Category Archives: Διατροφή-Ψυχολογία-Υγεία

Λεύκη

4655653604_daae36d2c5_zImage credit : lusikkolbaskin

Η λεύκη είναι μία πάθηση που προκαλεί δυσχρωμία στο δέρμα. Σε μερικά σημεία του σώματος εμφανίζονται σημεία που είναι πιο λευκά είτε με την μορφή κηλίδων είτε με την μορφή πλακών, δηλαδή μίας μεγαλύτερης ενιαίας πιο λευκής επιφάνειας. Αυτές οι δυσχρωμίες μπορεί να εμφανιστούν σε όλο το εύρος του σώματος και συνήθως εμφανίζεται σε νεαρά άτομα πριν τα 20 τους χρόνια.

Σύμφωνα με τις περισσότερες μελέτες, αυτή η εμφάνιση πιο λευκών κομματιών στο σώμα οφείλεται στο ότι η λεύκη είναι μία πάθηση στο δέρμα που καταστρέφει τα μελανοκύτταρα που παράγουν την μελανίνη και δίνουν το χρώμα στο δέρμα μας.

Οι αιτίες που την προκαλούν δεν είναι γνωστές, αλλά οι περισσότερες μελέτες υποστηρίζουν ότι πρόκειται για ένα αυτοάνοσο νόσημα, μία αντίδραση δηλαδή που προκαλεί ο ίδιος ο οργανισμός και δημιουργεί αντισώματα κατά των μελανοκυττάρων. Τα αντισώματα αυτά βλέπουν σαν «εχθρούς» τα μελανοκύτταρα του σώματος και τα καταστρέφουν και γι’αυτό σε κάποια σημεία δεν παράγεται μελανίνη και επομένως προκαλείται αυτήν η δυσχρωμία.

Σύμφωνα με την εναλλακτική ιατρική, η λεύκη, όπως και οι περισσότερες ασθένειες προκαλούνται λόγω της επιβάρυνσης του συκωτιού με τοξίνες περισσότερες από αυτές που μπορεί να διαχειριστεί.

Το άνχος, η κακή διατροφή, τα φάρμακα και η ρύπανση, ο καπνός, τα καλλυντικά, τα απορρυπαντικά, τα φυτοφάρμακα, τα σαπούνια ακόμα και το νερό που πίνουμε είναι παράγοντες που προκαλούν ή μεταφέρουν τοξίνες στον οργανισμό. Η υπερφόρτωση του οργανισμού με τοξίνες,  έχει ως αποτέλεσμα την εμφάνιση διάφορων συμπτωμάτων όπως προβλήματα στην πέψη, φούσκωμα, έλλειψη ενέργειας και συγκέντρωσης, δερματικά προβλήματα, κυτταρίτιδα, ακόμα και αύξηση του σωματικού βάρους. Η εμφάνιση αυτών των συμπτωμάτων είναι ένδειξη ότι ο οργανισμός μας χρειάζεται επιπλέον βοήθεια.

Μπορώ να κάνω κάτι διατροφικά για να βελτιώσω τις δυσχρωμίες της λεύκης;

Εφόσον λοιπόν δεν μπορούμε να ελέγξουμε ιδιαίτερα τις τοξίνες που προκαλούνται από το άνχος, την ρύπανση και τα φάρμακα (εφόσον είναι απαραίτητα), θα μπορούσαμε να βελτιώσουμε την διατροφή μας και να την ενισχύσουμε με φυσικές αντιοξειδωτικές ουσίες.

  1. Βάλτε την άσκηση στην ζωή σας.

Μέσω του ιδρώτα ο οργανισμός μπορεί και αποβάλλει τοξίνες. Επίσης η άσκηση θα μπορέσει να είναι ένας τρόπος να διαχειριστείτε το άνχος σας που προκαλεί επιπλέον τοξίνες στον οργανισμό.

