Tag Archives: αιτίες

Κατηγορίες Διατροφικών Διαταραχών στα παιδιά

312427606_defa0dfaa8_z

Image credit : Bruce Tuten

Τα είδη διατροφικών διαταραχών που πάσχουν τα παιδιά είναι διαφορετικά από αυτά που υποφέρουν οι έφηβοι και οι ενήλικες.

Προκαλούν πρόβλημα στην ανάπτυξη του παιδιού με καταστρεπτικές συνέπειες για την υγεία του και η έγκαιρη διάγνωση τους κρίνεται απαραίτητη.

-Υπάρχουν πολλές διαφορετικές διατροφικές διαταραχές που παρουσιάζονται στην παιδική ηλικία
-Οι διατροφικές διαταραχές στα παιδιά έχουν διαφορετικές αιτίες
-Έχουν διαφορετικά χαρακτηριστικά
-Χρειάζονται διαφορετικά είδη θεραπείας

Κατηγορίες διατροφικών διαταραχών στα παιδιά


1. Επιλεκτικότητα στη τροφή

-Τα παιδιά τρώνε δύο με τρία φαγητά μόνο, για τουλάχιστον δύο χρόνια
-Δεν θέλουν να δοκιμάσουν καινούργια φαγητά
-Η συμπεριφορά τους συνήθως είναι φυσιολογική
-Πολλά μπορούν να αντιμετωπίσουν προβλήματα υγείας, εάν η διατροφή τους περιορίζεται κυρίως σε σνακ πλούσια σε ζάχαρη
-Όσον αφορά το βάρος τους μπορούν να έχουν χαμηλό, φυσιολογικό ή υψηλό

2. Παιδιά “χωρίς όρεξη”
-Αυτά τα παιδιά τρώνε μικές ποσότητες φαγητού απʼότι ενδείκνυται για την ηλικία τους
-Η ποικιλία της διατροφής τους είναι φυσιολογική
-Αυτά τα παιδιά φαίνονται υγιή, είναι όμως αδύνατα και το ύψος τους είναι χαμηλό
-Πολλές φορές κάποιο μέλος της οικογένειας της έχει ιστορικό αυτού

3. Φοβία για το φαγητό
-Αυτά τα παιδιά συνήθως θα είναι πολύ διστακτικά στο να φάνε και να πιούν, το οποίο προκαλεί σοβαρά προβλήματα στην υγεία τους
-Μπορεί να αποφεύγουν φαγητά που έχουν συγκεκριμένε υφές κυρίως γιατί φοβούνται να καταπιούν
-Έχουν κάποια τραυματική εμπειρία που ίσως προκάλεσε τη φοβία
-Κυρίως φοβούνται gagging και choking, ή το να νιώσουν άρρωστα και συνήθως διαμαρτύρονται ότι το τάισμα πονάει
-Συνήθως νιώθουν αγχωμένα και φοβισμένα να φάνε καινούργια φαγητά ή φαγητά που δε τους αρέσουν

4. ΄Αρνηση τροφής
-Κυρίως παρουσιάζεται σε παιδιά προσχολικής ηλικίας, όπου η άρνηση φαγητού τα βοηθούν να καταφέρνουν να περνάει το δικό τους
-Αυτό όμως μπορεί να συνεχιστεί και σε μεγαλύτερη ηλικία, όπου το κύριο χαρακτηριστικό είναι μια ασταθή άρνηση φαγητού
-Αυτά τα παιδιά συνήθως τρώνε τα αγαπημένα τους φαγητά χωρίς κανένα πρόβλημα
-Μπορεί να αρνηθούν να φάνε μόνο όταν είναι με συγκεκριμένα άτομα ή σε συγκεκριμένες καταστάσεις, παραδείγματος χάριν αρνούνται να φάνε στο σχολείο, αλλά τρώνε κανονικά στο σπίτι
-Παιδιά θλιμμένα ή στενοχωρημένα κρύβονται συνήθως πίσω από αυτή τη διατροφική διαταραχή

5. Ανάρμοστη υφή φαγητού για την ηλικία του παιδιού
-Η κυριότερη ένδειξη αυτής της διαταραχής είναι η άρνηση του παιδιού να φάει στερεά φαγητά που απαιτούν μάσημα και δάγκωμα
-Συνήθως φτύνουν το φαγητό, αρνούνται να φάνε οτιδήποτε περιέχει συμπαγή κομματάκια φαγητού και κάνουν gagging
-Αποφεύγουν να τρώνε ορεκτικά
-Η πλειψηφία τους έχει κανονικό βάρος, αλλά μερικά μπορεί να είναι κάτω του φυσιολογικού

