείτε αν πράγματι οι φόβοι σας ισχύουν. Ποιο είναι το χειρότερο πράγμα που μπορεί να συμβεί αν κάνετε για παράδειγμα ιππασία; Σίγουρα το αλογάκι δεν θα πάθει τίποτα. Μήπως εκφράζετε απλά αυτό που θεωρείτε ότι θα σκεφτούν οι άλλοι αν σας δούνε να το κάνετε; Τι σας κάνει να πιστεύετε ότι θα το σκεφτούν; Πώς το ξέρετε ότι θα το σκεφτούν; Και ακόμα και άμα το σκεφτούν (που κατά πάσα πιθανότητα δεν θα το μάθετε ποτέ), γιατί να δώσετε τόση δύναμη σε κάποιον ο οποίος θα σκεφτεί κάτι τέτοιο, που να σας εμποδίσει η γνώμη του να κάνετε κάτι για να αισθανθείτε καλύτερα, με το να πάρετε απόλαυση, με το να εκτονωθείτε, να ανανεωθείτε και με το να βελτιώσετε την υγεία και το σώμα σας;

Και να θυμάστε ότι κάποιος που θα σκεφτεί ή θα κάνει κάποιο πικρόχολο σχόλιο για το δικό σας σώμα, δεν έχει ο ίδιος καλή εικόνα σώματος για τον εαυτό του.

Και στο κάτω κάτω γιατί να μην σκεφτεί : «μπράβο της που δεν αφήνει το βάρος της να την εμποδίσει να κάνει κάτι για την ίδια!»

Συμβουλή 3η :

Σκεφτείτε ότι αυτές οι σκέψεις που κάνετε σας εμποδίζουν στην πράξη να απολαύσετε. Να δοκιμάσετε ή να κάνετε κάτι που σας αρέσει και σας αποκλείουν από αυτή την ικανοποίηση.

Το αξίζετε αυτό;

Συμβουλή 4η :

Αν αυτό που θέλετε να κάνετε σχετίζεται με άσκηση, θα μπορούσε να σας βοηθήσει να βελτιώσετε το πώς δείχνει το σώμα σας, αλλά και το πώς αισθάνεστε εσείς με το σώμα σας. Θα είναι βοηθητικό επίσης στο να χάσετε βάρος. Αφήνοντας τις σκέψεις και τις δικαιολογίες να σας κατακλύζουν, το μόνο που καταφέρνετε είναι να συνεχίζετε να είστε εγκλωβισμένοι στον αυτόν τον φαύλο κύκλο με την εικόνα σώματός σας.

Πώς θα χάσετε βάρος, αν αφήνετε τέτοιου είδους σκέψεις να σας εμποδίζουν να βγείτε από το σπίτι και να ασκηθείτε;

Και να χάσετε βάρος κλεισμένη στο σπίτι, πάλι δεν θα σας αρέσει το σώμα σας λόγω του ότι θα επέλθει χαλάρωση και απώλεια μυϊκής μάζας αν δεν το χάσετε με σωστό τρόπο και συνδυάζοντάς το με κάποιου είδους φυσική δραστηριότητα.

Συμβουλή 5η :

Ξεκινήστε να οραματίζεστε το να κάνετε την δραστηριότητα που θέλετε, και όσο περνάει ο καιρός θα αρχίσετε να εξοικειώνεστε με την ιδέα και θα γίνει πιο εύκολο να το δοκιμάσετε. Μπορεί την πρώτη φορά που θα το δοκιμάσετε να αισθάνεστε λίγο περίεργα, αλλά όσο περνάει ο καιρός θα αισθάνεστε όλο και πιο οικεία και άνετα στον χώρο. Πάντα όταν ξεκινάμε κάτι καινούργιο, όλοι μας, ανεξάρτητα από το βάρος, σκεφτόμαστε ότι «θα μπορώ να το κάνω;», «μήπως θα φαίνομαι γελοίος;», «θα τα καταφέρω;». Είναι ο φόβος για το άγνωστο και το περιβάλλον που δεν είναι οικείο.

Σκεφτείτε τα παιδάκια που πάνε πρώτη μέρα σχολείο.