  1. Πιείτε πολύ νερό, ώστε να βοηθάτε τις κενώσεις του εντέρου και την αποτοξίνωση του οργανισμού.
  2. Προτιμήστε όσο πιο αγνές και απλές τροφές μπορείτε. Αποφύγετε τρόφιμα που έχουν υποστεί επεξεργασία (παστά, καπνιστά, κονσέρβες, κατεψυγμένα), καθώς χάνονται πολύτιμες ουσίες αλλά και προστίθενται σε αυτά πολλά συντηρητικά και κρυφό αλάτι.
  3. Προτιμήστε τροφές με πολλές φυτικές ίνες και περιορίστε στο ελάχιστον τα «κακά λιπαρά». Προσπαθήστε να χρησιμοποιείτε μόνο ελαιόλαδο σε μικρές ποσότητες (οτιδήποτε υγιεινό μπορεί να γίνει ανθυγιεινό όταν γίνεται κατάχρηση). Γενικά προτιμήστε τρόφιμα ολικής αλέσεως, καθώς περιέχουν ουσίες οι οποίες χάνονται κατά την επεξεργασία. Επίσης βοηθούν να μετακινηθεί η τροφή κατά μήκος του πεπτικού σωλήνα και στη συνέχεια έξω από το σώμα, γρήγορα απορροφώντας υγρασία και προωθώντας τον πρόσθετο όγκο των άχρηστων προϊόντων, καθώς διέρχονται κατά μήκος του πεπτικού σωλήνα
  4. Προτιμήστε τα φρούτα και τις σαλάτες κάθε εποχής. (Αν έχετε την δυνατότητα να κάνετε το δικό σας μποστάνι ακόμα καλύτερα!)
  5. Αποφυγή λιπαρών, ζάχαρης, κρέμας γάλακτος και σοκολάτας βοηθάει ουσιαστικά στην θεραπεία της λεύκης.
  6. Αποφύγετε τα τηγανιτά και τα τσιγαριστά καθώς οι υψηλές θερμοκρασίες που αναπτύσσονται καταστρέφουν τις ουσίες αλλά και επιβαρύνουν τον οργανισμό με λιπαρά.
  7. Βάλτε στην διατροφή σας τροφές με L-τυροσίνη. Η L-τυροσίνη είναι πρόδρομος της ορμόνης του θυρεοειδούς αδένα και της χρωστικής του δέρματος, της μελανίνης. Βρίσκεται στα :

κοτόπουλο, γαλοπούλα, ψάρι, σόγια, φυστίκια, αμύγδαλα, αβοκάντο, γιαούρτι, σουσάμι

  1. Βάλτε στην διατροφή σας τροφές με β-καροτένιο. Μαζί με την L-τυροσίνη βοηθούν στο να διεγερθούν τα μελανοκύτταρα για να
    παραχθεί περισσότερη μελανίνη που  σκουραίνει και τις λευκές κηλίδες της επιδερμίδας. Βρίσκεται στα:

καρότο, γλυκοπατάτα, γλυκοκολοκύθα, βερίκοκα (φρέσκα και αποξηραμένα), ραδίκια, σπανάκι, λάχανο, τοματοχυμός, σέσκουλα, γκρέιπ φρουτ, μάνγκο, μαρούλι, καρπούζι, μπρόκολο

  1.  Βάλτε στην διατροφή σας τροφές με βιτ Ε. Είναι αντιοξειδωτική ουσία που ενισχύει τον οργανισμό και το ανοσοποιητικό. Βρίσκεται στα:

φύτρο δημητριακών, φυτικά λίπη, αβοκάντο, γαρίδες, ξηροί καρποί, γλυκοπατάτα

  1.  Βάλτε στην διατροφή σας τροφές με βιτ C. Είναι αντιοξειδωτική ουσία για ενίσχυση του οργανισμού και του ανοσοποιητικού. Βρίσκεται στα:

φρέσκα φρούτα-λαχανικά, εσπεριδοειδή, ακτινίδιο, πιπεριά, λάχανο, ντομάτα, μαϊντανός, κουνουπίδι, μπρόκολο, φράουλα, ροδάκινο

  1.  Στα δημητριακά του πρωινού σας προσθέστε πίτουρο ή βρώμη ή ακόμα και ηλιόσπορους.
  2.  Τέλος, το Γαϊδουράγκαθο (Milk Thistle) είναι το καλύτερο βότανο για την αποτοξίνωση του συκωτιού και γενικότερα για την αποτοξίνωση του σώματος.