6. Αποφυγή φαγητού -συναισθηματικη διαταραχή

-Συνήθως παρουσιάζεται σε παιδιά ηλικίας 5-16 χρονών
-Τα παιδιά συνήθως αντιμετωπίζουν κάποιο συναισθηματικό πρόβλημα, όπως λύπη για κάποιο οικογενειακό θέμα και αυτό επηρεάζει την όρεξη τους να φάνε
-Αυτά τα παιδιά δεν ανησυχούν για το βάρος τους και πολλές φορές ίσως πούν ότι πρέπει να κερδίσουν βάρος,αλλά δεν μπορούν να φάνε

7. Διάχυτη άρνηση τροφής

-Τα παιδιά αυτά αρνούνται να μιλήσουν, να φάνε, να περπατήσουν και γενικά να προσέξουν τον εαυτό τους
-Ιατρικές εξετάσεις δεν φανερώνουν προβλήματα υγείας
-Είναι πολύ αποφασιστικά, φοβισμένα και θυμωμένα
-Συνήθως έχουν υποστεί σεξουαλική κακοποίηση ή σωματική βία μέσα στην οικογένεια.

8. Νευρογενη ανορεξία
-Αυτά τα παιδιά σχολούνται συνεχώς με το σώμα τους
-Έχουν μια διαστρεβλωμένη εικόνα για το σώμα τους και δεν τρώνε αρκετή ποσότητα φαγητού για την ηλικία τους
-Έχουν μια έντονη ανάγκη να χάσουν βάρος και έτσι αποφεύγουν να τρώνε
-Αποφεύγουν φαγητά πλούσιας θερμιδικής αξίας και τρώνε μικρές ποσότητες
-Αν φάνε υπό το αίσθημα πείνας θα προσπαθήσουν με εμετούς, καθαρτικά και υπεργυμναστική να απαλλαγούν από αυτό
-Σαν προσωπικότητες είναι τελειομανείς

9. Νευρογενή βουλιμία
-Αυτά τα παιδιά τρώνε μεγάλες ποσότητες φαγητού σε μικρό χρονικό διάστημα
-Τρώνε μεγάλες ποσότητες του ίδιου φαγητού ή ένα ασυνήθιστο συνδιασμό φαγητών
-Μετά την υπερβολική κατανάλωση φαγητου, νιώθουν ένοχα και προσπαθούν να απαλλαγούν από το φαγητό που μόλις έφαγαν χρησιμοποιώντας καθαρτικά
-Τους απασχολεί η εικόνα του σώματός τους και το βάρος τους
-Είναι πολύ κριτικά με τον εαυτό τους
-Το βάρος μπορεί να είναι χαμηλό, φυσιολογικό ή υψηλό και αυτό δυσκολεύει στο να το αντιληφθούν οι γονείς.

Επικοινωνώντας με παιδιά σχολικής ηλικίας (6-11 ετών)

5480996830_c4c90d7527_zImage credit : woodleywonderworks

Ένας νέος τρόπος επικοινωνίας

Τα παιδιά σχολικής ηλικίας είναι πολύ πιο επικεντρωμένα στον εαυτό τους αλλά και στραμμένα προς τους φίλους τους, απ’ ότι ήταν στα προσχολικά χρόνια. Η συμπεριφορά τους και ο τρόπος που επικοινωνούν μοιάζει να έχει αλλάξει από τη μία μέρα στην άλλη. Υπάρχει πάντα εκείνη η στιγμή που σκέφτεστε: «δεν το αναγνωρίζω πια αυτό το παιδί» για να φτάσετε αμέσως στη διαπίστωση: «Το παιδί μου μεγαλώνει και αλλάζει».

Πως επικοινωνούν

Τα παιδιά σχολικής ηλικίας αρχίζουν να σκέφτονται για τον κόσμο γύρω τους με πιο σύνθετους τρόπους. Σε αυτό το στάδιο αρχίζουν να σκέφτονται λογικά, να αναζητούν αιτίες και να κάνουν πιο προκλητικές ερωτήσεις.

Μεταξύ 6 και 11 ετών, τα παιδιά αποκτούν στόχο στη συμπεριφορά και την επικοινωνία τους. Σκέφτονται από πριν τι θέλουν και συχνά καταστρώνουν σχέδια για να το αποκτήσουν. Πολλές φορές επικοινωνούν με τρόπο παρορμητικό και παρασύρονται από τις επιθυμίες τους, πάντα όμως πίσω από αυτά υπάρχει αγάπη.

Τη μία στιγμή νιώθουν εξαρτημένα και την άλλη αντιδρούν και επαναστατούν ενάντια στους γονείς τους. Αυτή η μπερδεμένη στάση βάζει σε δοκιμασία τα νεύρα των γονιών τους. Κάποιες μέρες κρέμονται από τη φούστα της μαμάς τους, και άλλες επιμένουν να περάσει το δικό τους με κάθε τρόπο. Αν οι γονείς τους συμπεριφέρονται κατά τρόπο που θεωρούν μωρουδίστικο, προσβάλλονται. Μερικές φορές όμως μοιάζει ζητούν τα ίδια από τους γονείς τους να τους φερθούν σαν να είναι μικρότερα.