Και οι άλλοι που θα είναι στον ίδιο χώρο πχ σε μία σχολή χορού, στην αρχή δεν ήξεραν και για να μάθουν να χορεύουν κάνανε λάθη και μετά από πολλές ώρες χορού κατάφεραν να χορεύουν καλύτερα. Κάτι αντίστοιχο δεν συνέβη όταν κάνατε μαθήματα οδήγησης;

Την περίοδο αυτήν που ζούμε, περιορίζονται αναγκαστικά τα πράγματα που μπορούμε να απολαύσουμε.  Αξίζει να βάζετε εσείς και επιπλέον εμπόδια στην απόλαυση;

Μάθημα θάρρους 3ο : Πώς θα αντικρούσετε τις πιέσεις των άλλων να φάτε στις κοινωνικές εκδηλώσεις

2772909225_1dfce69623_z

Image credit : (matt)

Ένα πολύ συχνό φαινόμενο, ειδικά στις γιορτές, είναι να πάτε σε ένα φιλικό σπίτι και να σας προσφέρουν κάτι να φάτε. Αυτό είναι πολύ λογικό και θεμιτό. Το πρόβλημα ξεκινάει όταν δέχεστε πιέσεις από τον οικοδεσπότη, να το φάτε εκείνη την στιγμή ακόμα και αν δεν το θέλετε και θεωρεί ως προσβολή την αρνητική απάντηση. Σχόλια του είδους : «μα είναι πολύ ωραίο δοκίμασέ το!», «σιχαίνεσαι να φας από το γλυκό μου;», «άσε τώρα τη δίαιτα, ξεκίνα την από αύριο πάλι», «μα, με προσβάλλεις!», «αν δεν το φας, θα παρεξηγηθώ!», μπορούν να σας φέρουν σε πολύ δύσκολη θέση και να σας οδηγήσουν στο να φάτε κάτι ακόμα και αν δεν το θέλετε προκειμένου να ικανοποιήσετε τον άλλον και να τον πείσετε ότι κάτι από τα παραπάνω δεν ισχύει. Τι θα μπορούσατε να κάνετε λοιπόν προκειμένου να «βγείτε» από την δύσκολη θέση;

Συμβουλή 1η :

Το πιο σημαντικό είναι να σκεφτείτε αν πραγματικά το θέλετε εκείνη την στιγμή ή όχι. Αν το θέλετε, τότε καλά θα κάνετε να το φάτε. Αν δεν το θέλετε όμως και απλά πιέζεστε από τις προτροπές των άλλων να το φάτε, σκεφτείτε τι έγινε την τελευταία φορά που το κάνατε. Το απολαύσατε; Ή γυρίσατε μετά στο σπίτι και είχατε τύψεις, φούσκωμα και δυσφορία; Σας επηρέασε αυτό την υπόλοιπη ημέρα; Σας οδήγησε σε υποτροπή; Σας χάλασε την ημέρα και επηρέασε την αυτοκτίμησή σας εκείνη την ημέρα; Επηρέασε την διάθεσή σας ή ακόμα και τον ύπνο σας; Αισθανθήκατε άσχημα που δεν είπατε τελικά όχι;

Αν είστε σε αυτή την περίπτωση σκεφτείτε απλά : πόσο θεωρείτε ότι θα επηρεαζόταν ο οικοδεσπότης αν εσείς τελικά δεν το τρώγατε; Θα χάλαγε η μέρα του; Θα έχανε τον ύπνο του; Για πόση ώρα θεωρείτε ότι θα τον επηρέαζε; Θα το σκεφτόταν και όταν φεύγατε;

Και σκεφτείτε από την άλλη το πόσο επηρέασε εσάς. Αξίζετε να περάσετε κάτι τέτοιο προκειμένου να ευχαριστήσετε κάποιον άλλον;

Συμβουλή 2η :