Το σενάριο φαγητού

4844738222_8eb4a32db9_zImage credit : LOLren

Σίγουρα όλοι ακούμε πολύ συχνά άτομα να λένε :

«είναι να μην το έχω στο πιάτο μου. Όσο έχω θα το φάω»

«άμα ανοίξω μία σοκολάτα δεν μπορώ να σταματήσω σε ένα κομμάτι. Θα πρέπει να την τελειώσω»

«ένα σουβλάκι, ίσον κανένα»

«δεν θα πάω να αγοράσω από το ζαχαροπλαστείο γλυκά, αλλά άμα υπάρχουν στο σπίτι μπορεί και να τα φάω όλα»

«άμα μου προσφέρει κάποιος κάτι δεν μπορώ να πω όχι, ακόμα και αν δεν πεινάω»

«τσιμπάω στα όρθια»                                                            

«τρώω ότι περισσέψει από τους άλλους για να μην πάνε χαμένα».

Το «σενάριο φαγητού» είναι ένα παντοδύναμο σενάριο, που περιλαμβάνεται στον  “Κόσμο του Φαγητού” κάθε ατόμου. Λέγοντας σενάριο εννοούμε εν ολίγοις τις διατροφικές συμπεριφορές που αναπτύσσει κάθε άτομο και που αφορούν κυρίως τον τρόπο που χρησιμοποιεί το φαγητό προκειμένου να αντιμετωπίσει διάφορες καταστάσεις. Αυτό το σενάριο «γράφεται» κυρίως στη διάρκεια της παιδικής ηλικίας, όπου το παιδί μην έχοντας κριτήρια το ίδιο να κρίνει διάφορες συμπεριφορές που εκτυλίσσονται γύρω του, τα αφομοιώνει ως φυσιολογικά. Σε αυτήν την περίοδο κυρίως γίνεται ή αρχίζει να γίνεται και η κατηγοριοποίηση των φαγητών σε «απαγορευμένα και επιτρεπόμενα», αλλά και η ενασχόληση του ατόμου με το βάρος και το σώμα. Αυτό έλκεται από τις επιρροές μέσα στο σπίτι, στο σχολείο, από την κουλτούρα μας, τη θρησκεία και κρυμμένα συναισθηματικά μηνύματα που αποδίδονται στο φαγητό.

Σε αυτό το άρθρο θα αναφέρουμε κάποια πράγματα για το πώς συμβάλλει η οικογένεια κυρίως στο σενάριο του φαγητού.

Για να γίνει αυτό πιο σαφές θα δώσω κάποια παραδείγματα :

Όταν ο τροφός (δηλαδή αυτός που ταίζει το παιδί), το πιέζει να φάει όλο του το φαγητό και πολλές φορές το ενοχοποιεί ότι άλλα παιδάκια δεν έχουν να φάνε ή ακόμα και οι ίδιοι (γιαγιάδες) κάποτε δεν είχαν να φάνε, κάνουν το παιδί να αισθάνεται ότι έχει χρέος να το φάει ακόμα και αν δεν πεινάει άλλο, γιατί σε αντίθετη περίπτωση θα θεωρηθεί αχάριστο. Αυτή είναι μία συνήθεια και ένας τρόπος σκέψης που συνήθως τους ακολουθεί και στην μετέπειτα ζωή τους και που πιέζονται να φάνε ότι υπάρχει στο πιάτο (συνήθως το βιώνουν σαν μία εσωτερική φωνή που τους ωθεί) χωρίς να συνειδητοποιούν για ποιον λόγο και χωρίς να αναρωτιούνται το γιατί. Όλοι έχουμε ακούσει ανθρώπους να λένε ότι «μπορεί να μην πεινάω και να μην θέλω κάτι, αλλά άμα μου το φέρεις μπροστά μου πρέπει να το φάω!».