Αμφισβητούν, αμφιβάλλουν και κάνουν κριτική στους γονείς τους. Δεν θεωρούν πια ότι η μαμά και ο μπαμπάς τους είναι οι μοναδικές αυθεντίες και τα ξέρουν όλα. Αυτή η αμφισβήτηση είναι φυσιολογική, και δείχνει ότι αποκτούν κριτική σκέψη. Δίνει όμως κάποιες φορές την εντύπωση ότι αποστασιοποιούνται ή και απορρίπτουν τα πρόσωπα που αγαπούν περισσότερο στον κόσμο.

Αρχίζουν να προσαρμόζουν το επικοινωνιακό τους στυλ στο περιβάλλον που βρίσκονται. Τα πιο μικρά παιδιά έχουν συνήθως ένα μόνο τρόπο επικοινωνίας ανεξαρτήτως του που ή με ποιον βρίσκονται. Περνώντας περισσότερο χρόνο εκτός σπιτιού, τα παιδιά σχολικής ηλικίας αναπτύσσουν νέους τρόπους ομιλίας επηρεασμένα από τους φίλους τους, το σχολείο, την τηλεόραση.

Τα παιδιά σχολικής ηλικίας αρχίζουν να κρατούν κάποιες από τις σκέψεις τους για τον εαυτό τους. Όσο καλή και θερμή και να είναι η σχέση με τους γονείς τους, έχουν την ανάγκη να κρατούν κάποια πράγματα κρυφά.

Αναπτύσσουν μία πιο εξελιγμένη αίσθηση του χιούμορ. Απολαμβάνουν τα αστεία και τις πλάκες και παίζουν πιο προχωρημένα παιχνίδια.

Πως να επικοινωνήσετε μαζί τους

Βρείτε χρόνο για συζήτηση. Όσο το παιδί μεγαλώνει, θα έχετε όλο και λιγότερες ευκαιρίες να κουβεντιάσετε. Καθώς στρέφεται σε σας λιγότερο συχνά από πριν, θα χρειαστεί να κάνετε μεγαλύτερη προσπάθεια να βρείτε έναν κοινό χρόνο.

Μιλήστε με το παιδί σας με ώριμο τρόπο. Τα παιδιά σχολικής ηλικίας θέλουν να αναγνωρίζουν οι ενήλικες ότι έχουν μεγαλώσει. Ακόμα και αν κάποιες φορές φέρονται σαν μωρά, θυμώνουν αν τους μιλάτε σαν να είναι μωρά.

Δείξτε σεβασμό. Ζητήστε του να σας βοηθήσει να καταλάβετε τις ανάγκες του. Η τελική απόφαση μπορεί να είναι δική σας, το παιδί σας όμως θα νιώσει ότι το σέβεστε αν ακούτε προσεκτικά αυτά που σας λέει.

Κάντε συγκεκριμένες και όχι γενικές ερωτήσεις. Για παράδειγμα, αντί να ρωτήσετε «Πως πέρασες σήμερα στο σχολείο;», μπορείτε να κάνετε την ερώτηση: «Τι είπε ο δάσκαλός σου για την έκθεση που έγραψες;»

Ακούστε με προσοχή χωρίς να διαφωνείτε ή να ασκείτε κριτική.

Αναδιατυπώστε αυτά που σας λέει και προσπαθήστε να μπείτε στο συναίσθημα που εκφράζει. Με τον τρόπο αυτό, δείχνετε ότι σέβεστε και κατανοείται το παιδί. Επιπλέον, το ενθαρρύνετε να σας μιλήσει περισσότερο.

Αντιδράστε με χιούμορ και παραδεχτείτε τα λάθη σας. Το χιούμορ είναι πολλές φορές ο καλύτερος τρόπος να επιλυθεί μία διαμάχη ή να ζητήσετε κάτι από το παιδί. Μη διστάσετε να ζητήσετε τη βοήθειά του για να πάρετε μία απόφαση. Τα παιδιά ενθουσιάζονται όταν ακούνε τους γονείς τους να παραδέχονται ότι κάνουν λάθος. «Μήπως δεν το σκέφτομαι καλά. Να προσπαθήσουμε να βρούμε μαζί μία άλλη λύση;»

Φτιάξτε μαζί κάποιους κανόνες. Πείτε «όχι» όταν χρειάζεται, αλλά βάλτε και το παιδί στο παιχνίδι της θέσπισης κανόνων συμπεριφοράς, για να ενισχύσετε την αίσθηση ότι έχει έναν έλεγχο στη ζωή του.

Μη σταματάτε την προσπάθεια για επικοινωνία. Ακόμα και αν κάποιες φορές νιώθετε ότι η πόρτα είναι κλειστή, δεν πρέπει να πάρετε τη σιωπή ή την αντιδραστικότητα του παιδιού προσωπικά. Είναι απλά η προσπάθειά του να αποκτήσει ανεξαρτησία.