Σε περίπτωση που θεωρείτε ότι αν το φάτε εκείνη την στιγμή δεν θα το απολαύσετε, μπορείτε να πείτε : «σε ευχαριστώ πάρα πολύ, αλλά πραγματικά αυτή την στιγμή είμαι σκασμένη. Αλλά επειδή φαίνεται φανταστικό και θέλω να το δοκιμάσω οπωσδήποτε, βάλτο μου σε ένα αλουμινόχαρτο να το φάω μετά». Και τελικά να το φάτε κάποια άλλη στιγμή που θα επιλέξετε εσείς και θεωρείτε ότι θα το απολαύσετε περισσότερο. Αλλά επειδή θα το επιλέξετε εσείς και όχι επειδή θα σας πιέσει κάποιος άλλος, ούτε για να ικανοποιήσετε τον άλλον. Το θέμα είναι στο τέλος της ημέρας να αισθάνεστε εσείς καλά με τον εαυτό σας.

Συμβουλή 3η :

Να θυμάστε το εξής :

Τις περισσότερες φορές τα άτομα που πιέζουν κάποιον τόσο πολύ να φάει κάτι και δέχονται την αρνητική απάντηση ως απόρριψη, έχουν τα ίδια χαμηλή αυτοεκτίμηση. Το να φτάνουν στο σημείο να υποβάλλουν κάποιον σε ψυχολογικό εκβιασμό προκειμένου να φάει κάτι και τελικά να το καταφέρνουν, είναι κάτι που τους επιβεβαιώνει ότι κατάφεραν κάτι. Σε πολλές περιπτώσεις, ειδικά αν οι ίδιοι δεν αισθάνονται καλά με το βάρος και με το σώμα τους και μπαίνουν σε συνεχείς δίαιτες,  το να καταφέρουν κάποιον να φάει κάτι μαζί με αυτούς ή το να καταφέρουν να σας σαμποτάρουν σε μία παρόμοια προσπάθεια που μπορεί να κάνετε εσείς (πχ προσπαθείτε να ακολουθήσετε ένα πρόγραμμα διατροφής), θα τους μειώσει τις ενοχές για το γεγονός ότι χάλασαν οι ίδιοι το πρόγραμμά τους. Το θέμα είναι ότι με το να το χαλάσετε και εσείς δεν θα αλλάξει το γεγονός ότι το έχουν χαλάσει οι ίδιοι. Και αυτό δεν θα ωφελήσει ούτε εσάς, αλλά ούτε και τους ίδιους.

Συμβουλή 4η :

Να θυμάστε επίσης :

Για πολύ κόσμο, και ειδικά μεγαλύτερης ηλικίας, το φαγητό είναι συνυφασμένο με την φροντίδα. Και όσο πιο πλούσια μαγειρεμένο είναι ένα φαγητό (με όσο περισσότερο λάδι και αλάτι, βούτυρο ή ζάχαρη), τόσο περισσότερη φροντίδα αισθάνονται ότι προσφέρουν. Αυτή είναι μία νοοτροπία που έχει διαμορφωθεί από διάφορα βιώματα που είχαν οι ίδιοι και οι γονείς τους, όπου το φαγητό ήταν πολυτέλεια και το επιπλέον βάρος ήταν ένδειξη υγείας. Οι εποχές πλέον όμως έχουν αλλάξει. Πλέον το να έχει κάποιος ένα φυσιολογικό βάρος θεωρείται πολυτέλεια και το να είναι υπέρβαρος αυξάνει τις πιθανότητες για ασθένειες. Δείξτε τους με ποιον άλλον τρόπο θα μπορούσαν να σας φροντίσουν και να σας ευχαριστήσουν.

Σαν γενικό συμπέρασμα λοιπόν, κρίνετε αν θα φάτε κάτι ή όχι, από το αν εσείς το θέλετε ή όχι και έχοντας ως μοναδικό κριτήριο την δική σας απόλαυση! Το αξίζετε!

Μάθημα θάρρους 2ο : Πώς θα αντικρούσετε τα επικριτικά σχόλια των άλλων κατά την ώρα του φαγητού

6265879733_96362f1284_zImage credit : Tetra Pak

Είστε στο οικογενειακό τραπέζι κατά το μεσημεριανό σας γεύμα και η μητέρα σας ή ο φίλος σας/φίλη σας την ώρα που τρώτε σας κάνει τα εξής σχόλια : «μην τρως άλλο ψωμί. Φτάνει! Πρόσεχε λίγο βρε παιδάκι μου! Θα παχύνεις!»