Άλλο παράδειγμα είναι όταν χρησιμοποιείται ένα τρόφιμο προκειμένου να ανακουφίσει συναισθήματα. Για παράδειγμα, εάν όταν το παιδί είναι στεναχωρημένο, ο γονιός του δίνει γλυκό ή σοκολάτα, το παιδί αυτό ως ενήλικας είναι πολύ πιθανό όταν είναι στεναχωρημένος να αναζητάει γλυκό ή σοκολάτα όποτε είναι στεναχωρημένος προκειμένου να ανακουφιστεί.

Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να διευκρινίσω ότι μπορεί αυτό να μην γίνεται άμεσα στο παιδί, αλλά αν κάποιος στο οικογενειακό περιβάλλον (ακόμα και μία θεία που το παιδί έχει μεγάλη αδυναμία και που περνάει χρόνο μαζί του), χρησιμοποιεί κάποιο τρόφιμο προκειμένου να ανακουφίσει κάποιο αρνητικό συναίσθημα, το παιδί θεωρεί αυτό σαν φυσιολογικό και μπορεί να το εφαρμόζει ασυνείδητα το ίδιο.

Επίσης κάτι που ρωτάω πολύ συχνά είναι αν οι γονείς του/της θεραπευόμενού/ής μου ασχολούνταν με δίαιτες. Όταν ένας γονιός ασχολείται συνέχεια με δίαιτες και έχει αρνητική εικόνα σώματος ο ίδιος, περνάει στο παιδί του πολλές από τις δικές του εσωτερικές σκέψεις, όπως «για να είμαι ευτυχισμένος πρέπει να είμαι αδύνατος», «για να είμαι επιτυχημένος πρέπει να είμαι αδύνατος», «για να χάσω βάρος πρέπει να πεινάσω και να στερηθώ», «είναι πολύ σημαντικό να είμαι μέχρι κάποιο συγκεκριμένο βάρος», «το ψωμί και τα γλυκά παχαίνουν», «ένα κομμάτι κέικ σοκολάτας έχει  300 θερμίδες», κτλ. Επίσης, πολλές φορές, επειδή οι ίδιοι βιώνουν μεγάλο άνχος για το βάρος και το σώμα τους, αλλά και επειδή τις περισσότερες φορές κρίνουν τον εαυτό τους με βάσει αυτά, μεταφέρουν το ίδιο συναίσθημα και τον τρόπο σκέψης και στα παιδιά τους. Αυτό είτε μπορεί να οδηγήσει το παιδί να μην τρώει και να στερείται και να αναπτύξει ένα μοντέλο κατηγοριοποίησης των τροφών σε «επιτρεπόμενες» και «απαγορευμένες», είτε να τρώει κρυφά προκειμένου να απολαύσει αυτό που θέλει, χωρίς να αισθάνεται ότι κρίνεται και απογοητεύει τον γονιό του που περιμένει κάτι άλλο από αυτό. Ακόμα και έτσι όμως δεν το απολαμβάνει γιατί αισθάνεται ότι κάνει κάτι κακό.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι μητέρες (συνήθως αυτές που δεν εργάζονται) που έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση και θεωρούν ότι το φαγητό είναι το μοναδικό μέσο που έχουν προκειμένου να είναι χρήσιμες και να δίνουν φροντίδα στα παιδιά τους αλλά και στους υπόλοιπους της οικογένειας. Σε αυτές τις περιπτώσεις συναντάμε πολύ συχνά το να μαγειρεύουν πολλά φαγητά και να εκβιάζουν τους άλλους συναισθηματικά να το φάνε («κι εγώ κουράστηκα όλη μέρα να μαγειρεύω», «μα εγώ για σένα το έφτιαξα», κτλ), δημιουργώντας ένα αίσθημα χρέους από τους άλλους να φάνε το φαγητό που μαγείρεψαν. Πολλές φορές μπορεί οι ίδιες να μην το τρώνε και να μην κάθονται καν στο τραπέζι να φάνε με τους υπόλοιπους, αλλά να είναι συνέχεια σε εγρήγορση να εξυπηρετήσουν τους πάντες και να παρατηρούν το αν το έφαγαν όλο ή όχι. Το να μην φάει κάποιος όλο το φαγητό του το βιώνουν ως προσωπική αποτυχία και η εξήγηση «δεν πεινάω άλλο» δεν θεωρείται αποδεκτή. Είναι πολύ σύνηθες μάλιστα, στο τέλος οι μητέρες αυτές να τρώνε ότι έχει περισσέψει από τους άλλους, προκειμένου να μην το πετάξουν. Και η συμπεριφορά αυτή περνάει και στις κόρες.

Αυτές οι μητέρες συνήθως σε περίπτωση που το παιδί είναι άρρωστο, μπορεί να μην του φτιάχνουν σούπες, αλλά το αγαπημένο του φαγητό προκειμένου να το ευχαριστήσουν, λόγω του ότι οι ίδιες βιώνουν πολύ ενοχικά το γεγονός ότι το παιδί τους αρρώστησε και δεν κατάφεραν να το φροντίσουν αρκετά καλά.

Σε άλλες περιπτώσεις όταν το παιδί κάνει κάτι καλό, και επιβραβεύεται με κάποιο φαγητό ή γλυκό, αυτό υποσυνείδητα συνεχίζει να το κάνει και ως ενήλικας και επιβραβεύει τον εαυτό του με φαγητό όποτε αισθάνεται ότι έκανε κάτι καλό ή ότι είχε μία δύσκολη ημέρα.

Τέλος θα αναφέρω και τον σημαντικό ρόλο που παίζει το κλίμα και η διάθεση που επικρατεί την ώρα που τρώει κάποιος. Όταν το παιδί πάει να φάει στο τραπέζι και εκείνη την ώρα του κάνουν επιπλήξεις για το σχολείο ή το ρωτάνε πράγματα που το ανχώνουν, το παιδί συνδυάζει την ώρα του φαγητού ως μία δύσκολη ώρα της ημέρας, όπου είναι υπερβολικά στρεσαρισμένος και όπου δεν απολαμβάνει το φαγητό. Πολλές φορές μπορεί να τρώει γρήγορα και με άνχος για να φύγει όσο πιο γρήγορα γίνεται από το τραπέζι ή ακόμα και να τρώει πολύ προκειμένου να αποσπάσει την σκέψη του από το αρνητικό συναίσθημα. Κάτι παρόμοιο γίνεται και όταν οι γονείς τσακώνονται μεταξύ τους ή συζητάνε θέματα που τους ανχώνουν κατά την διάρκεια του γεύματος. Κι αυτό είναι μία συμπεριφορά που το παιδί συνήθως συνεχίζει να κάνει και κατά την ενήλικη ζωή του. Να μην θεωρεί το φαγητό με την οικογένεια σαν απόλαυση, αλλά σαν αγγαρεία και να προσπαθεί να φάει γρήγορα.

Όλα αυτά λοιπόν (αλλά και πολλά άλλα) ίσως δράσουν με τέτοιο τρόπο ώστε να διαιωνίσουν ένα λανθασμένο διατροφικό μοντέλο.