Συμβαίνει πολύ συχνά και ειδικά αν το άτομο που σας το λέει, ασχολείται πολύ το ίδιο με δίαιτες και θεωρεί πολύ σημαντικό το ίδιο αλλά και οι άλλοι γύρω του να διατηρούν ένα συγκεκριμένο σωματικό βάρος.

Στην περίπτωση που εσείς αισθάνεστε καλά με το βάρος και το σώμα σας και θεωρείται ότι δεν υπάρχει λόγος να σας το λέει και όλη αυτή η διαδικασία σας ανχώνει και σας εκνευρίζει τότε :

Συμβουλή 1η:                             

Καλό θα είναι να μην ξεκινάτε εσείς οι ίδιοι συζητήσεις για δίαιτες, γραμμάρια, πόσα κιλά είσαι, πόσα κιλά είμαι, κτλ, μαζί της/του γενικά.

Μπορεί η συζήτηση να πάρει προεκτάσεις που δεν είστε προετοιμασμένοι να διαχειριστείτε και τελικά να αισθανθείτε άσχημα.

Συμβουλή 2η :                                                                                 

Ακόμα και αν αισθάνεστε άσχημα για κάποιο σημείο του σώματός σας, καλό θα ήταν να μην το συζητάτε μαζί της/του. Σκεφτείτε για παράδειγμα ότι ξυπνάτε ένα πρωί και βλέπετε την κοιλιά σας πρησμένη. Αν της/του πείτε «κοίτα πόσο πρησμένη/ος είμαι!», και σας απαντήσει «μα τι λες, μια χαρά είσαι!», θα σκεφτείτε ότι σας το λέει για να αισθανθείτε καλύτερα. Αν σας πει «ναι πράγματι πώς φούσκωσες έτσι, πρόσεχε λίγο», θα σκεφτείτε ότι έχω παχύνει και φαίνεται πολύ. Το πιθανότερο είναι να εκνευριστείτε και με αυτόν που σας το είπε. Το θέμα είναι ότι αν αισθάνεστε οι ίδιοι άσχημα για κάποιον λόγο, ότι και να σας πει ο άλλος δεν θα αισθανθείτε καλύτερα. Και παράλληλα του δίνεται το δικαίωμα να σας κρίνει. Και αυτό μπορεί να το κάνει και σε ανύποπτο χρόνο μέσα στην ημέρα, όπως για παράδειγμα την ώρα που σας βλέπει να τρώτε κάτι που θεωρεί ότι δεν θα «έπρεπε» να το τρώτε. Αυτό σίγουρα θα σας μειώσει την απόλαυση.

Συμβουλή 3η :

Αν διαπιστώνετε ότι σας κρίνει και σας παρατηρεί κατά την διάρκεια του γεύματος, χωρίς να της/του δίνετε εσείς κάποιο ερέθισμα, επιδιώξτε να μην τρώτε μαζί του/της. Με αυτόν τον τρόπο θα προστατεύσετε τον εαυτό σας  από αρνητικά συναισθήματα κατά την διάρκεια του γεύματος που θα μπορούσαν να σας οδηγήσουν είτε σε συναισθηματική υπερφαγία (τρώω για να ηρεμήσω), είτε να καταναλώσετε μεγαλύτερη ποσότητα φαγητού από αντίδραση, είτε να αισθανθείτε τύψεις και να μην απολαύσετε το φαγητό. Αυτό θα μπορούσε να προκαλέσει το τσιμπολόγημα προκειμένου να απολαύσετε ή λόγω υπογλυκαιμίας (αν δεν έχετε χορτάσει) ή να επιδιώκετε να τρώτε κρυφά.

Καλό θα ήταν να του εξηγήσετε κιόλας ότι θέλετε να τρώτε μόνοι σας, γιατί με τον τρόπο που σχολιάζει ή ακόμα και σας κοιτάει την ώρα που τρώτε, σας μειώνει την απόλαυση και κάθε άλλο παρά σας βοηθάει.