Μητρικός θηλασμός (πλεονεκτήματα)

3467632119_ab6fc2c0dc_zImage credit : c r z

Μητρικός θηλασμός – Πλεονεκτήματα για το βρέφος

(Από: Worthington-Roberts BS, Rodwell Williams S. Nutrition throughout the life cycle. Mc CrawHill, 3rd edition, 1996)

  • Παρέχει μία ισορροπία θρεπτικών συστατικών με υψηλή βιοδιαθεσιμότητα (που απορροφούνται δηλαδή πολύ καλά από τον οργανισμό),
  • Προσφέρει αντισώματα, θωρακίζοντας έτσι την υγεία του,
  • Προστατεύει από γαστρεντερικές λοιμώξεις,
  • Προστατεύει από αλλεργίες,
  • Παρέχει ορμόνες, οι οποίες προάγουν την φυσιολογική ανάπτυξη του βρέφους,
  • Μειώνει τον κίνδυνο αιφνίδιου βρεφικού θανάτου,
  • Προστατεύει από παχυσαρκία, σακχαρώδη διαβήτη, τερηδόνα,
  • Το μητρικό γάλα είναι αποστειρωμένο, φρέσκο και βρίσκεται πάντα στην σωστή θερμοκρασία,
  • Δίνει την ευκαιρία στη μητέρα και το βρέφος να έχουν συνεχή φυσική επαφή,
  • Προάγει την ανάπτυξη ψυχικού δεσμού μεταξύ μητέρας και βρέφους

Σχόλιο της διαιτολόγου :

Ένα επιπλέον όφελος είναι ότι το μωρό παίρνει από το στήθος της μητέρας του την ποσότητα του γάλακτος που θέλει και χρειάζεται. Έτσι βοηθάει να αναπτυχθεί ο μηχανισμός πείνας και κορεσμού και αποφεύγεται το overfeeding, δηλαδή το να πιέζεται το παιδί να φάει κι άλλο ενώ δεν πεινάει που μπορεί να γίνεται με το μπουκάλι. Οι γιατροί δίνουν συγκεκριμένες συστάσεις για το πόσα ml γάλακτος θα πρέπει να καταναλώσει το μωρό και πιέζουμε το βρέφος να το πιει όλο γιατί «πρέπει». Αυτό είναι κάτι που μπορεί να το ακολουθήσει για όλη του την ζωή.

Κάτι άλλο που πρέπει να δώσουν ιδιαίτερη προσοχή οι νέες μητέρες είναι το να διερευνούν το γιατί το μωρό τους κλαίει. Οι περισσότερες  μητέρες ερμηνεύουν το κλάμα ως ένδειξη πείνας και προσπαθούν να το ταίσουν. Αρχικά καλό θα ήταν να αποκλείσουν τους άλλους παράγοντες για τους οποίους θα μπορούσε να κλαίει το μωρό, ειδικά εάν δεν είναι η ώρα του να φάει. Είναι να ελέγξουμε αρχικά μήπως είναι λερωμένο. Επίσης όταν το μωρό έχει κολικούς κλαίει και σηκώνει τα ποδαράκια του προς τα επάνω. Εάν του δώσω φαγητό, ενώ κλαίει επειδή πονάει μπορεί να αρχίσει η διαδικασία ανακούφισης συναισθημάτων μέσω του φαγητού από αυτήν την ηλικία.

Πώς μπορώ να ξέρω ότι το μωρό μου παίρνει την ποσότητα γάλακτος που του είναι απαραίτητη;

Ενδείξεις ότι το βρέφος προσλαμβάνει την απαραίτητη ποσότητα γάλακτος είναι:

  1. εάν το μωρό ουρεί 6-8 φορές την ημέρα. Τα περισσότερα βρέφη που θηλάζουν θα έχουν κενώσεις τουλάχιστον 1-2 φορές την ημέρα για τις πρώτες εβδομάδες και μπορεί να έχουν κενώσεις μέχρι και 1 φορά για κάθε θηλασμό.
  2. εάν το βάρος του μωρού αυξάνεται ικανοποιητικά
  3. εάν έχει καλό χρώμα και
  4. εάν ο θηλασμός γίνεται κάθε 1 ½-3 ώρες, με το οποίο το βρέφος φαίνεται χαρούμενο.

Μητρικός θηλασμός – Πλεονεκτήματα για την μητέρα

(Από: Worthington-Roberts BS, Rodwell Williams S. Nutrition throughout the life cycle. Mc CrawHill, 3rd edition, 1996)

  • Προκαλεί συστολές στην μήτρα, βοηθώντας την έτσι να επανέλθει στην φυσιολογική πριν από την εγκυμοσύνη κατάσταση,
  • Μειώνει τον κίνδυνο αιμορραγίας μετά τον τοκετό,
  • Αναστέλλει την αναπαραγωγική διαδικασία, παρέχοντας μερική αντισυλληπτική προστασία,
  • Μειώνει τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του μαστού,
  • Προστατεύει την υγεία των οστών,
  • Προστατεύει τα αποθέματα σιδήρου μέσω της απουσίας έμμηνης ρύσης,
  • Εξοικονομεί χρόνο, καθώς το μητρικό γάλα είναι παντού και πάντα έτοιμο, ενώ το τάισμα με τα γάλατα του εμπορίου χρειάζεται προετοιμασία, αποστείρωση, κτλ
  • Εξοικονομεί χρήματα (γάλα εμπορίου, συσκευές αποστείρωσης, κλπ)

Σχόλιο της διαιτολόγου :

Κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης οι μέλλουσα μητέρα αποθηκεύει περίπου 2-4 κιλά λίπους, το οποίο χρησιμοποιείται όταν θα θηλάσει για να παρέχει ένα μέρος της επιπλέον ενέργειας που είναι αναγκαία για την παραγωγή γάλακτος.

Όταν θηλάζει λοιπόν, ενεργοποιείται το αποθηκευμένο λίπος για να καλύψει τις αυξημένες ενεργειακές της απαιτήσεις, με ορατά αποτελέσματα στο σώμα της μητέρας.

Σε έρευνες που έχουν γίνει φαίνεται ότι οι μητέρες που θήλαζαν αποκλειστικά τα μωρά τους για τους πρώτους 6 μήνες της ζωής τους, μείωσαν περισσότερο το σωματικό τους βάρος συγκριτικά με αυτές που μείωσαν τον θηλασμό, αντικαθιστώντας ένα μέρος αυτού με υποκατάστατα μητρικού γάλακτος από τον 4ο μήνα και ύστερα, ενώ παράλληλα τα βρέφη που θήλαζαν αποκλειστικά για 6 μήνες ανέπτυξαν ταχύτερα τις κινητικές τους δεξιότητες.

Σε γενικές γραμμές, οι περισσότερες γυναίκες χάνουν περίπου 1 κιλό το μήνα, τους πρώτους 4-6 μήνες θηλασμού. Πάντως, η απώλεια σωματικού βάρους, μετά την αρχική μείωση δεν θα πρέπει να υπερβαίνει το 1-1,5 κιλό τον μήνα για τους πρώτους 6 μήνες θηλασμού. Η απώλεια των κιλών της μητέρας, άμα θηλάζει, θα πρέπει να επέλθει με αργό και σταθερό τρόπο, καθώς η επάρκεια του γάλακτος για τον θηλασμό επηρεάζεται από την ενεργειακή πρόσληψη της μητέρας. Επομένως ένας περιορισμός στην ενέργεια που προσλαμβάνει η μητέρα, προκειμένου να χάσει γρήγορα βάρος, θα μπορούσε να μειώσει την ποσότητα του παραγόμενου γάλακτος, με αποτέλεσμα την αδυναμία κάλυψης των αναγκών του βρέφους και την υποβάθμιση της ανάπτυξής του.